ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ (DA VINCI CODE)

8.500.000 αναγνώστες μελέτησαν το βιβλίο «Κώδικας Ντα Βίντσι»,
μέχρι το τέλος του 2004 και θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Αυτό το βιβλίο
καταφέρονταν με «ιστορικά απόκρυφα» στοιχεία ενάντια στον Ιησού. Κάποιοι από
αυτούς τους αναγνώστες το προσπέρασαν, κάποιοι το πίστεψαν, κάποιοι το
«μετέδωσαν» σε τρίτους και κάποιοι «έπεσαν» από την πίστη. Έως πότε θα γίνονται
οι άνθρωποι έρμαια της πλάνης; Η Ελλαδική Εκκλησία συμβούλεψε στο πλήρωμά της να
μην πάει κανείς να παρακολουθήσει αυτό το κινηματογραφικό έργο. Απανταχού
«καλλιτέχνες» και «ειδήμονες» εμφανιστήκαν στις τηλεοράσεις ζητώντας με «πείσμα»
η εκκλησία να πάψει να δίδει τέτοιες «φασιστικές» συμβουλές. Ίσως οι
απανταχού «καλλιτέχνες» και «ειδήμονες» ξεχνούν ορισμένα πράγματα και κρατούν
και στα χέρια τους κακά ζύγια:

1) Ξεχνούν πως όταν πληρώνει κανείς και στην ουσία χρηματοδοτεί ένα
τέτοιο έργο ή βιβλίο με τόσα μεγάλα ψέματα κατά του Ιησού Χριστού και δηλαδή του
ίδιου του Θεού, έχει ευθύνες απέναντι στην θεότητα και ιδίως σε συνανθρώπους
του. Ο Διάβολος στο παράδεισο έβαλε διαβολές στον Αδάμ και την Εύα κατά του Θεού
και τους «έριξε».
Την πλήρωσε όχι μόνο ο Αδάμ και η Εύα αλλά και όλοι οι επόμενοι. Κάθε  ψέμα
έχει συνέπειες και ο καθένας είναι υπεύθυνος, αρέσει δεν αρέσει. Όπως η πορνεία
χρηματοδοτείται από τους πόρνους που έχουν ευθύνη και για την παιδική πορνεία
σύμφωνα με το καπιταλιστικό αξίωμα «πληρώνεις - παράγω», ανάλογα και οι ψευτιές
και οι διαβολές κατά του Χριστού ενέχουν απείρως περισσότερες ευθύνες βάση του
ίδιου αξιώματος.

2) Οι «διανοούμενοι» και οι «καλλιτέχνες ειδήμονες» που
υπερασπίστηκαν το φληνάφημα του Μπράουν απέναντι στις συμβουλές της Εκκλησίας,
«έχουν και κακά ζύγια στο χέρι τους», διότι πολλές φορές τα έθνη προβαίνουν σε
εμπάργκο ή σε μποϋκοτάζ προϊόντων κάθε φορά που ένα ξένο κράτος ή έθνος
«προκαλεί». Βέβαια σε αυτές τις περιπτώσεις κανένας «διανοούμενος» ή
«καλλιτέχνης ειδήμονας» δεν εμφανίζεται στον τηλεοπτικό φακό με τόση συχνότητα
να κατηγορήσει την «εθνική» κυβέρνηση που πρότεινε εμπάργκο ή μποϋκοτάζ. Παράδειγμα
τέτοιας «εθνικής» επέμβασης αποτελούν οι προσπάθειες των απανταχού Ελλήνων κατά
του κινηματογραφικού έργου περί Μ. Αλεξάνδρου επειδή τον περίγραφε αυτό ως
έχοντα «ομοφυλοφιλικές σχέσεις» με τον Ηφαιστίωνα. Σε εκείνη την περίπτωση οι
«διανοούμενοι» και οι «καλλιτέχνες ειδήμονες» σίγησαν κάτω από την «εθνική
υπερηφάνεια» τους στην Ελλάδα. Κανείς δεν εμφανίστηκε στην τηλεόραση να
υπερασπιστεί την ελευθερία της «καλλιτεχνίας» και τον παραγωγό της
«αμερικανικής» ταινίας.

Αν ήθελαν οι «διανοούμενοι» ή «καλλιτέχνες ειδήμονες» να
εμφανίζονται στην τηλεόραση για τον Δίκαιο και την Αλήθεια θα έπρεπε να είχαν
υπερασπιστεί τον φίλο μας τον Ιησού που σταυρώθηκε για αυτούς και για όλους τους
ανθρώπους. Ο Χριστός είναι η Αλήθεια και η Δικαιοσύνη. Όταν όμως κάποιοι
αντιπαλεύεσαι αυτές τις αξίες και υπερασπίζονται τις συκοφαντίες έναντί Του
επειδή είναι «κακοτεχνικές»
(πρβλ. Καλλιτεχνικές), τότε κάποιο πολύ μπερδεμένο κουβάρι γυρνά μέσα στο μυαλό
τους.

Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ ΕΣΠΑΣΕ. Κάποιοι, όταν έψαξαν τις πηγές
του βιβλίου «Κώδικας Ντα Βίντσι», κατέληξαν σε ένα Γάλλο ακροδεξιό: τον Πιερ
Πλαντάρ, που φέρεται να επινόησε τις πηγές που ο συγγραφέας του Ντάν
Μπράουν παρουσιάζει ως ιστορικά ντοκουμέντα. (Πηγή:
Ένθετο Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας Έψιλον, Ο Κώδικας Ντα-Βίντσι Έσπασε,
Κείμενο: Χριστίνα Παντζού, τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου 2004, σελίδα
36)

Πολύ κόσμος πιστεύει πως οι «ιστορίες» που είναι
«βασισμένες πάνω σε πραγματικά γεγονότα» είναι «σε όλα» αληθινές. Υπάρχει εδώ
άλλη μια περίπτωση μυθιστοριογραφίας «βασισμένη πάνω σε πραγματικά
γεγονότα» και είναι παράδειγμα σύνεσης.

Δεξιά: Angles & Daemons, Dan
Brown. (Πηγή:
http://www.amazon.com/exec/obidos/tg/detail/-/0671027360/qid=1131214676/sr=1-2/ref=sr_1_2/103-0705558-6699015?v=glance&s=books)

«14 ἵνα μηκέτι ὦμεν νήπιοι,
κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας, ἐν τῇ κυβείᾳ
τῶν ἀνθρώπων, ἐν πανουργίᾳ πρὸς τὴν μεθοδείαν τῆς πλάνης»

Προς Εφεσίους, Κεφ. Δ΄

http://www.ierosolymitissa.org/

1.

ΠΟΥ
ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ;

1. Γιατί ο
Ιησούς Χριστός δεν θα μπορούσε να είχε ερωτική σχέση με θνητή

2. Γιατί
ο Ιησούς Χριστός δεν είχε ερωτική σχέση με την Μαρία την Μαγδαληνή

3. Πλανώντες
και Πλανώμενοι

4. Ο
πρωταθλητής της πλάνης

5. Ο
πλαστογράφος των πηγών του «Κώδικα Ντα Βίντσι» Πιερ Πλαντάρ

2.

Μ.
ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΑΡΕΙΑΝΟΙ, ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ & ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ

3.

ΟΙ
ΑΤΕΛΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ

4.

Ο
ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟΥ (ΓΚΡΑΑΛ), Ο «ΒΑΣΙΛΙΑΣ» ΑΡΘΟΥΡΟΣ
& ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΕΞΚΑΛΙΜΠΕΡ

5.

Ο
ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ ΕΣΠΑΣΕ

6.

ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ
ΤΟΝ ΚΩΔΙΚΑ DA VINCI

01.Ένα
μυστικό κέντρο πίσω από την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση;

02. Matrix
Reloaded vs Da Vinci code ή Ευρωπαϊκός εσωτερισμός εναντίον υπερεθνικών
ιερατείων της Νέας Τάξης

03. Opus
Dei εναντίον Prieure de Sion

04. Σπάζοντας
τον Κώδικα Da Vinci

05. Οι
ανακρίβειες του Κώδικα Ντα Βίντσι

06. Η
ιστορία πίσω από τη φαντασία

07. Τα
Γνωστικά Ευαγγέλια και τα Χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας δεν είναι «οι
παλαιότερες χριστιανικές καταγραφές»

08. Ήταν η
Μαρία Μαγδαληνή παντρεμένη με τον Ιησού;

09. Διαμόρφωσε
ο Μέγας Κωνσταντίνος την Καινή Διαθήκη;

10. Ξεσκεπάζοντας
τον Μπράουν

11. Ναΐτες
και Αρχέτυπα της Δυτικής Ευρώπης

12. Ο
Καισαρισμός στην Ιστορία

13. Οι
μεγάλοι μάγιστροι του υπόγειου ρεύματος της Pieure

14. Ο
Πιερ Πλαντάρ ντε Σεν Κλαιρ, ο δικαστής Τιερύ Ζαν Πιερ και το τέλος(;) του
Ηγουμενείοτ της Σιών, το 1993

15. Λίγα
Λόγια για τον συγγραφέα και το Βιβλίο του

7.

ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΚΩΔΙΚΑΣ DA
VINCI»

8.

ΚΑΠΟΙΕΣ
ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ

9.

ΕΝΑ
ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ DAN BROWN

10.

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ
ΑΠΑΤΕΣ

ΑΠΟΚΡΥΦΑ
ΚΑΤΑΣΤΡΑΜΜΕΝΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

(Lynn Picknett, Τηλεοπτικός Σταθμός Alter,
Σάββατο 09/04/2005)

ΚΩΔΙΚΑΣ
ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ & ΜΑΡΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

(Αναγνώστης περιοδικού Ram, τεύχος 194, Αλληλογραφία, σσ. 206 -
207)

11.

ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ
ΣΧΟΛΙΑ

Η αξία
των Ορθοδόξων αναθεμάτων

Τι να
μελετήσεις...

12.

ΠΗΓΕΣ
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ

ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ
ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ;

Όλη η κύρια βάση πάνω στην οποία πατά ο Κώδικας Ντα Βίντσι
είναι η υποτιθέμενη ερωτική σχέση του Ιησού Χριστού με μια μαθήτριά του, την
Μαρία Μαγδαληνή. Όταν λοιπόν δει κανείς πως η λογική συνάδει εις την μετά
απολύτου απόρριψη αυτής της σχέσης, κατόπιν είναι πολύ εύκολο να εννοήσει
πως ο Κώδικας του Νταν Μπράουν είναι μια απάτη υπεροχής του ανθρώπινου πάθους
έναντι της θεϊκής και ανθρώπινης λογικής και μπορεί εύκολα να εννοήσει την πλάνη
εις την οποία έχουν περιπέσει όλες οι συγγραφείς, γύρω από αυτό το στημένο
γεγονός

ΓΙΑΤΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΟΤΕ
ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΘΝΗΤΗ.

(με συνέπεια μυθιστορήματα που υποστηρίζουν σχέση του με την Μαρία Μαγδαληνή
ή με άλλες, να είναι ανόητα.)

Υπάρχουν δύο περιπτώσεις για τις οποίες ο Ιησούς Χριστός θα
μπορούσε να έχει ερωτικές σχέσεις με μια μαθήτριά του ή με οποιαδήποτε άλλη
θνητή:

α. για να τεκνοποιήσει (1)

β. για να ηδονισθεί - απολαύσει άνευ τεκνογονίας

Α. ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΕΚΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ο Ιησούς Χριστός δεν θα είχε οδηγήσει ποτέ τον εαυτόν Του εις
τεκνοποίηση. Αυτό διότι ο Ιησούς Χριστός ήταν και είναι ο Υιός του Θεού ο
μονογενής (2). Αν ο Ιησούς Χριστός που ήταν ο μόνος υιός του Θεού και Θεός ο
ίδιος (3) τεκνοποιούσε, τότε ο Θεός δεν θα είχε έναν Υιό μονογενή αλλά δύο,
πράγμα που θα έφερε τον ίδιο τον Θεό να ψεύδεται και να δημιουργεί τον κίνδυνο
για αιρέσεις,
που ο ίδιος καυτηρίασε (4) και προφήτευσε (5).

Β. ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΟΣ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΗΔΟΝΗ

Και αυτή η άποψη είναι πολύ εύκολο να καταρριφθεί. Ως λέχθηκε
ανωτέρω ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν θνητός αλλά θεάνθρωπος, ο ενσαρκωμένος Θεός
και Πλάστης του Σύμπαντος και των Βιολογικών συστημάτων. Αυτός, ως σοφός Θεός
και δημιουργός της ζωής έδωσε εις το κάθε βιολογικό ον σύστημα αναπαραγωγής και
εις τον άνθρωπο χάρισε το σεξουαλικό τρόπο αναπαραγωγής, εκείνον δηλαδή που
στηρίζεται εις την ύπαρξη δύο διαφορετικών σεξουαλικών φύλων, τα οποία αμφότερα
χρειάζονται για την επίτευξη απογόνων.

Αποκλεισμένης της περίπτωσης ο Ιησούς Χριστός να
τεκνογονήσει, εφόσον ο σκοπός του δεν ήταν αυτός (6), αλλά και διότι ως ελέχθη
ενυπήρχε ο κίνδυνος της αίρεσης,
αποκλείεται και η περίπτωση του ηδονισμού  αυνανιστικής
(7) χρήσης του αναπαραγωγικού συστήματος, διότι κάτι τέτοιο θα ενείχε την
απόδειξη της αλογίας
του Θεού, πράγμα άτοπο (8). Ακριβώς αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο οι
αρχαίοι θεοί απορριφθήκαν μετά ευκολίας, διότι παρουσίαζαν παραλογική χρήση (9)
του αναπαραγωγικού συστήματος, γεγονός που τους καθιστούσε όχι μόνο
αγνωστικιστές απέναντι εις την λειτουργία της αναπαραγωγής αυτής καθ’ εαυτής και
παθιασμένους αλλά και εκ των πράξεών τους απέρριπτε οιανδήποτε περίπτωση ούτοι
να είναι οι δημιουργοί του σύμπαντος κόσμου και των βιολογικών πλασμάτων.
Περισσότερα για το θέμα στην ενότητα για τον έρωτα.

Οι κτηνοβασίες των αρχαίων θεών αποδεικνύουν περίφημα,
πως οι λεγόμενοι παγανιστικοί θεοί δεν μπορεί να είναι θεοί, παρά είτε
είναι παθιασμένοι δαίμονες, είτε κατασκευάσματα ανθρώπων που απεικόνισαν
τα πάθη τους, παρουσιάζοντας θεούς με παράλογη (παθιασμένη) συμπεριφορά
γύρω από την διαδικασία της αναπαραγωγής.

ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΟΤΕ ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ
ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

Το γνωστικό ευαγγέλιο του Φιλίππου

Εκτός των άνωθι που ελέγχθηκαν για τις θνητές, μέσα
εις τις οποίες ανήκει και η Μαρία η Μαγδαληνή, υπάρχουν και άλλα στοιχεία που
απορρίπτουν όσα επικαλούνται οι πλανεμένοι.
Η πηγή που επικαλούνται όλοι τους είναι το λεγόμενο γνωστικό Ευαγγέλιο του
Φιλίππου, όπου γράφει τα εξής:

«Η σύντροφος του Σωτήρα είναι η Μαρία η
Μαγδαληνή. Αλλά ο Χριστός την αγαπούσε περισσότερο από τους υπόλοιπους μαθητές
του και συνήθιζε να την φιλάει στο στόμα. Οι υπόλοιποι μαθητές σκανδαλίζονταν.
Αυτοί του είπαν: "Γιατί αυτήν την αγαπάς περισσότερο από εμάς;" Και ο Σωτήρας
απάντησε σε αυτούς: "Αναρωτηθείτε, μάλλον, γιατί δεν σας αγαπώ τόσο όσο αγαπώ
αυτήν".» (Πηγή: Εlaine Pagels, The Gnostic Gospels, σελ.
84)

Η επιστημονική ένσταση

Αυτή είναι η μοναδική αρχαία αναφορά στον υποτιθέμενο γάμο
του Χριστού με την Μαγδαληνή. Κανείς άλλος αρχαίος συγγραφέας δεν
επιβεβαιώνει αυτούς τους ισχυρισμούς. Το Ευαγγέλιο του Φιλίππου δεν
είναι παρά ένα μεταγενέστερο κατασκεύασμα των γνωστικών του 2ου ή 3ου
αιώνα μ.Χ. Τα κανονικά ευαγγέλια είναι σαφώς πολύ νωρίτερα και τα μόνο
πλήρως αληθή:

Γύρω στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, μια σχολή σκέψης βεβαιώνει με
σιγουριά πως μερικά από τα πιο σπουδαία βιβλία της Καινής Διαθήκης,
συμπεριλαμβανομένων των Ευαγγελίων και των Πράξεων, δεν υπήρχαν πριν από την
τρίτη δεκαετία του δεύτερου αιώνα μ.Χ.

Το συμπέρασμα αυτό ήταν αποτέλεσμα όχι τόσο ιστορικών
αποδείξεων, αλλά φιλοσοφικών προκαταλήψεων. Ακόμα και τότε, υπήρχε αρκετό υλικό
για να δείξει πόσο αβάσιμες ήσαν αυτές οι θεωρίες, όπως έδειξαν στα έργα τους οι
Lightfoot, Tischendorf, Tregelles κ.ά. Όμως, ο όγκος του ιστορικού υλικού, που
σήμερα έχουμε στη διάθεσή μας, είναι τόσο μεγάλος και τόσο πειστικός, που
κανένας δεν μπορεί με λογικά επιχειρήματα ν’ αρνηθεί την χρονολόγηση των
περισσότερων έργων της Καινής Διαθήκης στον πρώτο αιώνα, οποιεσδήποτε κι αν
είναι οι φιλοσοφικές του προκαταλήψεις. (Πηγή: F.F. Bruce,
Καθηγητής Πανεπιστημίου, Τα Κείμενα της Καινής Διαθήκης είναι άραγε αξιόπιστα;
Αθήνα 2000)

Η λογική ένσταση

Εκτός των ήδη αναφερομένων,
υπάρχει και το επιχείρημα του Λεωνίδα Χ.
Αποσκίτη για το απόσπασμα του Ευαγγελίου του Φιλίππου «Αν,
μέσα στα πλαίσια αυτού του γνωστικού κειμένου, ο Χριστός και η Μαρία Μαγδαληνή
ήταν υποτίθεται παντρεμένοι, τότε γιατί οι μαθητές θα ενοχλούντο ώστε να
ρωτήσουν τον δάσκαλο τους γιατί την αγαπούσε περισσότερο από αυτούς; Μια τέτοια
ερώτηση δεν έχει νοήμα, αν πρόκειται για παντρεμένο ζευγάρι. Ούτε και αν είχαν
απλώς μια αισθηματική σχέση.» (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο
Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da
Vinci»)

Η θεολογική ένσταση

Εκτός όσων αναφέρθηκαν,
υπάρχει και άλλος λόγος για τον οποίο δεν μπορεί να στέκει ο ισχυρισμός του
γνωστικού που συνέγραψε το Ευαγγέλιο του Φιλίππου, ότι δηλαδή ο Χριστός αγαπούσε
την Μαγδαληνή περισσότερο απ’ ότι αγαπούσε τους υπόλοιπους μαθητές Του. Ο Θεός
αγαπά εξίσου όλους τους ανθρώπους. Ο Ίδιος είναι αγάπη (10) . Όπως είπε ο
Απόστολος Πέτρος, (Πράξεις, Κεφ. Ι΄  «34 ... Ἐπ' ἀληθείας
καταλαμβάνομαι ὅτι οὐκ ἔστι προσωπολήπτης ὁ Θεός, »). Μάλιστα δεν μπορεί
να υπάρξει μεγαλύτερη αγάπη από εκείνη που έχει ο Χριστός για όλη ανεξαιρέτως
την ανθρωπότητα (11)

Στην Δύση κυριαρχεί μάλιστα η άποψη ότι η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν
πρώην πόρνη. Γι’ αυτό κατηγορούν οι οπαδοί
του «έγγαμου Ιησού» την Εκκλησία ότι δαιμονοποίησε την μαθήτρια αυτή του
Χριστού. Όμως η μόνη αληθινή Εκκλησία του Χριστού, η Ορθόδοξη, ποτέ δεν δίδαξε
κάτι τέτοιο. Η Μαρία η Μαγδαληνή είναι αγία και εορτάζει στις 22 Ιουλίου ως
«Ισαπόστολος» και όχι ως «Απόστολος». Και αυτό γιατί δεν ανήκει στους 12
κοντινούς μαθητές του Κυρίου (12) .

Ο Γάμος της Κανάς

Κατά Ιωάννη, Κεφ. Β΄ «1 Καὶ τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ
γάμος ἐγένετο ἐν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἦν ἡ μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ ἐκεῖ· 2 ἐκλήθη δὲ
καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὸν γάμον. 3 καὶ ὑστερήσαντος οἴνου λέγει
ἡ μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτόν· Οἶνον οὐκ ἔχουσιν. 4 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Τί ἐμοὶ
καὶ σοί, γύναι; οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου. 5 λέγει ἡ μήτηρ αὐτοῦ τοῖς διακόνοις· Ὅ,τι
ἂν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε.»

Το άλλο σημείο στο οποίο σφάλουν οι πλανεμένοι,
είναι στο ότι υποστηρίζουν πως ο γάμος της Κανάς ήταν ουσιαστικά ο γάμος του
ίδιου του Ιησού Χριστού με την Μαρία την Μαγδαληνή, διότι ισχυρίζονται μόνο ο
γαμπρός θα μπορούσε να δίνει οδηγίες προς τους υπηρέτες.

Τα λάθη και οι παραλήψεις των πλανεμένων είναι 3 και
ουσιώδη

α. Δεν είναι δυνατό να γίνεται κάπου ο γάμος του γαμπρού εν
άγνοιά του και να γίνεται πρόσκληση εις αυτόν ως επισκέπτη «2
ἐκλήθη δὲ καὶ ὁ Ἰησοῦς», σαν να λέμε: γίνονταν ένας γάμος στην Κανά (του
Γιάννη) και καλέσανε και τον Γιάννη. Τι νόημα έχει να καλείς τον γαμπρό εις τον
γάμο του;

β. Αν ο Ιησούς ήταν ο γαμπρός, τότε γιατί η Παναγία προστάζει
τους υπηρέτες να πράξουν ότι ο Ιησούς τους πει; δεν θα ήταν αυτονόητο να το
πράξουν, αν ο Ιησούς πράγματι ήταν ο γαμπρός; « Ὅ,τι ἂν λέγῃ
ὑμῖν ποιήσατε.»

γ. αλλά δεν είναι μόνο αυτά που διαλαλούν οι δήθεν
«διαβασμένοι» της Αγίας Γραφής δυτικοί . Στο Κατά Ιωάννη, Κεφ. Β΄ φαίνεται
ξεκάθαρα πως ο Ιησούς και νυμφίος είναι διαφορετικά πρόσωπα: «7
λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Γεμίσατε τὰς ὑδρίας ὕδατος. καὶ ἐγέμισαν αὐτὰς ἕως ἄνω. 8
καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἀντλήσατε νῦν καὶ φέρετε τῷ ἀρχιτρικλίνῳ· καὶ ἤνεγκαν. 9 ὡς δὲ
ἐγεύσατο ὁ ἀρχιτρίκλινος τὸ ὕδωρ οἶνον γεγενημένον - καὶ οὐκ ᾔδει πόθεν ἐστίν·
οἱ δὲ διάκονοι ᾔδεισαν οἱ ἠντληκότες τὸ ὕδωρ - φωνεῖ τὸν νυμφίον ὁ
ἀρχιτρίκλινος»

Ίσως θελήσει κάποιος να υποστηρίξει ότι η Καινή Διαθήκη
δεν γράφει ότι δεν ήταν νυμφευμένος ο Χριστός. Αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο
αλήθεια, αλλά εκείνη την εποχή δεν είχε αρχίσει αυτή η ανόητη παραμυθολογία που
είναι τόσο διαδεδομένη σήμερα χάρη εις τον απατηλό κώδικα του Μπράουν Τα
γνωστικά συγγράφηκαν μετά τα κανονικά, γι’ αυτό και τα κανονικά δεν αναφέρουν
ουδεμία άρνηση, ως προγενέσταρα, του ψεύδους.

Όμως αν μελετήσουμε προσεκτικά την Αγία
Γραφή, θα καταλάβουμε ότι ο Χριστός ήταν άγαμος. Πριν συλληφθεί ο
Χριστός, προσευχόταν κατά την ανθρώπινη φύση Του στον Θεό Πατέρα. Φοβόταν μεν
όσα τον περίμεναν, αλλά είπε: Κατά Λουκάν, Κεφ. Κβ΄  «42
λέγων· Πάτερ, εἰ βούλει παρενεγκεῖν τοῦτο τὸ ποτήριον ἀπ' ἐμοῦ· πλὴν μὴ τὸ
θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ σὸν γινέσθω.». Δηλαδή η αναμάρτητη ανθρώπινη
φύση του Χριστού ήταν τελείως υποταγμένη στην θεϊκή Του φύση. Ο Άνθρωπος Χριστός
έκανε μονάχα το θέλημα του Θεού Χριστού. Χωρίς ανθρώπινες σαρκικές αδυναμίες και
πάθη ως έχουν οι πλανεμένοι. Γράφει,
πολύ πετυχημένα και ο Απόστολος Παύλος: Α΄ Προς Κορινθίους Κεφ. ζ΄ «32 θέλω δὲ ὑμᾶς ἀμερίμνους εἶναι. ὁ ἄγαμος μεριμνᾷ τὰ τοῦ Κυρίου, πῶς
ἀρέσει τῷ Κυρίῳ· 33 ὁ δὲ γαμήσας μεριμνᾷ τὰ τοῦ κόσμου, πῶς ἀρέσει τῇ
γυναικί». Σε ποια κατηγορία κατατάσσουμε άραγε τον Ιησού Χριστό; Δεν
ήταν 100% αφιερωμένος στον Θεό; Υπάρχουν τόσοι και τόσοι άγαμοι χριστιανοί
βάση των εντολών του Ιησού (13). Γίνεται αυτοί οι αμαρτωλοί (14)  να είναι
περισσότερο όσιοι από τον Χριστό; Μα πως; Αφού ο Χριστός είναι «26... ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν
ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος,» (Προς Εβραίους, Κεφ. Ζ΄
26-28)

Συμπέρασμα:

Εάν αποδεχόμαστε ότι ο Χριστός είναι ο Θεάνθρωπος,
αποδεχόμαστε επίσης ότι ήταν άγαμος ένεκα

α) του σκοπού του (λύτρωση ανθρώπων)

β) της αλήθειας (μη δημιουργία αίρεσης)

γ) και της λογικής. (μη αυνανιστική χρήση αναπαραγωγής)

Οι ισχυρισμοί ότι η Μαγδαληνή ήταν γυναίκα του Χριστού είναι
λογικώς, επιστημονικώς και θεολογικώς αβάσιμοι, παράλογοι και δη αιρετικοί και
πονηροί. Αυτός που τους αποδέχεται έχει αποδεχθεί νωρίτερα βάση
πίστης και όχι μιας κάποιας λογικής απόδειξης, ότι ο Χριστός δεν
είναι ο Θεός. Με άλλα λόγια έχει αποδεχθεί με προαίρεση κάτι που δεν μπορεί να
αποδείξει.

Σημειώσεις

1. Γένεσης Κεφ. Α΄ «27 καὶ
ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ
ἐποίησεν αὐτούς. 28 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε
καὶ πληρώσατε τὴν γῆν »

2. Κατά Ιωάννην, Κεφ. Γ΄ «16 Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ
Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς
αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.»

3. Κατά Ιωάννη, Κεφ. Α΄ «1 Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ
ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος....14 Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ
ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ
πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας. »

4. Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ιβ΄ «30 ὁ μὴ ὢν μετ' ἐμοῦ
κατ' ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ' ἐμοῦ σκορπίζει. 31 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν,
πᾶσα ἁμαρτία καὶ βλασφημία ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις, ἡ δὲ τοῦ Πνεύματος
βλασφημία οὐκ ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις· 32 καὶ ὃς ἐὰν εἴπῃ λόγον κατὰ τοῦ υἱοῦ
τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὐτῷ· ὃς δ' ἂν εἴπῃ κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου, οὐκ
ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε ἐν τῷ νῦν αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι.»

5. Κατά Ματθαίον, Κεφ. Κδ΄ «4 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ
Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ. 5 πολλοὶ γὰρ ἐλεύσονται ἐπὶ τῷ
ὀνόματί μου λέγοντες, ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός, καὶ πολλοὺς πλανήσουσι. »

6. Κατά Ιωάννη, Κεφ. Γ΄  «16 Οὕτω γὰρ
ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ
πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. 17 οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ
Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ' ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος
δι' αὐτοῦ»

7. Ο λογικός σκοπός της ύπαρξης του σπέρματος εις το ανθρώπινο
σώμα είναι η συνεύρεση με το ωάριο του γυναικείου κατά την διάρκεια της
αναπαραγωγής. Η αυνανιστική χρήση του εν λόγω συστήματος, δηλαδή η ρίψη του
σπέρματος εις μέρος εις μη συνάντηση ωαρίου, οδηγεί εις την ακύρωση του λογικού
σκοπού της ύπαρξης των συστημάτων αυτών, δηλαδή της τεκνογονίας, πράγμα
παράλογο. Συμπληρωματικά, η δε περίπτωση της έκτρωσης είναι ακόμη χειρότερη,
διότι χάρη της απόλαυσης, όχι μόνο ακυρώνει το αίτιο ύπαρξης του αναπαραγωγικού
συστήματος, δηλαδή η τεκνογονία, αλλά οδηγεί και εις το έγκλημα κατά του
παραγώγου του.

8. Α΄ Πέτρου, Κεφ. Β΄ «1 Ἀποθέμενοι οὖν πᾶσαν
κακίαν καὶ πάντα δόλον καὶ ὑποκρίσεις καὶ φθόνους καὶ πάσας καταλαλιάς, 2 ὡς
ἀρτιγέννητα βρέφη τὸ λογικὸν ἄδολον γάλα ἐπιποθήσατε, ἵνα ἐν αὐτῷ αὐξηθῆτε εἰς
σωτηρίαν», Προς Ρωμαίους, Κεφ. Ιβ΄ «1 Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς,
ἀδελφοί, διὰ τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ, παραστῆσαι τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν,
ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ, τὴν λογικὴν λατρείαν ὑμῶν»

9. «Καὶ πρώτου γε τοῦ Διὸς οἱ ποιηταὶ εὐφωνότερον
ᾄδουσιν τὰς χαλεπὰς πράξεις. Χρύσιππος δέ, ὁ πολλὰ φλυαρήσας, πῶς οὐχὶ
εὑρίσκεται σημαίνων τὴν Ἥραν στόματι μιαρῷ συγγίνεσθαι τῷ Διΐ. Τί γὰρ μοι
καταλέγειν τὰς ἀσελγείας τῆς μητρὸς θεῶν λεγομένης, ἣ Διὸς τοῦ Λατεαρίου
διψῶντος αἵματος ἀνθρωπείου, ἣ Ἄττου τοῦ ἀποκοπτομένου, ἣ ὅτι ὁ Ζεὺς ὁ
καλούμενος Τραγῳδός, κατακαύσας, τὴν ἑαυτοῦ χεῖρα, ὥς φασιν, νῦν παρὰ Ρωμαίοις
θεὸς τιμᾶται; Σιγῶ τὰ Ἀντινόου τεμένη καὶ τὰ τῶν λοιπῶν καλουμένων θεῶν. Καὶ γὰρ
ἱστορούμενα τοῖς συνετοῖς καταγέλωτα φέρει» (Μτφρ: Και πρώτου του Διός
υμνούν δυνατότερο τις τρομερές πράξεις οι ποιητές. Ο δε Χρύσιππος ο πολλά
φλυαρήσας, δεν γνωστοποιεί ότι η Ήρα συνήλθε με τον Δία με το μιαρό το στόμα; Τι
χρειάζεται να απαριθμώ τις ασέλγειες της λεγόμενης μητέρας των θεών ή του Δία
του Λατεαρίου του διψώντος από ανθρώπινο αίμα ή του ευνουχιζόμενου Άττι; Ή ότι ο
Ζευς ο καλούμενος τραγωδός, κατακαύσας το χέρι του, όπως λένε, τώρα τιμάται από
τους Ρωμαίους ως θεός; Αποσιωπώ τα αγιαστήρια του Αντίνοου (* ) και τα των άλλων
καλούμενων θεών. Διότι ιστορούμενα εις τους συνετούς φέρουν γέλωτα) [(1) Όλοι
σχεδόν οι Απολογητές επικαλούνται την λατρεία του Αντινόου, ερωμένου του
Αδριανού. Φαίνεται ότι στα τεμένη του διεπράττωνταν όργια, Πηγή: Έλληνες Πατέρες
της Εκκλησίας, Απολογηταί ΙΙ, Τατιανός Αθηναγόρας, Πατερικές Εκδόσεις Γρηγόριος
ο Παλαμάς, Επόπτης Εκδόσεως Παναγιώτης Κ. Χρήστου, Καθηγητής Πανεπιστημίου &
Επιμελητής Ελευθέριος Γ. Μερετάκης, Πτυχιούχο Θεολογίας, Θεσσαλονίκη 1986, σσ.
468 -469]

10. Α΄ Ιωάννου Κεφ. Δ΄ «8 ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν
Θεόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν... 16 Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν
τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ.  »

11. Κατά Ιωάννη, Κεφ. Ιε΄  «12 αὕτη ἐστὶν ἡ
ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς. 13 μείζονα ταύτης ἀγάπην
οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ.»

12. Κατά Ματθαίον Κεφ. Ι΄ 1-14, Κατά Λουκάν Κεφ. Στ΄
12-16, Κατά Μάρκον Κεφ. Γ΄ 13-19

13. Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ιθ΄ «11 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς·
Οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ' οἷς δέδοται· 12 εἰσὶ γὰρ εὐνοῦχοι
οἵτινες ἐκ κοιλίας μητρὸς ἐγεννήθησαν οὕτω· καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες
εὐνουχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς
διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω. »

14. Κατά Ιωάννη, Κεφ. Η΄ «46 τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει
με περὶ ἁμαρτίας;»

Ο ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ ΤΟΥ «ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ
ΒΙΝΤΣΙ» (The Da Vinci Code) ΠΙΕΡ ΠΛΑΝΤΑΡ

Επιμέλεια : Θωμάς Φ. Δρίτσας & Κ.Ν.

Αναλύοντας τις πηγές, και τις γενεαλογίες του βιβλίου
«Κώδικας Ντα Βίντσι» (The Da Vinci Code), καταλήγουμε σε ένα Γάλλο ακροδεξιό:
τον Πιερ Πλαντάρ, ο οποίος πλαστογράφησε τις πηγές που ο συγγραφέας του Ντάν
Μπράουν παρουσιάζει ως ιστορικά ντοκουμέντα. Ο Πιερ Πλαντάρ, είναι αυτός ο
οποίος επινόησε τις πηγές που παρουσιάζει ως ιστορικά ντοκουμέντα ο Μπράουν,
όπως αποκάλυψε στο η δημοσιογράφος Μαρί Φρανς Ετσεγκουάν στο «Nouvel
Observateur», όπως έχουμε δει και σε άλλο
άρθρο. Αυτοί είναι οι περίφημοι «Μυστικοί Φάκελοι», τους οποίους επικαλείται
στην εισαγωγή του βιβλίου του ο Μπράουν ως «αδιάσειστες ιστορικές αποδείξεις»
όσων παραθέτει. Παρακάτω θα δοθεί μία γεύση περί του ποιού του προφίλ του Πιερ
Πλαντάρ. Υπενθυμίζουμε, πως αν ο Μπράουν δεν διαβεβαίωνε από την εισαγωγή κιόλας
του βιβλίου του ότι οι πηγές του είναι απόλυτα ακριβείς, δεν θα είχαμε να
κάνουμε παρά με ένα ευχάριστο περιπετειώδες φανταστικό ανάγνωσμα. Αλλά όταν
μπλέκει την ιστορία με το μύθο και αντλεί ένα μεγάλο μέρος των πηγών του από
κύκλους με επικίνδυνα ιδεολογήματα, αυτό γεννά πολλά και ενδιαφέροντα
ερωτηματικά.

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΠΙΕΡ ΠΛΑΝΤΑΡ

O Πιέρ Πλαντάρ ήταν ένας ισόβιος τσαρλατάνος και απατεώνας.
Οι δραστηριότητές του από το 1937 μέχρι το 1954 - που συμπεριελάμβαναν
εξαπάτηση, αντισημιτικές
και αντιμασωνικές δραστηριότητες - εμπεριέχονται στο αρχείο File Ga P7, το οποίο
διατίθεται για επιθεώρηση στο κοινό από την Αστυνομική Διεύθυνση Παρισιού, στην
διεύθυνση: 9 Boulevard du Palais, 75195 Paris. (Ο κ. Claude Charlot είναι ο
αρμόδιος διευθυντής Μουσειακών Αρχείων, Bureau of Associations, Paris Prefecture
of Police, για γραπτές ερωτήσεις των ενδιαφερομένων). Οι επίσημες αναφορές για
τις εγκληματικές καταδίκες του Πιέρ Πλαντάρ είναι στην διάθεση του κοινού, στην
Υποδιεύθυνση της Αστυνομίας, στην διεύθυνση: Sub-Prefecture of Saint
Julien-en-Genevois, 4 Avenue de Geneve, 74164 Saint Julien-en-Genevois,
Haute-Savoie. (Ο κ. Serge Champanhet είναι ο Γενικός Γραμματέας της
Υποδιεύθυνσης, για γραπτές ερωτήσεις των ενδιαφερομένων. Στα γραπτά αιτήματα του
κοινού πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρεται η επιστολή με ημερομηνία 8 Ιουνίου 1956
από τον Δήμαρχο της πόλεως Annemasse προς τον Υποδιευθυντή, η οποία περιέχεται
στο αρχείο Number KM 94550, όπου βρίσκονται όλα τα Καταστατικά Έγγραφα της
Prieuré de Sion) Τα Δικαστικά Αρχεία του Πιέρ Πλαντάρ τηρούνται στο Ανώτατο
Δικαστήριο (Tribunal de Grand Instance ), στην πόλη Thonon-les-Bains.

Ο Πιέρ Πλαντάρ βρέθηκε άσχημα μπλεγμένος το 1933 με τον
Δικαστή Thierry Jean-Pierre, επειδή είχε ισχυρισθεί ότι ο Roger Patrice Pelat
ήταν ένας «Μέγας Μάγιστρος του Πρωτάτου της Σιών», ενώ ο δικαστής εκείνος ήδη
βρισκόταν επικεφαλής μιας έρευνας στις δραστηριότητες του εν λόγω Roger Patrice
Pelat σε σχέση με οικονομικές ατασθαλίες. Ήταν μετά από αυτό το περιστατικό τον
Σεπτέμβριο του 1933 που ο Πλαντάρ έπαυσε τις δραστηριότητές του με το «Πρωτάτο
της Σιών», και πέρασε την υπόλοιπη ζωή του απομονωμένος.

Όνομα :Pierre Athanase Marie Plantard

Γεννηθείς: 18 Μαρτίου 1920 (Paris)

Γονείς: Πιέρ Πλαντάρ (επικεφαλής υπηρέτης-οικονόμος)
και Αμελί Μαρί Ραουλό (περιστασιακά απασχολούμενη ως μαγείρισσα σε εύπορες
οικογένειες).

Παιδεία: Εγκατέλειψε το σχολείο το 1937, έχοντας
αποτύχει στην απόκτηση μιας άνω του μέτριου παιδείας.

Διαμονή κατά τα έτη 1937-1943: 22 Place Malesherbes
(Paris 17); 10 Rue Lebouteux (Paris 17).

Πρώτη εργασία: Νεωκόρος στην Εκκλησία του Σαιν-Λουί
Ντ’ Αντάίν, Παρίσι.

Τα ενδιαφέροντα του κατά τα έτη 1937-1943

Ενεργά αντισημιτικός
και αντιμασωνικός, με σκοπό την δημιουργία δύο εταιρειών-φάντασμα: την
Renovation Nationale Française (=Γαλλική Εθνική Ανανέωση) and Alpha Galates
(Άλφα Γαλάτης); θαυμαστής του Στρατάρχη Πεταίν, στον οποίο είχε γράψει επιστολή
την 16η Δεκεμβρίου 1940, προειδοποιώντας τον για μια Εβραιο-Μασωνική συνωμοσία,
που είχε σαν αποτέλεσμα να υποβληθεί σε διάφορες ανακρίσεις από τις Γαλλικές και
τις Γερμανικές Αρχές και με αποκορύφωμα να καταδικαστεί σε φυλάκιση τεσσάρων
μηνών στις φυλακές Φρεσν (Fresnes), για την ίδρυση της «Άλφα Γαλάτης» χωρίς
να έχει πάρει την άδεια των Αρχών για την ίδρυσή της.

Εξέδωσε ένα περιοδικό με όνομα «Vaincre» (Νικάν) με το
ψευδώνυμο «Πιέρ Ντε Φρανς» (Πιέρ της Γαλλίας - ίσως και Πέτρα της Γαλλίας) κατά
το διάστημα 1942-1943, το οποίο συμπεριελάμβανε άρθρα που υποτίθεται πως είχαν
γραφεί από διαφορετικούς ανθρώπους - τον Κόμη Μονσαρβίλ (Comte Moncharville),
τον Ρομπέρ Αμαντού (Robert Amadou), την Δρ. Καμίλ Σαβουάρ (Camille Savoire),
κ.α. - όταν στην πραγματικότητα τα είχε γράψει όλα ο ίδιος ο Πλαντάρ.
Αυτολεξεί, τα σχόλια στην Αναφορά των Γαλλικών Αρχών με ημερομηνία 9 Μαΐου 1941,
η οποία τηρείται στο «Γραφείο Εταιρειών» της Αστυνομικής Διεύθυνσης Νομαρχίας
Παρισιού: «Ο Πλαντάρ, που καυχιέται πως έχει διασυνδέσεις με
πολυάριθμους πολιτικούς, μοιάζει να είναι ένας από εκείνους τους παλαβούς και
φιλόδοξους νεαρούς άνδρες οι οποίοι οργανώνουν κάποιες λίγο-έως-πολύ φανταστικές
ομάδες, επιδιώκοντας έτσι να φανούν σημαντικοί, και οι οποίοι εκμεταλλεύονται
την σημερινή τάση να επιδεικνύεται ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον προς την νεολαία,
προκειμένου να προσελκύσουν την προσοχή της Κυβερνήσεως.» (Αρχείο Νο. Ga
P7).

Τα ενδιαφέροντα του το 1956

Έχοντας μετακομίσει από το Παρίσι στην κωμόπολη Annemasse στο
νότιο τμήμα της περιοχής Άνω Σαβοϊας στην Γαλλία - ο Πλαντάρ δημιούργησε μαζί με
τον André Bonhomme μια μικρή εταιρεία με την ονομασία Prieuré de Sion
(=Μοναστήρι ή Πρωτάτο της Σιών) την 7η Μαϊου 1956 (η Δήλωση Εγγραφής της
βρίσκεται στην Υποδιεύθυνση Αστυνομίας στην περιοχή Saint Julien-en-Genevois,
και είχε δοθεί η ονομασία αυτή, από το όνομα ενός μικρού λόφου έξω από την
κωμόπολη Annemasse, που λεγόταν Λόφος Σιών). Η εταιρεία αυτή ήταν αφιερωμένη
στην Προστασία και την Ελευθερία Οικισμών Χαμηλού Κόστους και ενεργούσε σαν
ομάδα στήριξης του αντίπαλου υποψήφιου των τοπικών Κοινοτικών Εκλογών.

Η Prieuré de Sion ασκούσε ενεργή κριτική και επιτίθετο
εναντίον εκείνων που ανοικοδομούσαν τις γαίες στην πόλη Annemasse, μέσα από το
περιοδικό της, το Circuit; Τα δε κεντρικά γραφεία του περιοδικού ήσαν
εγκατεστημένα στο σπίτι του Πλαντάρ, στην οδό Sous-Cassan. Μια Αναφορά με
ημερομηνία 4 Μαΐου 1954 σχετική με τον Πλαντάρ αποκαλύπτει πως είχε ήδη
μετακομίσει στην πόλη Annemasse το 1951 και πως ήταν «παντρεμένος,
και είχε μια κόρη περίπου τριών ετών». Η Prieuré de Sion παύτηκε λίγο
μετά τον Οκτώβριο του 1956, μετά από την καταδίκη του Πλαντάρ για «détournement de mineurs» (= «αποπροσανατολισμό ανηλίκων»)
για το οποίο αδίκημα εξέτισε ποινή φυλάκισης 12 μηνών, το 1956-1957.

Τα ενδιαφέροντα του κατά τα έτη 1958-1960

Η Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία διαμορφώθηκε το 1958, με τον Σαρλ
Ντε Γκωλ ως Πρόεδρό της. - Ο Πλαντάρ σχημάτισε μια «Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας»
κατά το διάστημα αυτό, η οποία αναφέρθηκε σε τρία άρθρα της εφημερίδας Λε Μοντ,
την 6η Ιουνίου, την 8-9 Ιουλίου και την 29 Ιουλίου. Ο Πλαντάρ συνέχισε, με την
έκδοση δεύτερης σειράς του περιοδικού Σιρκουί (Circuit) με υπότιτλο The Cultural
Periodical of the French Forces’ Federation (Το Πολιτιστικό Περιοδικό της
Ομοσπονδίας των Γαλλικών Δυνάμεων) - το οποίο θα μπορούσε να περιγραφεί σαν ένα
ανανεωμένο περιοδικό των Βισύ (Vichy) που περιείχε άρθρα μεταφυσικής φύσεως
τα οποία έμοιαζαν με εκείνα που έγραφαν οι δεξιοί αποκρυφιστές κατά τα τέλη του
1800. Ο ίδιος ο Πλαντάρ διαφήμισε τις μεταφυσικές του ικανότητες, στο
περιοδικό Circuit, τεύχος 9 (1960).

Τα ενδιαφέροντα του κατά τα έτη: 1960-1985

«Ανέστησε» την Prieuré de Sion και της απέδωσε μια φανταστική
γενεαλογία (που είχε δημιουργήσει ο Godfrey de Bouillon κατά την περίοδο των
Σταυροφοριών). Ο Πλαντάρ αρχικά απέκτησε ένα ενδιαφέρον για την ιστορία των
Gisors - όπως αυτή είχε γραφεί από τον Roger Lhomoy, πριν προχωρήσει στην άλλη
ιστορία του Rennes-le-Château - όπως αυτή είχε αρχικά γραφεί από τον Noel Corbu,
με τον οποίον συναντήθηκε και είχε πολύ εντυπωσιαστεί. Μέχρι το 1964, ο Πλαντάρ
είχε διαμορφώσει μια πρωτοφανή δήλωση για το άτομό του : δηλαδή, πως ο ίδιος
ήταν απ’ ευθείας απόγονος του Μεροβίγγιου βασιλέα Dagobert Β΄ - και ο κεντρικός
λόγος ύπαρξης αυτής της νέας εκδοχής της Prieuré de Sion ήταν ακριβώς αυτή η
διαβεβαίωση της βασιλικής του καταγωγής (στην πραγματικότητα, ο Πλαντάρ
καταγόταν από ένα αγρότη του 16ου αιώνα, που εργαζόταν στην συγκομιδή καρυδιών).
Ο Πλαντάρ επίσης γνωρίστηκε με τον Philippe de Chérisey και τον Gérard de Sède
κατά το διάστημα αυτό. Ο δεύτερος εκ των δύο ήταν συγγραφέας, ο οποίος είχε
κατορθώσει με επιτυχία να μεταμορφώσει τα δημιουργήματα/τους ισχυρισμούς του
Πλαντάρ σε βιβλία προς δημοσίευση. Ο Πλαντάρ δεν είχε κατορθώσει μέχρι τότε να
δημοσιεύσει κανένα από τα δικά του χειρόγραφα, συμπεριλαμβανομένου εκείνου με
θέμα το Rennes-le-Château. Το τελευταίο αυτό χειρόγραφο έγινε βιβλίο, με τίτλο
L’ Or de Rennes (=Το Χρυσάφι του Ρεν), που ξαναγράφηκε από τον Gérard de Sède
και που δημοσιεύθηκε το 1967. Με την συνδρομή του Philippe de Chérisey, ο
Πλαντάρ ξεκίνησε να δημιουργεί ψεύτικες ιστορίες σχετικά με τον ιερέα
Bérenger Saunière του Rennes-le-Château και προπαντός να δημιουργεί ψεύτικα
τεκμήρια όπως «περγαμηνές», «ταφόπλακες» και «γενεαλογίες» (σχετ. Αγγλικός
σύνδεσμος: http://priory-of-sion.com/psp/id98.html) - ειδικά όμως, οι
«περγαμηνές» είχαν δημιουργηθεί από τον Philippe de Chérisey, καθώς το συμβόλαιο
του βιβλίου L’ Or de Rennes εμφανίζει πως είχε δικαιώματα σε ένα μέρος των
κερδών του βιβλίου, επειδή εκείνος είχε παρουσιάσει τις «περγαμηνές» μέσα στο
μυθιστόρημα.

Επήλθε ρήξη ανάμεσα στους τρεις τους το 1967, όταν ο Gérard
de Sède αρνήθηκε να κατανείμει τα δικαιώματα του βιβλίου, και ο Πλαντάρ και ο
Chérisey φανέρωσαν πως οι «περγαμηνές» ήσαν πλαστές (ενώ αυτές ήταν ο
κύριος ‘πόλος έλξης’ του βιβλίου, και ο κατ’ εξοχήν κράχτης’ στις
πωλήσεις).

Το διάστημα 1967-1985 φάνηκε να είναι περίοδος «εμφάνισης»
όλο και περισσότερων ψευδών ισχυρισμών και όλο και περισσότερων πλαστών
στοιχείων - συμπεριλαμβανομένης και της λίστας των Μεγάλων Μαγίστρων που ήταν
ολοφάνερα εμπνευσμένη από την λίστα διασημοτήτων των Ροδόσταυρων την οποία
κοσμούσαν ονόματα όπως Leonardo da Vinci, Robert Fludd, Botticelli, Valentin
Andreae, κλπ.

Οι δραστηριότητες του Πλαντάρ από το σημείο αυτό και μετά
ήταν σαφώς για γέλια, αλλά εκείνος κατάφερε να επιβιώσει, μόνο και μόνο
επειδή το αναγνωστικό κοινό επέλεγε να πιστεύει τις ιστορίες του - μέχρι την
στιγμή που ο συγγραφέας και ερευνητής Jean-Luc Chaumeil (ο οποίος ανακάλυψε τις
λεπτομέρειες του παρελθόντος του Πλαντάρ και άρχισε να τις δημοσιεύει) - πράγμα
που ανάγκασε τον Πλαντάρ να «παραιτηθεί» από την Prieuré de Sion στις 10 Ιουλίου
1984 - αν και το τελευταίο Έγγραφο της Prieuré de Sion (που αντιπροσώπευε αυτή
την νέα εκδοχή της) είχε κατατεθεί στην Bibliothèque Nationale (=Εθνική
Βιβλιοθήκη) την 1η Οκτωβρίου 1985. Ρήξη επήλθε επίσης ανάμεσα στον Πιέρ Πλαντάρ
και τον Philippe de Chérisey όταν ο δεύτερος άρχισε συνεργασία με τον Paul
Rouelle (και ασχολήθηκαν με κάποιον χαρακτήρα ονόματι Marquis de B. (Μαρκήσιος
Β.) και ο οποίος ουδέποτε υπήρξε στην πραγματικότητα).

Τα ενδιαφέροντα του κατά τα έτη 1989-1993

Το Μουσείο Σωνιέρ (Saunière Museum) άνοιξε στο
Rennes-le-Château το 1989, και ως φαίνεται, αυτό ενέπνευσε τον Πλαντάρ να
επιδιώξει μια ανεπιτυχή επιστροφή (οι Γάλλοι δεν έδωσαν καμμία σημασία σ’ αυτό),
ήτοι, λανσάρισε μια τρίτη εκδοχή της Prieuré de Sion μαζί με μια ανανεωμένη
σειρά του περιοδικού Vaincre, αυτή τη φορά με διαφορετική ψευτο-γενεαλογία
και διαφορετική Λίστα με Μεγάλους Μαγίστρους, ισχυριζόμενος πως η
προηγούμενη εκδοχή ήταν πλαστή, και πως ήταν προϊόν κάποιου Philippe Toscan du
Plantier, και μάλιστα κάτω από την επήρεια του παραισθησιογόνου LSD. Επίσης,
τώρα δεν υπήρχε καμιά σχέση με τους Templars (Ναϊτες) ούτε με τον Godfrey de
Bouillon - τώρα, δήλωνε πως η Prieuré de Sion είχε ιδρυθεί το 1681 στην πόλη
Rennes-le-Château από τον παππού της Marie de Negri d’ Ables - και επίσης πως
υπήρχαν μυστικά αρχεία, τα οποία ανακαλύφθηκαν στην Βαρκελώνη της Ισπανίας.

Ο Πλαντάρ ‘παρέμεινε’ απόγονος του βασιλέα Dagobert Β΄, αλλά
τώρα πιά, μόνο έμμεσα: ο «αληθινός», άμεσος απόγονος ήταν ο Otto Von Habsburg! Η
αναθεωρημένη Λίστα των Μεγάλων Μαγίστρων τώρα περιείχε το όνομα του Roger
Patrice Pelat, το οποίο συνδεόταν με ένα οικονομικό σκάνδαλο που το ερευνούσε ο
Δικαστής Thierry Jean-Pierre - ο Δικαστής αυτός είχε ανακρίνει τον Πλαντάρ, ο
οποίος τελικά ενόρκως ομολόγησε πως όλα ήσαν κατασκευασμένα.

Ο Πλαντάρ απαλλάχθηκε, ύστερα από μια σοβαρή προειδοποίηση
του δικαστηρίου, και ποτέ πια δεν ανανέωσε τις δραστηριότητές του με την Prieuré
de Sion, και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του σε απομόνωση, σε διάφορες
διευθύνσεις στις Γαλλικές πόλεις Περπινιάν, Παρίσι καθώς και στην Βαρκελώνη
Ισπανίας.

Απεβίωσε την 3η Φεβρουαρίου 2000 στο Παρίσι, και η σωρός του
αποτεφρώθηκε.

Εγκληματικές Καταδίκες:

· Τέσσερις μήνες στην φυλακή της Fresnes το 1940.

· Έξι μήνες, μεταξύ1953-1954 για κατάχρηση σχετιζόμενη με
αδικήματα κτηματικά.

· 12 μήνες, μεταξύ 1956-1957 για ‘détournement de mineurs’
.(αποπροσανατολισμό ανηλίκων)

ΠΛΑΝΩΝΤΕΣ & ΠΛΑΝΩΜΕΝΟΙ

Β΄ Προς Τιμόθεον, Κεφ. Γ΄ «13
πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ
πλανώμενοι. »

Από αριστερά προς τα δεξιά: Η Margaret Starbirt
στήριξε τον θρύλο της Μαρίας
Μαγδαληνής επάνω στο παγανιστικό «Άγιο
δισκοπότηρο» της δύσης, εις την οποία μεγάλωσε και γαλουχήθηκε
μαθαίνοντας και αναπαράγοντας αυτούς τους μύθους άκριτα, η Lynn Picknett
δέχθηκε άνευ αποδείξεων και λογικών συμπερασμάτων την σχέση
Ιησού Χριστού και Μαρίας
Μαγδαληνής από τα απόκρυφα Ευαγγέλια τα
οποία όμως δεν λέγουν όσα αυτή θα ήθελε να λέγουν ενώ από την άλλη πλευρά
υιοθέτησε απόψεις για τους πίνακες του Ντα Βίντσι που σοβαροί
πανεπιστημιακοί μελετητές απορρίπτουν
μετά ευκολίας. Ο Henry Lincoln διαχώρισε τον Ιησού της πίστης από τον
ιστορικό Ιησού, μόνο που δεν εξήγησε σε ποιο σύγγραμμα στήριξε τον
ιστορικό Ιησού ως διάφορο εκείνον της πίστης (Πηγή Φώτο:
Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο
09/04/2005)

Από αριστερά προς τα δεξιά: Ο Dan Burnstein
στήριξε τις θεωρίες του πάνω στα απόκρυφα Ευαγγέλια τα
οποία θεώρησε ως «νέα στοιχεία που βλέπουν το φως», ο Olive Prince το
αυτό, ενώ ο Martin Lynn υποστήριξε θεωρίες συνωμοσιολογίας του Βατικανού,
ωσάν και ο Χριστιανισμός είναι το Βατικανό, θεωρώντας άνευ αποδείξεων πως
η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία κρύβει κάτι για την Μαρία
την Μαγδαληνή. Εκτός αυτού υπέθεσε ομοιότροπα με την Lynn Picknett τις
αστοχίες
για τους πίνακες του Ντα Βίντσι και ανάπτυξε καθαρά τις ανακρίβειες για
τον γάμο της Κανά
(Πηγή Φώτο: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες
του Ανεξήγητου, Σάββατο 09/04/2005)

Ο Dr James Robinson υπέθεσε κάποιας μορφής διαμάχης μεταξύ
αρσενικού και θηλυκού στοιχείου εις τον χριστιανισμό, με συνέπεια την
συγκάλυψη της σχέσης
του Χριστού και της Μαγδαληνής,
στηριζόμενος εις τις διαφορετικές αποστολές (!) των δύο φύλλων εις το
ιερατείο, πράγμα που είναι υπεραπλουστευμένο
και μεροληπτικό. Είναι το ανάλογο να υποστηρίζεις πως το πόδι
βρίσκεται σε διαμάχη με το χέρι επειδή έχουν διαφορετική αποστολή και να
ορίζεις ένα από τα δύο κατώτερα, ανάλογα με το ποια αποστολή από τις δύο
θεωρείς εσύ «κατώτερη» (Πηγή Φώτο: Τηλεοπτικός Σταθμός
Alter, εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο 09/04/2005)

Στην ερώτηση: «μα όλοι οι άνωθι
είναι πονηροί και μόνο οι χριστιανοί σκέφτονται αγαθά;» η απάντηση
είναι πολύ απλή. Οι άνθρωποι είναι πονηροί (1) ένεκα της πτώσης και ένεκα
αυτής σκέφτονται πονηρά (2), δηλαδή προεκτείνουν τις δικές τους πονηράδες
(τα μαθήματα της μεταπτωτικής ζωής τους) εις το βίωμα του Ιησού Χριστού
και δηλαδή εις τον χώρου του αγαθού και αναμάρτητου  (3) Θεού. Έτσι
συγγραφείς πλήρως παθιασμένοι αδυνατούν να σκεφτούν λογικά για τις
ιδιότητες του Θεού, που καταδειχθήκαν ανωτέρω,
και πεσμένοι μέσα στα προσωπικά τους πάθη (μοιχείες και πορνείες),
προσπαθούν να εξηγήσουν με αυτά, όχι τις καταγεγραμμένες ενέργειες του
Θεού, αλλά να δώσουν εις τον Θεό, ενέργειες και δράση που Εκείνος ένεκά
των ιδιοτήτων Του, ποτέ δεν έχει και δεν θα έπραττε. Πριν λοιπόν
προσπαθήσει κανείς, και μάλιστα συγγραφέας (!), να καταπιαστεί με τόσο
σοβαρά ιστορικά, επιστημονικά και ιδίως θεολογικά ζητήματα, όφειλε να
προσπαθήσει να καθαρίσει εαυτόν (4) από τα λάθη - αμαρτίες, να φτάσει έστω
και κατά βάση εις την ομοίωση προς τις ελάχιστες ιδιότητες του Θεού, πριν
να προσπαθήσει να θεολογήσει. Ειδάλλως τυφλός ων, σε λάκκο θα πέσει και θα
οδηγήσει και άλλους μέσα (5) και δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να τον
αποφύγει. Και είναι φανερό πως άλλους ο λάκκος τους οδηγεί να πιστεύουν
πως ο Ιησούς έκανε παιδιά, άλλους πως είχε ερωτική συντρόφισσα και άλλους
πως ο Χριστιανισμός θέλησε τάχα να υποδουλώσει την γυναίκα (!),
γι’ αυτό απέκρυψε την σχέση του Ιησού με την Μαγδαληνή,
πράγμα αναληθές (6). Αυτά είναι και τα αποκυήματα της μεταπτωτικής
φαντασίας και αλογίας του ανθρώπου και χρειάζεται μεγάλη προσοχή και
κάθαρση με μετάνοια απέναντι στις πλάνες και στα εντάλματα των ανθρώπων
(7) για να εννοήσει κανείς ξάστερα την αλήθεια.

Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ

Ο συγγραφέας Dr. Stephen Hoeller υποστήριξε πως η φύση της
Ορθοδοξίας είναι να περιορίζει τις δυνατότητες τις αλλαγής, διότι έχει
εγκλωβιστεί μέσα σε ένα κουτί από το οποίο δεν μπορεί να βγει ενώ ανάφερε
πως ο Πάπας έχει «χαλαρώσει» μαρτυρώντας πως η Μαρία η Μαγδαληνή έχει
προσφέρει πολλά και είναι απόστολος των Αποστόλων (Πηγή
Φώτο: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο
09/04/2005)

Εκείνο που δεν έχει καταλάβει ο «δόκτορας της πλάνης»,
είναι πως ο Πάπας είναι αιρετικός
αποδεδειγμένα, και πως η «χαλαρώτητά» του οφείλεται στα λάθη του, που ο
ίδιος ο Χριστός πρόβλεψε (8) για τους αιρετικούς και ψευδοπροφήτες. Όσο
αφορά τις ίδιες τις αντιλήψεις του Stephen Hoeller για την Μαρία
Μαγδαληνή, ελέγχονται ευκόλως
δια μέσω της θεολογίας και ιδίως της λογικής της βιολογίας. Δεν υπάρχει
κουτί μέσα στο οποίο η Ορθοδοξία έχει εγκλωβιστεί παραδεχόμενη αλογίες σαν
εκείνες που προωθεί ο «δόκτωρας», αλλά οι αιρετικοί και οι θνητοί, ως και
ο τελευταίος έχουν δυστηχώς εγκλωβιστεί μέσα στα πάθη (9) τους,
τα οποία καταστρατηγώντας τους τον λόγο, τους παγιδεύουν σε παράλογα
συμπεράσματα γύρω από την φύση και τις ιδιότητες του Θεού και Πλάστη μας.

Σημειώσεις

1. Α΄ Ιωάννου Κεφ. Ε΄ «19 οἴδαμεν ὅτι ἐκ τοῦ
Θεοῦ ἐσμεν, καὶ ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται.»

2. Κατά Ιωάννη, Κεφ. Η΄ «46 τίς ἐξ ὑμῶν
ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας; »

3. Κατά Μάρκον, Κεφ. Ζ΄ «21 ἔσωθεν γὰρ ἐκ
τῆς καρδίας τῶν ἀνθρώπων οἱ διαλογισμοὶ οἱ κακοὶ ἐκπορεύονται, μοιχεῖαι,
πορνεῖαι, φόνοι, 22 κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ἀσέλγεια,
ὀφθαλμὸς πονηρός, βλασφημία, ὑπερηφανία, ἀφροσύνη· 23 πάντα ταῦτα τὰ
πονηρὰ ἔσωθεν ἐκπορεύεται καὶ κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον.»

4. Προς Ρωμαίους, Κεφ Ζ΄ «6 τοῦτο
γινώσκοντες, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη ἵνα καταργηθῇ τὸ
σῶμα τῆς ἁμαρτίας, τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ· »

5. Κατά Ματθαίον Κεφ. Ιε΄ «14 ἄφετε αὐτούς·
ὁδηγοί εἰσι τυφλοί τυφλῶν· τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς
βόθυνον πεσοῦνται. »

6. Προς Εφεσίους, Κεφ. Ε΄ «25 οἱ ἄνδρες
ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας ἑαυτῶν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ
ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς,».

7.  Κατά Ματθαίον, Κεφ Ιε΄ «8 ἐγγίζει
μοι λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσίν με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία
αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ' ἐμοῦ· 9 μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες
διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων.»

8. Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ζ΄ «15 Προσέχετε δὲ
ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων,
ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες. 16 ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς·
μήτι συλλέγουσιν ἀπὸ ἀκανθῶν σταφυλὴν ἢ ἀπὸ τριβόλων σῦκα; 17 οὕτω πᾶν
δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖ, τὸ δὲ σαπρὸν δένδρον καρποὺς πονηροὺς
ποιεῖ· 18 οὐ δύναται δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς πονηροὺς ποιεῖν, οὐδὲ δένδρον
σαπρὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖν. 19 πᾶν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν
ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται.20 ἄρα γε ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε
αὐτούς.»

9. Προς Ρωμαίους, Κεφ. Α΄ «24 Διὸ καὶ
παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς
ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὑτοῖς, 25 οἵτινες
μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ
ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα, ὅς ἐστιν εὐλογητὸς εἰς τοὺς
αἰῶνας· ἀμήν. 26 Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. αἵ τε
γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, 27
ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας
ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν
ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν
ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες. 28 Καὶ καθὼς οὐκ ἐδοκίμασαν τὸν Θεὸν ἔχειν ἐν
ἐπιγνώσει, παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τὰ μὴ
καθήκοντα, 29 πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ πορνείᾳ πονηρίᾳ πλεονεξίᾳ κακίᾳ,
μεστοὺς φθόνου φόνου ἔριδος δόλου κακοηθείας, 30 ψιθυριστάς, καταλάλους,
θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετὰς κακῶν, γονεῦσιν
ἀπειθεῖς, 31 ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας· 32
οἵτινες τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ ἐπιγνόντες, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες
ἄξιοι θανάτου εἰσίν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς
πράσσουσι.»

Μ. ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΑΡΕΙΑΝΟΙ, ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
& ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ

Επιμέλεια: Κ.Ν. & Θ.Φ.Δ

Όταν ένας αμερικάνος συγγραφεύς, υιοθετεί τις θέσεις των
Αρειανιστών Μαρτύρων του Ιεχωβά και της οργάνωσης της Σκοπιάς, και αυτό το
σερβίρει ως νέες αποκαλύψεις, τότε πραγματικά οι ιστορίες του είναι για γέλια ή
για κλάματα, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του καθενός.

Από την Αγγλική έκδοση του βιβλίου «Κώδικας Ντα Βίντσι» -
Απόσπασμα της σελίδας 240:

(At the Council of Nicaea*): “many aspects of Christianity were
debated and voted upon-the date of Easter, the role of the bishops, the
administration of sacraments, and, of course, the divinity of Jesus…until that
moment in history, Jesus was viewed by His followers as a mortal prophet... a
great and powerful man, but a man nonetheless. A mortal.

"Not the Son of God?"

"Right," Teabing said.

"Jesus' establishment as 'the Son of God' was officially proposed and
voted on by the Council of Nicaea ."

"Hold on. You're saying Jesus' divinity was the result of a vote?" "A
relatively close vote at that".

(«Μετάφραση: (Κατά την Σύνοδο της Νίκαιας*) “-Πολλά ζητήματα
του Χριστιανισμού συζητήθηκαν και τέθηκαν σε ψηφοφορία, όπως η ημερομηνία του
Πάσχα, ο ρόλος των επισκόπων, η τέλεση των Μυστηρίων, και, φυσικά, η θεότητα του
Ιησού….Μέχρι εκείνη την στιγμή της ιστορίας, ο Ιησούς εθεωρείτο από τους οπαδούς
του ένας θνητός προφήτης…ένας μέγας και ισχυρός άνθρωπος μεν, αλλά, παρά ταύτα,
ένας άνθρωπος. Ένας θνητός.

-Όχι Γιός του Θεού;

-Σωστά, απάντησε ο Teabing.

-Η αναγνώριση του Ιησού ως «Υιού του Θεού» προτάθηκε επίσημα
και ψηφίστηκε από την Σύνοδο της Νίκαιας.

-Για στάσου. Μου λες τώρα πως η θεότητα του Ιησού ήταν
αποτέλεσμα ψηφίσματος;

-Και μάλιστα ψηφίστηκε υπέρ, με μικρή διαφορά ψήφων.»)

(Σημ: Έλαβε χώρα το έτος 325 μ.Χ.)

Αληθεύει, πως ο Μέγας Κωνσταντίνος μετά την μεταστροφή του
στον Χριστιανισμό είχε παραβρεθεί στην 1η Σύνοδο της Νίκαιας, αλλά δεν είναι
αλήθεια πως ο Κωνσταντίνος «μετέβαλε τον Ιησού σε θεότητα», ή πως οι Χριστιανοί
δεν θεωρούσαν τον Ιησού ως Θεό πριν από αυτό το γεγονός, όπως δηλώνει ο
συγγραφέας

Ο Κωνσταντίνος είχε συγκαλέσει την Σύνοδο, προκειμένου να
διευθετηθεί μια διαφωνία που είχε προκύψει, όταν ένας ιερέας ονόματι Αρείος
άρχισε να αρνείται πως ο Ιησούς είναι και Θεός, γεννώντας με αυτή την θέση την
αίρεση του Αρειανισμού και προξενώντας σκάνδαλο το οποίο κλόνιζε την πίστη των
απανταχού Χριστιανών. Ο Αρείος είχε αποκτήσει ένα πλήθος οπαδών (γνωστοί ως
Αρειανιστές), και η διαμάχη ανάμεσα στους Αρειανιστές και τους παραδοσιακούς
Χριστιανούς έγινε τόσο οξεία, που ο αυτοκράτορας συγκάλεσε την Σύνοδο για να
κλείσει το ζήτημα αυτό οριστικά.

Ο Κωνσταντίνος προσωπικά υποστήριζε την θέση των Αρειανιστών,
όμως, αναγνώρισε το κύρος των επισκόπων για την διατύπωση της Χριστιανικής
πίστεως, έτσι, οι επίσκοποι της Συνόδου επαναβεβαίωσαν την παραδοσιακή
Χριστιανική διδασκαλία, όπου ο Χριστός είναι εξ ολοκλήρου Θείο Πρόσωπο. Συνεπώς,
ήταν οι επίσκοποι της Συνόδου της Νίκαιας οι οποίοι επαναβεβαίωσαν την
παραδοσιακή Χριστιανική θέση, σε αντίθεση με τον Αρείο και τους οπαδούς του.Και
βεβαίως δεν έγινε καμιά ψηφοφορία για να επικυρωθεί η θεότητα του Ιησού: αυτό το
στοιχείο της θεότητάς Του ήδη δεδομένο και κοινή γνώση όλων των Χριστιανών, από
τους πρώτους κιόλας χρόνους της πίστεως αυτής. Οι επίσκοποι έπρεπε να
αποφασίσουν μόνο αν θα υπέγραφαν ή όχι το Σύμβολο της Πίστεως (το «Πιστεύω») που
είχε συνταχθεί από την Σύνοδο και που αποσαφήνιζε την αντίληψή τους περί της
ιστορικής και βιβλικής διδασκαλίας σχετικά με την φύση του Ιησού.

Εάν αναφερόταν σε αυτή την λεπτομέρεια ο Μπράουν -και το
έτερον ήμισύ του, ο Teabing- όταν έγραψε περί «ψηφοφορίας», τότε δεν ήταν
καθόλου «μικρή η διαφορά» ψήφων, καθότι μόνο δύο από τους 318 επισκόπους δεν
υπέγραψαν το Σύμβολο της Πίστεως.

Αριστερά: Εικονίζεται η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος

Δεξιά: Οι Άγιοι Πατέρες με το σύμβολο της Πίστεως

Η θεότητα του Χριστού πριν από την 1η Οικουμενική Σύνοδο
της Νίκαιας (325 μ.Χ.)

Όπως φαίνεται μέσα από τα ακόλουθα αποσπάσματα, οι πρώιμοι
Πατέρες της Εκκλησίας ήδη αναγνώριζαν πως ο Χριστός είναι Θεός, και επί πλέον,
ήσαν ανένδοτοι στην διατήρηση αυτής της πολύτιμης αλήθειας. Προσοχή πρέπει να
δοθεί στις χρονολογίες! Οι Πατέρες στους οποίους υπάρχει κάτωθι αναφορά, είναι
πριν από την σύνοδο. Έτσι αποδεικνύεται, για άλλη μία φορά, πως ο Νταν Μπράουν,
δεν έχει ιδέα ούτε από Θεολογία, ούτε από ιστορία, και πως το μόνο που έκανε
είναι να αντιγράψει τους Αρειανούς και του Μαρτυρες του Ιεχωβά, οι οποίοι
υποστηρίζουν τα ίδια.

Ιγνάτιος Αντιοχείας: «Ο Ιγνάτιος, ο
επονομαζόμενος και «Θεοφόρος», προς την Εκκλησία της Εφέσου στην Ασία…
προορισμένος προαιωνίως για μία δόξα διαρκή και αναλλοίωτη, ενωμένος και
επιλεγμένος δια του αληθινού μαρτυρίου, δια του θελήματος του Πατρός, εν Χριστώ
τω Θεώ ημών..» (Επιστολή Α΄ προς τους Εφεσίους - 110
μ.Χ.)

«Διότι ο Θεός ημών Ιησούς Χριστός, συλληφθείς
εκ της Παρθένου Μαρίας σύμφωνα με το Σχέδιο του Θεού: εκ του γόνου του Δαυίδ,
είναι αλήθεια, αλλά και από του Αγίου Πνεύματος» (του
ιδίου, 18:2)

«[Εις] την Εκκλησία, την αγαπημένη και
πεφωτισμένη κατόπιν της αγάπης του Ιησού Χριστού, του Θεού ημών, δια του
θελήματος Εκείνου που θέλησε τα πάντα τα οποία είναι» (Επιστολή Α΄ προς τους Ρωμαίους - 110 μ.Χ.)

Αριστείδης: «[Οι Χριστιανοί] είναι
εκείνοι που, πάνω από όλους τους ανθρώπους του κόσμου, έχουν βρει την αλήθεια,
επειδή αναγνώρισαν τον Θεό, τον Δημιουργό και Πλάστη όλων των πραγμάτων, στο
Πρόσωπο του Μονογενούς Υιού, και εν Πνεύματι Αγίω.» (Απολογία -140 μ.Χ.)

Τατιανός ο Σύριος: «Δεν παριστάνουμε
τους γελοίους, ω Έλληνες, ούτε ομιλούμε ανοησίες, όταν δηλώνουμε πως ο Θεός
γεννήθηκε, με ανθρώπου μορφή.» (Αγόρευση προς τους
Αθηναίους 21 - 170 μ.Χ.)

Μελίτων Σάρδεων: «Δεν είναι επ’ ουδενί
απαραίτητο, όταν συναναστρεφόμεθα με ανθρώπους της διάνοιας, να επικαλούμεθα τις
πράξεις του Χριστού μετά από την Βάπτισή Του ως αποδείξεις πως η ψυχή Του και το
Σώμα Του - πως η ανθρώπινη φύση Του - ήσαν όπως και οι δικές μας : αληθινές και
όχι φανταστικές. Οι πράξεις του Χριστού μετά από την Βάπτισή Του, και προπαντός
τα θαύματά Του, προσέφεραν ακριβώς στον κόσμο την απόδειξη και την διαβεβαίωση
της Θεότητας που έκρυβε η Σάρκα Του. Όντας τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος,
έδωσε θετικά δείγματα των δύο Φύσεών Του: δια των θαυμάτων Του τα τρία πρώτα
χρόνια μετά από την Βάπτισή Του, και της ανθρώπινης φύσης Του κατά τα τριάντα
χρόνια που προηγήθηκαν της Βάπτισής Του, κατά την διάρκεια των οποίων χρόνων
-λόγω της σαρκικής Του καταστάσεως- απέκρυπτε τα σημεία της Θεότητάς Του, αν και
ήταν ο αληθινός Θεός, ο προϋπάρχων προ πάντων των αιώνων.» (Απόσπασμα από τον «Οδηγό» του Αναστασίου - 177 μ.Χ.)

Ειρηναίος: «Καθ’ ότι η Εκκλησία, αν και
διεσπαρμένη σε όλη την οικουμένη, μέχρι τα πέρατα της γης, έχει λάβει από τους
Αποστόλους και τους μαθητές τους την πίστη σε ένα Θεό, τον Παντοδύναμο Πατέρα,
Ποιητή του ουρανού και της γης και της θαλάσσης και όλων όσων ευρίσκονται μέσα
σε αυτά. Και σε ένα Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, ο οποίος σαρξ εγένετο’ για
την ημετέρα σωτηρία. Και στο Πνεύμα το Άγιο, που μίλησε μέσω των προφητών για τα
θεϊκά θελήματα και τα επερχόμενα, και για την εκ Παρθένου Γέννηση, και για τα
Πάθη και την εκ νεκρών Ανάσταση και την σωματική Ανάληψη εις ουρανούς του
αγαπημένου Ιησού Χριστού και Κυρίου ημών, και την έλευσή Του εκ των ουρανών με
την δόξα του Πατρός για να αποκαταστήσει τα πάντα. Και την ανάσταση πάσης
σαρκός, όλης της ανθρωπότητος, ώστε ενώπιον του Ιησού Χριστού του Κυρίου και
Θεού και Σωτήρος και Βασιλέως ημών, με το σύμφωνο του αοράτου Πατρός, θα λυγίσει
κάθε γόνυ όσων είναι στον ουρανό και επί της γης και υποκάτω της γης.»
(Κατά Αιρέσεων, 1:10:1 - 189 μ.Χ.)

«Παρά ταύτα, εκείνο που δεν μπορεί να ειπωθεί
για κανένα άλλο πρόσωπο που έζησε, είναι πως ο ίδιος είναι δικαιωματικά Θεός και
Κύριος…το οποίο διακρίνεται, από εκείνους που έχουν φτάσει σε έστω ένα ελάχιστο
μέρος της Αλήθειας.» (του ιδίου, 3:19:1)

Κλήμης Αλεξανδρείας: «Έτσι, ο Λόγος, ο
Χριστός, είναι η αιτία της παλαιοτάτης μας αρχής -καθ’ ότι Αυτός ήταν εν Θεώ-
και της ευημερίας μας. Και τώρα, αυτός ο ίδιος Λόγος εμφανίζεται ως άνθρωπος.
Αυτός μόνος είναι και Θεός και Άνθρωπος, και η πηγή κάθε αγαθού.» (Προτροπή προς τους Έλληνες, 1:7:1 - 190 μ.Χ.).

«Μισηθείς ως προς την εμφάνισή Του αλλά στην
πραγματικότητα λατρευθείς, (ο Ιησούς) είναι ο Εξιλεωτής, ο Σωτήρ, ο Παρηγορητής,
ο θείος Λόγος, Εκείνος που είναι προφανέστατα ο αληθινός Θεός, Εκείνος που είναι
στο ίδιο επίπεδο με τον Κύριο του Σύμπαντος επειδή είναι ο Υιός Του…»
(του ιδίου, 10:110:1)

Τερτυλλιανός: «Η προέλευση των δύο
Ουσιών Του Τον προβάλλουν ως Άνθρωπο και ως Θεό: γεννηθείς εκ του ενός, και μη
γεννηθείς εκ του ετέρου.» (Η Σάρκα του Ιησού, 5:6-7 -
210 μ.Χ.).

«Πως υπάρχουν δύο θεοί και δύο Κύριοι, όμως,
είναι μια δήλωση που ποτέ δεν θα επιτρέψουμε να εξέλθει από του στόματός μας.
Όχι κατά τρόπον που να υπονοεί ότι δεν είναι Θεός ο Πατήρ, και Θεός ο Υιός, ή το
Πνεύμα Θεός, και το κάθε ένα από τα Πρόσωπα αυτά Θεός - επειδή μέχρι πρότινος το
«δύο» εκλαμβανόταν ως (δύο) θεοί και ως (δύο) Κύριοι - έτσι, ερχόμενος ο
Χριστός, θα αναγνωριζόταν και ως Θεός και θα τον αποκαλούσαν Κύριο, ακριβώς
επειδή είναι ο Υιός Εκείνου που είναι και Θεός και Κύριος.» (Κατά Πραξέα, 13:6 - 216 μ.Χ.)

Ωριγένης: «Αν και ήταν Θεός, προσέλαβε
σάρκα. Και, γενόμενος άνθρωπος, παρέμεινε εκείνο που ήταν: Θεός.» (Οι Βασικές Διδασκαλίες, 1:0:4 - 225 μ.Χ.).

Ιππόλυτος: «Μόνο ο [Λόγος] του Θεού
είναι εκ του εαυτού του και συνεπώς είναι και Θεός, γενόμενος ουσία του
Θεού.» (Αναίρεση Πασών των Αιρέσεων,10:33 - 228 μ.Χ.).

«Διότι ο Χριστός είναι ο επί πάντων Θεός, ο
οποίος μερίμνησε να ξεπλύνει όλες τις αμαρτίες της ανθρωπότητας, καθιστώντας τον
παλαιό άνθρωπο νέο.» (του ιδίου, 10:34)

Νοβατιανός: «Εάν ο Χριστός ήταν μόνο
άνθρωπος, γιατί να μας παραδώσει ένα τέτοιο γνώμονα πίστεως όπως εκείνο που είχε
ο Ίδιος αναφέρει: «3 αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα
γινώσκωσιν σὲ τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν.»;
[Κατά Ιωάννη, Κεφ. Ιζ΄]

Εάν δεν είχε επιθυμήσει να τον εκλάβουν τον Ίδιο ως Θεό, γιατί τότε
πρόσθεσε τα λόγια: « ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν», παρά
μόνο επειδή επιθυμούσε να τον αποδεχθούν και ως Θεό; Διότι, αν δεν επιθυμούσε να
Τον αναγνωρίσουν ως Θεό, θα είχε προσθέσει τα εξής λόγια: «Και ο άνθρωπος Ιησούς
Χριστός, τον οποίον απέστειλες», ενώ, στην πραγματικότητα, ούτε πρόσθεσε τέτοια
λόγια, ούτε παρέδωσε τον Εαυτό Του μονάχα ως άνθρωπο, αλλά συσχέτισε τον Εαυτό
Του με τον Θεό, διότι επιθυμούσε με αυτόν τον τρόπο να Τον κατανοήσουν και ως
Θεό, καθώς είναι. Συνεπώς, οφείλουμε να πιστέψουμε (σύμφωνα με τον γνώμονα που
μας συνέστησε) στον Κύριο, στον Ένα αληθινό Θεό, και συνεπώς σε Εκείνον τον
Οποίον απέστειλε, δηλαδή τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος -όπως προαναφέραμε- επ’
ουδενί δεν θα συσχέτιζε τον Εαυτό Του με τον Πατέρα, εάν δεν είχε επιθυμήσει ο
Ίδιος να κατανοηθεί και ως Θεός. Αλλιώς, θα είχε διαχωρίσει τον Εαυτό Του από
Εκείνον (τον Πατέρα), αν δεν επιθυμούσε να Τον κατανοήσουν ως Θεό.» (Πραγματεία για την Αγία Τριάδα, Νο.16 - 235 μ.Χ.)

Κυπριανός Καρθαγένης: «Όποιος αρνείται
πως ο Χριστός είναι Θεός, δεν δύναται να γίνει ναός Του (Αγίου
Πνεύματος)…» (Επιστολές, 73:12 - 253 μ.Χ.).

Γρηγόριος ο Θαυματουργός: «Ένας είναι ο
Θεός, ο Πατήρ του ζώντος Λόγου ο οποίος είναι η υπάρχουσα σοφία και δύναμίς και
αιώνια εικόνα Του: ο τέλειος γεννήτωρ του τέλειου γεγενημένου, Πατήρ του
Μονογενούς Υιού. Ένας είναι ο Κύριος, Θεός εκ Θεού, κατ’ εικόνα και ομοίωση της
θεότητας, ο αποτελεσματικός Λόγος, η περιεκτική Σοφία της σύστασης των πάντων,
και η δημιουργός Δύναμη όλης της Δημιουργίας, ο αληθινός Υιός του αληθινού Θεού,
ο Αόρατος εξ Αοράτου και ο Αδιάφθορος εξ Αδιαφθόρου, και Αθάνατος εξ Αθανάτου
και Αιώνιος εξ Αιωνίου….Και ούτω, μήτε ο Υιός υστερούσε του Πατρός, μήτε το
Πνεύμα υστερούσε του Υιού, αλλά, αμετάβλητη και αναλλοίωτη, η Αγία Τριάς αεί
μένει.» (Δήλωση Πίστεως - 265 μ.Χ.).

Αρνόβιος: «Λοιπόν», θα μας πει κάποιος
μαινόμενος, θυμωμένος και αναστατωμένος άνθρωπος, «εκείνος ο Χριστός είναι ο
Θεός σας;» «Πράγματι είναι ο Θεός μας» θα του απαντήσουμε, «και μάλιστα Θεός των
κρυπτών δυνάμεων». (Κατά Παγανιστών,1:42 - 305 μ.Χ.).

Πέραν των ανωτέρω αποσπασμάτων, υπάρχουν και μαρτυρίες
ειδωλολατρών, όπου φαίνεται πως οι Χριστιανοί λάτρευαν τον Χριστό ως Θεό. Δύο
ενδεικτικά παραδείγματα:

Πλίνιος ο Νεώτερος (ιστορικός): «Ο
Ρωμαίος Κυβερνήτης της Βιθυνίας της Μικράς Ασίας, σε επιστολή του προς τον
Αυτοκράτορα Τραϊανό περίπου το 112 μ.Χ., έγραφε τα ακόλουθα: «Συνήθιζαν (οι
Χριστιανοί) να συναθροίζονται σε συγκεκριμένη ημέρα, πριν χαράξει ο ήλιος, όπου
έψελναν εναλλακτικά ύμνους προς τον Χριστό σαν να ήταν Θεός, και δέσμευαν τον
εαυτό τους με όρκο σοβαρό, όχι για τυχόν πονηρές πράξεις, αλλά για να μην
διαπράξουν ποτέ οποιαδήποτε απάτη, ή κλοπή, ή μοιχεία, επίσης να μην νοθεύσουν
ποτέ τον λόγο τους, ή να αρνηθούν κάτι που τους έχει εμπιστευθεί, όταν αυτό τους
ζητηθεί να το παραδώσουν. Κατόπιν, ήταν έθιμό τους να χωρίζουν, και μετά να
ξανασυγκεντρώνονται για να μετάσχουν σε φαγητό - αλλά φαγητό του κοινού και
αθώου είδους.»

Πρώτα απ’ όλα, εδώ παρατηρεί κανείς πως οι Χριστιανοί
συναθροίζονταν τακτικά, σε προκαθορισμένες ημέρες. Δεύτερον, η λατρεία τους
απευθυνόταν στο Πρόσωπο του Χριστού, αποδεικνύοντας πως πίστευαν σθεναρά στην
Θεότητά Του. Επί πλέον, κάποιος λόγιος ερμηνεύει το σχόλιο αυτό του Πλινίου περί
«ψαλμών που απευθύνονταν στον Χριστό σαν σε Θεό», ως ένα σημείο αναφοράς για το
μάλλον διακριτό γεγονός πως ο Χριστός -αντίθετα με τους άλλους θεούς που
λάτρευαν οι άνθρωποι- ήταν «ένας άνθρωπος που είχε ζήσει επί της γης».

Λουκιανός Σαμοσατεύς: (125-180 μ.Χ.) Έλληνας Σατιρικός
του 2ου αιώνα μ.Χ.. Σε ένα από τα έργα του, σχολιάζει ως εξής: «Οι
Χριστιανοί…..λατρεύουν μέχρι και σήμερα έναν άνθρωπο - εκείνο το διακεκριμένο
πρόσωπο, που εισήγαγε καινοφανείς ιεροτελεστίες και που σταυρώθηκε εξ αιτίας
αυτών -- Τους είχε εντυπώσει αυτός ο πρώτος νομοθέτης τους πως είναι όλοι τους
αδέλφια, από την στιγμή που θα μεταστραφούν και αρνηθούν τους θεούς τους και
λατρέψουν τον σταυρωμένο σοφό και ζήσουν σύμφωνα με τις εντολές του.»

ΟΙ ΑΤΕΛΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ

Ίσως είναι λίγο υπερβολικό να σχολιάζεται ένα μυθιστόρημα
για μετάδοση αναληθειών και ανακριβιών. Δυστυχώς ο Ντα Μπράουν διάλεξε μόνος του
να μπει σε κριτική, αφού έδωσε «ιστορική σοβαρότητα» στο έργο του και προκάλεσε
το αίσθημα εκατομμυρίων Χριστιανών στον κόσμο.

Επιμέλεια/επιλογή αποσπασμάτων: Θ.Φ.Δ & Κ.Ν.

«Υπάρχει μία ιστορία που την είπε ένα μωρός,
γεμάτη θόρυβο και πάθος, αλλα χωρίς κανένα νόημα» (Μακβεθ , Πράξη 5,
Σκηνή 5)

Πέρα από τις Πλαστογραφημένες
πηγές, στον «Κώδικα Ντα Βίντσι», υπάρχουν και διάφορα λογικά λάθη. Μερικά
από αυτά θα αναλυθούν παρακάτω.

«Η Μαντόνα των Βράχων»

Μια από τις πιο χονδροειδείς γκάφες που εντοπίσθηκαν μέσα στο
βιβλίο του Νταν Μπράουν είναι εκείνη που σχετίζεται με τον διάσημο πίνακα του
Ντα Βίντσι που ονομάζεται «Virgin of the Rocks» (Η Παρθένος των Βράχων). Το
πρώτο σφάλμα ήταν που ο Μπράουν άλλαξε το όνομα του πίνακα, σε «Madonna of the
Rocks» (η Κυρία των Βράχων). Και ο λόγος που το έκανε αυτό, ήταν αποκλειστικά
και μόνο για να μπορέσει να σχηματίσει ένα αναγραμματισμένο μήνυμα. Ο λεκτικός
γρίφος επάνω στον πίνακα της Μόνα Λίζα, ο οποίος έλεγε: «So dark the con of man»
(= τόσο σκοτεινή η εξαπάτηση του ανθρώπου) και που ο Ρόμπερτ αναφέρει
ακατάπαυστα, υπονοεί πόσο η εκκλησία έχει εξαπατήσει την ανθρωπότητα. Στην
πραγματικότητα, δεν είναι παρά ο αναγραμματισμός των λέξεων «Madonna of the
Rocks» (η Κυρία των Βράχων). Να υποθέσει κανείς, πως ο Νταν Μπράουν δεν μπόρεσε
να φτιάξει κάποιο αναγραμματισμό με τις λέξεις «Virgin of the Rocks» (Η Παρθένος
των Βράχων);

Αριστερά: Ο πίνακας σε καμβά - Λούβρος, 1483 (Χωρίς τον
σταυρό)

Δεξιά: Ο πίνακας σε ξύλο - Λονδίνο, 1503 (Με τον σταυρό)

Σχετικά με τους Πίνακες

Κάποιοι άνθρωποι ισχυρίζονται πως ο πίνακας είναι στην
πραγματικότητα ένας πίνακας πάνω σε ξύλινη βάση, συνεπώς ο Νταν Μπράουν έκανε
λάθος όταν τον περίγραψε ως καμβά. Στη πραγματικότητα υπάρχουν δύο πρωτότυπα του
πίνακα αυτού. Ο ένας, που είναι επί ξύλου, βρίσκεται στο Λονδίνο. Στις
φωτογραφίες άνωθι, μπορεί να δει κανείς τις διαφορές ανάμεσά τους - στα πρόσωπα
των ανθρώπων και στον ίδιο τον Χριστό-βρέφος, και επίσης στον καλαμένιο Σταυρό.
Ο Λεονάρδος είχε ζωγραφίσει τον πίνακα πάνω σε καμβά το 1483. Προέκυψαν κάποια
προβλήματα με την συμφωνία, έτσι ζωγράφισε τον δεύτερο πίνακα το 1503, δηλαδή,
πολλά χρόνια μετά. Ο πίνακας πάνω σε καμβά βρίσκεται μέσα στο Λούβρο. Στο σημείο
αυτό, ο Νταν Μπράουν ήταν σωστός.

Ο Νταν Μπράουν λέει πως ο πίνακας ξαναφτιάχτηκε επειδή οι
παραγγέλλοντες ήσαν «έξω φρενών» με την πρώτη εκδοχή του πίνακα. Στην
πραγματικότητα, επρόκειτο για μια αρκετά βαρετή σύμβαση που ουσιαστικά υποχρέωσε
τον Λεονάρδο να τον ξαναζωγραφίσει.

«Η Παρθένος των Βράχων» μέσα στο Λούβρο

Στον Λούβρο ο πίνακας αυτός είναι κρεμασμένος στην Μεγάλη
Γαλαρία. Στο βιβλίο, ο Ρόμπερτ βρίσκεται κοντά στην Μόνα Λίζα, σε μια παράπλευρη
αίθουσα, την Salle des Etats (Αίθουσα των Εθνών). Ο φύλακας τον κρατά
καθηλωμένο, με προτεταμένο όπλο, όταν ο ίδιος αντιλαμβάνεται την Σόφι να
τριγυρίζει στην ίδια αίθουσα. Και μάλιστα, ο φύλακας είναι σε απόσταση περίπου
είκοσι μέτρων από την είσοδο ως την αίθουσα, και δεν πιάνει καλό σήμα με το
υπηρεσιακό τηλέφωνο, λόγω των μέτρων ασφαλείας της αίθουσας. Εκείνη την στιγμή,
η Σόφι… αρπάζει τον πίνακα. Εδώ, μάλλον πρόκειται για ταχυδακτυλουργία, καθ’ ότι
ο πίνακας αυτός δεν βρίσκεται καν μέσα στην αίθουσα εκείνη. Είναι έξω, στην
Μεγάλη Γαλαρία.

Σόφι: η Κόρη της… Ασπίδας

Η Σόφι τότε χρησιμοποιεί τον πίνακα «Madonna of the Rocks» (η Κυρία των
Βράχων), σαν μια ασπίδα… καμβαδένια, προκειμένου να πείσει τον φύλακα να πετάξει
το όπλο του κάτω. Φυσικά, αυτή η σκηνή είχε σκοπό να προξενήσει πόνο και αγωνία
στους απανταχού της γης φιλότεχνους. Συγκεκριμένα, η Σόφι μόλις έχει αποσπάσει
το κλειδί από το πίσω μέρος της κορνίζας του πίνακα, και τώρα, απειλεί τον
φύλακα με την καταστροφή του έργου αν εκείνος δεν αφήσει κάτω το πιστόλι
του.

Ο Μπράουν λέει λοιπόν πως η Σόφι σήκωσε αυτόν τον πίνακα -
που είχε ύψος περίπου 1,5 μέτρο - και άρχισε να τον κουνάει απειλητικά
πέρα-δώθε. Μάλλον χρειάζεται κανείς μια γερή δόση…. ευπιστίας, για να φανταστεί
μια γυναίκα να ανεμίζει ένα τέτοιου μεγέθους πίνακα. Ο πίνακας αυτός είναι στην
πραγματικότητα σχεδόν 2 μέτρα σε ύψος, και με μια κορνίζα τεράστια. Αποκλείεται
η Σόφι να μπορούσε να τον κουνήσει, ούτε στο ελάχιστο, τον πίνακα αυτό… πόσο
μάλλον να τον ανέμιζε και πέρα-δώθε σαν ασπίδα.

«Τράβηξα βιαστικά μια φωτογραφία του πίνακα, στα κρυφά, όταν ήμουν
στο Λούβρο. Είναι δύσκολο να έχει κανείς την αίσθηση μεγέθους από την φωτογραφία
εδώ, αλλά μπορείτε να καταλάβετε, από τους αντικατοπτρισμούς κάποιων ανθρώπων
στο κάτω μέρος του τζαμιού του πίνακα. Πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο πίνακα. Η
κορνίζα του είναι από ατόφιο ξύλο. Για να μετακινηθεί το έργο, θα χρειαζόταν η
δύναμη ενός αρσιβαρίστα.»

Ο Ιησούς και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής

Ο Νταν Μπράουν ισχυρίζεται πως στον πίνακα αυτό, το Βρέφος
Ιησούς λαμβάνει την ευλογία του Ιωάννη του Βαπτιστή. Κατ’ αρχήν, είναι τελείως
ανόητο, να εμφανίζονται αυτά τα δύο βρέφη να… αλληλο-ευλογούνται, όταν -βάσει
του ιστορικού χρονοδιαγράμματος της Αγίας Γραφής- δεν είχαν ποτέ συναντηθεί σε
τέτοια ηλικία. Η όλη σκηνή είναι ολοφάνερα φανταστική. Αλλά, για τις ανάγκες
διευκρίνισης της λεπτομέρειας αυτής, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής (το βρέφος στα
αριστερά) είναι σε στάση ικεσίας, ενώ ο Ιησούς (το βρέφος στα δεξιά) έχει
υψωμένο το χέρι του σε θέση ευλογίας. Μάλιστα, στον δεύτερο πίνακα αυτό
επιβεβαιώνεται, μιας και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι εκείνος που εμφανίζεται να
κρατά τον καλαμένιο Σταυρό του, που έχει ταυτιστεί με το δικό του πρόσωπο. Ο
Νταν Μπράουν προφανώς μπέρδεψε τους κεντρικούς χαρακτήρες του πίνακα. Εδώ
πάντως, απλώς επισημαίνεται πως ο καλαμένιος Σταυρός προστέθηκε, αφού είχε
τελειώσει ο Λεονάρντο τον πίνακα, και πως όλοι είχαν αποδεχθεί την προσθήκη αυτή
σαν κάτι θετικό.

Μετά, ο Νταν Μπράουν ισχυρίζεται πως το χέρι της Παναγίας
στέκει «απειλητικά» επάνω από το κεφάλι του Ιωάννη. Στην πραγματικότητα, το χέρι
Της βρίσκεται επάνω από το κεφάλι του Ιησού. Εκτός αυτού, το χέρι Της δεν είναι
καθόλου απειλητικό σε εμφάνιση: είναι μια πάρα πολύ συνηθισμένη «πόζα», που την
βλέπουμε και σε άλλους πίνακες.

Ο Νταν ισχυρίζεται πως το χέρι του αγγέλου στον πρώτο πίνακα
είναι «φρικιαστικό». Όμως, ο άγγελος απλώς δείχνει προς τον Ιωάννη. Αυτήν την
ίδια κίνηση -να δείχνεται κάτι ή κάποιος με το δάχτυλο- υπάρχει σε πολλούς
άλλους πίνακες. Δεν υπάρχει καμιά «φρικιαστική» σκηνή. Είναι  ακραίο, να
βλέπει ο Νταν Μπράουν όλα αυτά τα φρικιαστικά στοιχεία, μέσα σε ένα πίνακα με…
δύο μωρά παιδιά.

Τέλος, ο Νταν Μπράουν ισχυρίζεται πως στην δεύτερη εκτέλεση
του πίνακα, είναι διαφορετικές οι θέσεις των πραγμάτων. Όπως φαίνεται αν τους
συγκρίνει κανείς τους δύο πίνακες δίπλα-δίπλα, αυτό δεν είναι αληθές. Η
παραλλαγή του Λονδίνου έχει φωτοστέφανους, και φτερά στον άγγελο. Ο καλαμένιος
Σταυρός προστέθηκε αργότερα από κάποιον άλλο, οπότε δεν θεωρείται μέρος του
πρωτότυπου πίνακα. Στον πρώτο πίνακα, ο άγγελος δείχνει προς τον Ιωάννη, σαν να
λέει «να   ’ τος», ενώ στον δεύτερο πίνακα, έχει παραλειφθεί το χέρι,
για να μείνει χώρος για το φωτοστέφανο. Πέραν αυτών των λεπτομερειών, οι πίνακες
είναι μάλλον ολόιδιοι.

Και…αλλαγές φύλου

Ο Νταν Μπράουν λέει πως οι…καλόγριες στην Αδελφότητα της
Αμώμου Σύλληψης έδωσαν λεπτομέρειες για το έργο. Στην πραγματικότητα, η
Αδελφότητα αυτή είναι αποκλειστικά ανδρώα…

Πηγή: http://www.lisashea.com/hobbies/art/madonnarocks.html

Ο ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟΥ
(ΓΚΡΑΑΛ), Ο «ΒΑΣΙΛΙΑΣ» ΑΡΘΟΥΡΟΣ & ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΕΞΚΑΛΙΜΠΕΡ

Η Margaret Starbirt στήριξε όλες τις απόψεις της για την Μαρία
Μαγδαληνή στον μύθο του Αγίου Δισκοπότηρου. Πριν όμως εκφέρει απόψεις για
τον Χριστό και την Μαρία την Μαγδαληνή όφειλε να ελέγξει τις «αλήθειες» αυτού
του μύθου. Σε κάθε άλλη περίπτωση έχτισε τις θέσεις της πάνω σε κινούμενη άμμο
(Πηγή Φώτο: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες του
Ανεξήγητου, Σάββατο 09/04/2005)

Εκτός των άλογων θεωριών
της ερωτικής σχέσης του Ιησού Χριστού με την Μαρία
Μαγδαληνή αλλά και με οποιαδήποτε άλλη θνητή, μια ακόμη βάση πάνω εις την
οποία πατάει η όλη σκευωρία
του Κώδικα Ντα Βίντσι, είναι το λεγόμενο Άγιο Δισκοπότηρο. Αυτό δεν είναι τίποτα
άλλο παρά ένας δυτικός αιρετικός μύθος που προσελήφθηκε από τον δυτικό
παγανισμό, ανάλογα με τον ζωγραφικό κρίνο που προσφέρθηκε εις την Παναγία και
λαθεμένα πολλοί συσχετίζουν με φαλλικά σύμβολα. Η δύση δεν χρεώνεται μόνο τις
αιρέσεις του χριστιανισμού, τον «διαφωτισμό» της αθεΐας και της ειδωλολατρίας
που εισήλθε στην Ελλάδα, αλλά και την αναπαραγωγή μύθων των δικών της αρχαίων
παγανιστών, που ένεκα της αιρετικής χαλαρότητας εισήλθαν στο κορμό της θεολογίας
της.

Αλλά ας δει κανείς την «ιστορία» γύρω από το «Άγιο
[παγανιστικό] δισκοπότηρο»

Αριστερά: Οι ιππότες του Κάμελοτ ξεκινούν για την περιπέτεια
της αναζήτησης του Αγίου Δισκοπότηρου. Ένας από αυτούς φεύγοντας χαιρετά την
αγαπημένη του (Πηγή: Περιοδικό Crypto, τεύχος 2, άρθρο Άγιο
Δισκοπότηρο, τι κρύβεται πίσω από τον θρύλο των ιπποτών του Κάμελοτ;,
Μπριασούλης Γεώργιος, σελίδα 16)

Μέσο: Ο βασιλιάς αρθούρος δέχεται το εξκάλιμπερ από την Κυρά
της Λίμνης, άλλη μια κελτική παγανιστική θεότητα που πέρασε στον θρύλο του Αγίου
Δισκοπότηρου. (Πηγή: Περιοδικό Crypto, τεύχος 2, άρθρο Άγιο
Δισκοπότηρο, τι κρύβεται πίσω από τον θρύλο των ιπποτών του Κάμελοτ;,
Μπριασούλης Γεώργιος, σελίδα 10)

Δεξιά: Το σπαθί του Αγίου Γκαλγκάνο,
ιστορία του 12ου αιώνα της Λατινικής εκκλησίας, που φαίνεται ίσως να αποτελεί
την πηγή έμπνευσης της αγγλικής ιστορίας για το σπαθί του Εξκάλιμπερ.

1) Σύμφωνα με τον θρύλο, εκείνος ο ιππότης, αφού συμμετείχε στην
Αποστολική Τελετή του Αγίου Δισκοπότηρου, πήρε το ιερό σύμβολο μαζί με τη «λόγχη
του πεπρωμένου», καθώς και άλλα ιερά αντικείμενα που σχετίζονταν με το Πάθος και
τη Σταύρωση του Ιησού και, επιβιβαζόμενος στο Μυστικό Πλοίο του παλαιοδιαθηκικού
βασιλιά Σολομώντα, άρχισε το τελευταίο του ταξίδι για την πόλη της μύησης, τη
Σαράς, για την οποία κανείς θνητός δεν γνωρίζει τίποτε. ... Ένας θρύλος ο οποίος
συνδέθηκε στους αιώνες με τον μυθικό βασιλιά Αρθούρο και τους ιππότες της
Στρογγυλής Τραπέζης.

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Ωστόσο, πολύ πριν εισαγάγουν οι μεσαιωνικοί συγγραφείς το «ιερό
Γκράαλ» στη βρετανική μυθολογία, η αναζήτηση κάποιου θείου σκεύους ήταν
δημοφιλές θέμα στον αρθουριανό μύθο του Κάμελοτ. Η ίδια ιστορία εμφανίζεται και
στους παλαιότερους κελτικούς μύθους του Μπαμπινόγκιον, του Κούλχουτς και του
Ολγουεν, αλλά ιδιαίτερα γνωστή είναι η ιστορία του Πρεντέου Ανουφν ή «Λείες του
Αλλόκοσμου», όπως τις αφηγήθηκε ο Ταλιέσιν. Σύμφωνα με αυτούς τους κελτικούς
μύθους, ο Βασιλιάς Αρθούρος και οι πολεμιστές του έπλευσαν για τον κελτικό
Αλλόκοσμο για να πάρουν το πετροστόλιστο «Καλντρόν» (χύτρα) του Ανουφν. Όπως και
το χριστιανικής έμπνευσης Άγιο Δισκοπότηρο, το κελτικό «Καλντρόν» ήταν δωρητής
της αφθονίας, αλλά και μαντικό μέσο προφητείας. Σύμφωνα με τον παγανιστικό μύθο,
το «Καλντρόν» ανακαλύφθηκε επιτέλους στο Καέρ-Σίντι ή Γουϊντίρ, ένα κρυστάλλινο
κάστρο-νησί και φυλασσόταν από εννέα νεράιδες. Όμως οι κίνδυνοι ήταν μεγάλοι
ακόμα και για τους άνδρες του Αρθούρου. Η αποστολή εγκαταλείφθηκε και μόνο επτά
επέστρεψαν στην πατρίδα τους.

Τα κελτικά «Καλντρόν» χρησιμοποιούντο για τελετουργικούς σκοπούς ήδη
από την ύστερη Εποχή του Χαλκού. Σε τελετουργικές θέσεις στο Λυν Φάουρ
(Γκλάμοργκαν) βρέθηκαν τέτοια σκεύη, αν και το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το
«Καλντρόν» του Γκούντερστραπ, που βρέθηκε στα έλη τύρφης της Γιουτλάνδης
(Δανία). Ιδιαίτερα διακοσμημένο με πορτραίτα πολλών κελτικών θεοτήτων, τούτο το
σκεύος χωρούσε άλλοτε περισσότερα από 60 λίτρα υγρού. Το μαγικό σκεύος του
Αλλόκοσμου ήταν το «Καλντρόν» της Κέριντβεν, της κελτικής θεάς της
Εμπνευσης. (Πηγή: Περιοδικό Crypto, τεύχος 2, άρθρο Άγιο
Δισκοπότηρο, τι κρύβεται πίσω από τον θρύλο των ιπποτών του Κάμελοτ;,
Μπριασούλης Γεώργιος, σελίδα 11)

2)  Ο Αρθούρος, για να επιστρέψουμε στον συγκεκριμένο μύθο,
είναι ένας τέτοιος ήρωας, που, όχι μόνο προσωποποίησε το συλλογικό όνειρο της
ενοποιημένης Βρετανίας, αλλά αιτιολόγησε και την εξάπλωση του Χριστιανισμού
-ενός ιδιαίτερου Χριστιανισμού, όμως, που άντλησε τη γραμμή διαδοχής του
απευθείας από τη Μαρία Μαγδαληνή και τον Ιωάννη τον Βαπτιστή στις Βρετανικές
νήσους. Το ενδιαφέρον είναι ότι η μεταβίβαση από τον παγανισμό στη χριστιανική
θρησκεία στις βρετανικές νήσους έγινε πιθανώς με τον πλέον παράδοξο τρόπο από
οποιονδήποτε άλλο τόπο στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Στην πραγματικότητα ο
χριστιανισμός και ο παγανισμός συνυπήρξαν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και
έδωσαν έναν ιδιαίτερο τόνο ανεξιθρησκίας, ζωντανό ακόμη και σήμερα στις
παραδόσεις και τους εορτασμούς της αγγλικανικής εκκλησίας. Σύμφωνα, λοιπόν, με
τον θρύλο του Αγίου Δισκοπότηρου, φέρεται να διέδωσε τον Χριστιανισμό στις
Βρετανικές νήσους ο Ιωσήφ από Αριμαθαίας. (Πηγή: Περιοδικό
Crypto, τεύχος 2, άρθρο Άγιο Δισκοπότηρο, τι κρύβεται πίσω από τον θρύλο των
ιπποτών του Κάμελοτ;, Μπριασούλης Γεώργιος, σελίδα 15)

3) Πολύ περισσότερα προστέθηκαν στο μύθο του Ιωσήφ κατά την διάρκεια
του Μεσαίωνα. μεταβλήθηκε βαθμιαία σε σημαντικό άγιο και λατρευτικό ήρωα, ενώ
τον διεκδίκησαν ως προγονό τους αρκετοί Βρετανοί μονάρχες. Σύμφωνα με τον θρύλο
του Αγίου Δισκοπότηρου, ήταν εκείνος ο οποίος έφερε μαζί του στη Βρετανία τον
κάλυκα ο οποίος χρησιμοποιήθηκε στον Μυστικό Δείπνο και στον οποίο
συγκεντρώθηκαν οι λιγοστές σταγόνες αίματος από το σταυρωμένο σώμα του Χριστού.
Ο μύθος, όπως είδαμε, αναφέρει ότι ο Ιωσήφ έκρυψε το Γκράαλ στο Γκλαστόνμπερι, η
ιστορική έρευνα ωστόσο έχει αρκετούς λόγους να αμφιβάλλει ακόμα και για το αν
πάτησε στη Βρετανία το πόδι του ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, για οποιονδήποτε
σκοπό.

Στην πραγματικότητα ο θρύλος του Αγίου Δισκοπότηρου δηλώνει με
ανάγλυφο τρόπο την επικράτηση του Χριστιανισμού στις Βρετανικές νήσους. Ο
Χριστιανισμός για αρκετούς αιώνες δεν ήταν τίποτε άλλο από μια επίφαση και μια
προκάλυψη των παλαιών παγανιστικών δοξασιών που επέζησαν αυτούσιες στη νέα
πίστη. Αυτή είναι και η ουσία του θρύλου του «ιερού Γκράαλ», που προέρχεται από
παγανιστικούς κελτικούς μύθους. Το Άγιο Δισκοπότηρο αντικατέστησε -ή μάλλον
εκχριστιάνισε τους παλαιότερους κελτικούς παγανιστικούς μύθους και υπήρξε το
κεντρικό σύμβολο της δύναμης και της ουσίας της Στρογγυλής Τραπέζης του Κάμελοτ.
Η συνεκτική του δύναμη είναι σύμβολο ενότητας για μια χώρα που σπαρασσόταν από
τη βρετανοσαξωνική διαμάχη επί αιώνες. Η ιστορική αλήθεια, όμως, απέχει πολύ από
τον μύθο, που εξυπηρετεί τις ανάγκες του ανθρώπου για ολοκλήρωση. Στον μύθο του
Δισκοπότηρου υποκρύπτεται η ανάγκη του ατόμου να ολοκληρώσει και να ενοποιήσει
τα κομμάτια της ύπαρξης του κατευθυνόμενο στην εξατομίκευση που επαγγέλεται η
ψυχαναλυτική μέθοδος του Καρλ Γιουνγκ. Στον μύθο του Δισκοπότηρου, επίσης,
υποκρύπτεται η ανάγκη ,,ενός ολόκληρου έθνους για ειρήνη, ενοποίηση και
ολοκλήρωση και από αυτή την άποψη -είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν οι ερευνητές
της Ιστορίαςο αρθουριανός κύκλος είναι ένας ζωντανός μύθος της ενοποίησης και
της μετουσίωσης του βρετανικού έθνους.

Ο βασιλιάς Αρθούρος κατέστη η κεντρική φυσιογνωμία ενός θρύλου,
εκείνου του Αγίου Δισκοπότηρου, ο οποίος στοίχειωσε ως αρχετυπικός μυθικός
πυρήνας την ένωση των μικρών βασιλείων για τη δημιουργία ενός ενιαίου βρετανικού
κράτους και τη διάδοση του Χριστιανισμού στις ομιχλώδεις ακτές των Βρετανικών
νήσων. Η Τράπεζα του Κάμελοτ, το Γκράαλ, ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας, ο Μέρλιν, οι
Περιπέτειες των Ιπποτών είναι επιμέρους αρχετυπικές εικόνες -όπως θα έλεγε ο
Κ.Γκ. Γιουνγκ σε έναν ενιαίο μύθο που διακρίνεται για τις ιστορικές του βάσεις.
Ο θρύλος ανακατεύεται με την Ιστορία για να υπηρετήσει τα εθνικά συμφέροντα της
ένωσης των Σαξώνων και των Βρετανών -του λευκού και του κόκκινου δράκοντα ή του
λευκού και του κόκκινου ρόδου και της επικράτησης του Χριστιανισμού στις βόρειες
ακτές της ευρωπαϊκής ηπείρου. Πρόκειται για ένα μαγικό-θρησκευτικό πλέγμα,
σύμφυτο στη δημιουργία εθνικών μύθων και αρκετά ισχυρό ώστε να επηρεάζει ακόμη
και σήμερα τη φαντασία και το ενδιαφέρον των επιγόνων της αγγλοσαξωνικής
παράδοσης και όχι μόνο.  (Πηγή: Περιοδικό Crypto, τεύχος
2, άρθρο Άγιο Δισκοπότηρο, τι κρύβεται πίσω από τον θρύλο των ιπποτών του
Κάμελοτ;, Μπριασούλης Γεώργιος, σελίδα 16-17)

Βιβλιογραφία

(1) Geoffrey Ashe: A GUIDEBOOK TO ARTHURIAN BRITAIN, 1980.

(2) Geoffrey Ashe: THE LANDSCAPE OF KING ARTHUR, 1987.

(3) James Douglas Bruce: THE EVOLUTION OF ARTHURIAN ROMANCE,
1923.

(4) Ronart Coghlan: THE ENCYCLOPAEDIA OF ARTHURIAN LEGENDS,
1991.

(5) David Day: THE QUEST FOR KING ARTHUR, 1995.

(6) Geoffrey of Monmouth: THE HISTORY OF THE KINGS OF BRITAIN,
1136.

(7) Lewis Morris: CARTMAWR MS.200,1724.

(8) Nennius: THE HISTORY OF THE BRITONS, c. 829.

(9) R.J. Stewart & John Matthews (eds): MERLIN THROUGH THE
AGES: A CHRONOLOGICAL ANTHOLOGY AND SOURCE BOOK, 1995.

Αυτά είναι αρκετά για να εμπεδώσει κανείς το σαθρό του δήθεν
ταξιδιού της Μαρίας της Μαγδαληνής εις την Ευρώπη με το Άγιο Δισκοπότηρο και το
αίμα του Ιησού, που ανακατεύεται με μαγείες, παραλογισμούς, μυθολογίες
αγγλοσαξώνων εθνικιστών κ.α.

Ο Ιησούς έδωσε και προσφέρει το αίμα  και το σώμα του
(1) κάθε φορά εις την θεία λειτουργία σε όλους ανεξαιρέτως, στηρίζοντας το
πλήρωμα εκ του ουρανού και δεν χρειάζονταν ένας κακός και ψεύτικος μύθος που
μιλάει αιρετικά μόνο για το αίμα που αφορά μόνο λίγους. Όσοι
ισχυρίζονται ελεύθερα αντίθετες απόψεις, στα σίγουρα δεν έχουν ιδέα από τον
αληθινό Θεό και την αγάπη Του για όλες και για όλους.

Σημειώσεις

1. Κατά Ματαθίον, Κεφ. Κστ΄ «26 Ἐσθιόντων δὲ αὐτῶν
λαβὼν ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον καὶ εὐλογήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καὶ εἶπε·
Λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου· 27 καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας
ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· 28 τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς
καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. 29 λέγω δὲ ὑμῖν
ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπ' ἄρτι ἐκ τούτου τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας
ἐκείνης, ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ' ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρός
μου.»

Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ ΕΣΠΑΣΕ

Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ ΕΣΠΑΣΕ. Κάποιοι, όταν έψαξαν τις πηγές του
βιβλίου «Κώδικας Ντα Βίντσι», κατέληξαν σε ένα Γάλλο ακροδεξιό: τον Πιερ
Πλαντάρ, που φέρεται να επινόησε τις πηγές που ο συγγραφέας του Ντάν Μπράουν
παρουσιάζει ως ιστορικά ντοκουμέντα. (Πηγή: Ένθετο Κυριακάτικης
Ελευθεροτυπίας Έψιλον, Ο Κώδικας Ντα-Βίντσι Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού,
τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου 2004, σελίδα 36)

Ίσως το πλέον γοητευτικό βιβλίο συνωμοσιολογίας της εποχής μας. Ένα
παγκόσμιο μπεστ σέλλερ με περισσότερους από 8,5 εκατ. Αναγνώσεις σε όλον τον
κόσμο. (Πηγή: Ένθετο Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας Έψιλον, Ο
Κώδικας Ντα-Βίντσι Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού, τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου
2004, σελίδα 36)

Φανταστικό και πραγματικό, μύθος και ιστορία, όλα μαζί φύρδην
μίγδην σε ένα μυθιστόρημα που μπροστά του ωχριούν οι περιπέτειες του Ιντιάνα
Τζόουνς. 0μως, μια δεύτερη ανάγνωση —με τη Βοήθεια ειδικών— του «Κώδικα Ντα
Βίντσι», του παγκόσμιου μπεστ σέλερ του Νταν Μπράουν με 8,5 εκατομμύρια
αναγνώστες παγκοσμίως, αποκαλύπτει ότι είναι ένα συνονθύλευμα εσωτερισμού,
αναξιόπιστων πηγών, ανακύκλωσα παλιών συνωμοσιολογιών, ατεκμηρίωτων μεταφορών
και -το πιο επικίνδυνοακροδεξιών αναφορών επενδυμένων με λογοτεχνικές
πινελιές.

Η Χιονάτη που τρώει το δηλητηριασμένο μήλο είναι μια
αλληγορία που αναφέρεται στην πτώση της Εύας από τον Κήπο της Εδέμ; Η Μαρία
Μαγδαληνή πλάι στον Ιησού στο Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι; Ο Ντίσνεϊ ένας
αποκρυφιστής που από τις πρώτες του ταινίες μάς στέλνει παράδοξα μηνύματα; Η
γυάλινη πυραμίδα του Λούβρου έγινε κατ’ εντολή του Φρανσουά Μιτεράν,
αποκαλούμενου και «Σφίγγα», γιατί ήταν μυημένος σε φοβερά μυστικά; Στο παγκόσμιο
μπεστ σέλερ ο «Κώδικας Ντα Βίντσι», ο 38χρονος Νταν Μπράουν, καθηγητής
αγγλικών στο Νιου Χάμσαϊρ και πτυχιούχος ιστορίας της τέχνης, παίζει με την
ανάγκη μας για θαύματα και μυστήρια μιλώντας για αναγραμματισμούς,
κωδικοποιημένα μηνύματα, μυστικά σημάδια κρυμμένα... μπροστά στα μάτια μας.

Το πόνημα του κατέληξε σε έναν Χάρι Πότερ για ενήλικες που
περιστρέφεται γύρω από την αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου και των
απόγονων της ένωσης του Ιησού με τη Μαρία Μαγδαληνή. Κι όλα αυτά πασπαλισμένα με
«βαθυστόχαστες» μεταφορές που απλώς ανακυκλώνουν τα παλιά γνώριμα επιχειρήματα
της Θρησκευτικής φανταστικής λογοτεχνίας, όπως λέει ο Μισέλ Κεσνέλ,
πρύτανης του Καθολικού Πανεπιστημίου της Λιόν: «Ναΐτες, Σιών, Δισκοπότηρο, τα
χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας, τα μυστικά του Βατικανού, ο αποκρυφισμοί του Ντα
Βίντσι. Η σύζυγος και τα παιδιά του Ιησού. Μόνο ο δίδυμος αδελφός του
λείπει!».

Ένα έξυπνο κείμενο που θα διαβαζόταν σαν μια ακόμη
φανταστική ιστορία (την οποία μάλιστα ο Ρον Χάουαρντ ετοιμάζεται να μεταφέρει
στη μεγάλη οθόνη στοιχηματίζοντας πας θα είναι η επόμενη μεγάλη χολιγουντιανή
επιτυχία) αν ο Μπράουν στην εισαγωγή του βιβλίου του δεν επέμενε για την
ιστορικότητα των πηγών του. Γεγονός το οποίο -παρά τα δέκα Βιβλία που έχουν
κυκλοφορήσει καταρρίπτοντας τους ισχυρισμούς τουέχει πείσει τόσο τους αναγνώστες
του, ώστε χιλιάδες τουρίστες το περασμένο καλοκαίρι επισκέφτηκαν αγεληδόν τους
τόπους όπου διαδραματίζεται το έργο αναζητώντας να «δουν» επιτέλους κι αυτοί τα
μυστικά σημάδια.

Πού να φανταστούν ότι για όλα ευθύνεται ένας γάλλος
ακροδεξιός, ο Πιερ Πλαντάρ, ο άνθρωποί που φέρεται να επινόησε τις πηγές
που παρουσιάζει ως ιστορικά ντοκουμέντα ο Μπράουν, όπως αποκάλυψε στο «Nouvel
Observateur» έρευνα της δημοσιογράφου Μαρί Φρανς Ετσεγκουάν.

Ο Βίος και η πολιτεία του Πλαντάρ ξεκικινά το 1940 στο
κατεχόμενο Παρίσι: γράφει ενθουσιώδη γράμματα στον Πετέν προτρέποντάς τον
«να σταματήσει τον πόλεμο που προκάλεσαν οι Εβραίοι» και τονίζοντας πως
«διαθέτει κάπου εκατό άντρες αφοσιωμένους στους σκοπούς μας», εκδίδει
αντισημιτικά περιοδικά όπως το «Naicre» (που θα επανεκδώσει τη δεκαετία του
‘80), καταλαμβάνει με τη Βοήθεια των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων κτίρια όπου
διαμένουν Εβραίοι, ηγείται εθνικιστικών γκρουπούσκουλων και μυστικιστικών
οργανώσεων στο πρότυπο των αδελφοτήτων ιπποτών που έχουν ως στόχο την «εθνική
κάθαρση» της χώρας του και αρχίζει να υπογράφει ωχ «Πιερ της Γαλλίας».

Η γυάλινη πυραμίδα του Λούβρου κατά τον Μπράουν είναι ένα παράδοξο
κατασκεύασμα από 666 υαλοπίνακες [ο αριθμός του σατανά κατά τους
συνωμοσιολόγους] που παράγγειλε ο Φρανσουά Μιτεράν, ο οποίος, κατά το συγγραφέα,
εκινείτο σε μυστικιστικούς κύκλους. (Πηγή: Ένθετο Κυριακάτικης
Ελευθεροτυπίας Έψιλον, Ο Κώδικας Ντα-Βίντσι Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού,
τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου 2004, σελίδα 38)

Το 1956 καταθέτει στην Ανω Σαβοΐα το καταστατικό μιας νέας
οργάνωσης: την ονομάζει Κοινό της Σιών και δηλώνει επικεφαλής της με τον τίτλο
του Μεγάλου Μαγίστρου. Λίγα χρόνια αργότερα, παρέα με έναν άλλον εκκεντρικό
τύπο, τον μαρκήσιο Φιλίπ ντε Σερισέ, «κατασκευάζουν» μια σειρά έγγραφα
που υποτίθεται ότι αποκάλυπταν την τύχη του Αγίου Δισκοπότηρου, την ύπαρξη
απογόνων του Ιησού από το γάμο του με τη Μαρία Μαγδαληνή και την ένταξή τους στη
δυναστεία των Μεροβιγγείων (από όπου υποτίθεται επίσης ότι κατάγεται ο
Πλαντάρ!), την ίδρυση του Κοινού της Σιών το 1099 από τον Γοδεφρείδο για να
προστατέψει το μυστικό του Αγίου Δισκοπότηρου και μια λίστα των Μεγάλων
Μαγίστρων της οργάνωσης, ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνονται ο Ντα Βίντσι, ο
Μποτιτσέλι, ο Νεύτωνας, ο Ουγκό, ο Ζαν Κοκτό... Στα μέσα της δεκαετίας του ‘60,
Πλαντάρ και Σερισέ καταθέτουν αυτά τα έγγραφα στην Εθνική Βιβλιοθήκη του
Παρισιού.

Αυτοί είναι οι περίφημοι «Μυστικοί Φάκελοι», τους
οποίους επικαλείται στην εισαγωγή του βιβλίου του ο Μπράουν ως αδιάσειστη
ιστορική απόδειξη όσων παραθέτει, καταλήγει η Μαρί Φρανς Ετσεγκουάν. «Τι κρίμα!
Η περίφημη μυστική αδελφότητα του Κοινού της Σιών δεν είναι παρά μια απλή αστική
εταιρεία των μέσων του 20ού αιώνα, που ιδρύθηκε από έναν ακροδεξιό ο οποίος
φέρεται ως απόγονος του Ιησού, μέλος της ανώτερης φυλής των «πεφωτισμένων»,
εκείνων που κρατούν την τύχη του κόσμου στα χέρια τους!»

Αν ο σκοτεινός Πλαντάρ είναι ο κρυφός «πρωταγωνιστής»
του Βιβλίου, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι είναι ο ορατός. Αλλά παρουσιάζεται εξίσου
σκοτεινός: ένας συνωμότης φύλακας του τρομερού μυστικού του Κοινού της Σιών, ο
οποίος μέσα από το έργο του προσπαθεί να μας μεταδώσει κωδικοποιημένα
μηνύματα. Αυτό τουλάχιστον συμβαίνει με πολλά έργα του, όπως η «Τζοκόντα», το
«Μυστικό Δείπνο» ή η «Παναγία των βράχων», που κατά τον Μπράουν περιέχουν
σύμβολα του ιερού θηλυκού στοιχείου το οποίο απαρνήθηκε η Εκκλησία.

Μα για κακή του τύχη, οι ειδικοί επιμένουν πως ο Ντα Βίντσι
ήταν ένας ορθολογιστής που αδιαφορούσε παντελώς για τέτοιου είδους θεολογικές
διαμάχες: «Ο Λεονάρντο όταν εκτελούσε μεγάλες παραγγελιά πάνω σε θρησκευτικά
θέματα, δούλευε κάτω από την άμεση επιτήρηση και τον έλεγχο μιας ομάδας θεολόγων
που δεν άφηναν τίποτε στην τύχη», επισημαίνει ο Αντόνιο Νατάλι,
διευθυντής του τμήματος Αναγεννησιακής Ζωγραφικής της Πινακοθήκης Ουφίτσι στη
Φλωρεντία. «Ο συμβολισμός του εντάσσεται στην κατεστημένη καθολική σκέψη της
εποχής του».

Και ο Σερς Μπραμλί, από τους πιο έγκριτου5 βιογράφους
του, προσθέτει ξεκαθαρίζοντας το τοπίο: «Μπορεί στην τέχνη του να καταφεύγει σε
πολλά τεχνάσματα για να προσδώσει μυστήριο στους πίνακές του. Αλλά στη ζωή του
κάθε άλλο παρά μυστικιστής είναι. Είναι απόλυτα ορθολογιστής. Στα δε
σημειωματάρια του αναφέρεται στους νεκρομάντεις, τους αλχημιστές και τους
αστρολόγους με διόλου κολακευτικές φράσεις. Ο Ντα Βίνστι δεν είχε σχέσεις με
καμιά μυστική οργάνωση».

Αν ο Μπράουν δεν διαβεβαίωνε από την εισαγωγή κιόλας
του βιβλίου του ότι οι πηγές του είναι απόλυτα ακριβείς, δεν θα είχαμε να
κάνουμε παρά με ένα ευχάριστο περιπετειώδες φανταστικό ανάγνωσμα. Αλλά όταν
μπλέκει την ιστορία με το μύθο και αντλεί ένα μεγάλο μέρος των πηγών του από
κύκλους με επικίνδυνα ιδεολογήματα για «νέους Μεσσίες που θα φέρουν την
παγκόσμια κυριαρχία των άξιων», όπως άλλωστε έχει κάνει και στο Βιβλίο του
«Illuminati», τότε η ιστορία του, εκουσίως ή ακουσίως, δεν είναι τόσο αθώα.

«Ο Μυστικός Δείπνος»

(Πηγή Φώτο: Ένθετο Κυριακάτικης
Ελευθεροτυπίας Έψιλον, Ο Κώδικας Ντα-Βίντσι Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού,
τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου 2004, σελίδα 40)

Κατά τον Νταν Μπράουν, στο έργο του Ντα Βίντσι «Ο Μυστικός
Δείπνος» στα δεξιά του Ιησού η φυσιογνωμία με τα μακριά κόκκινα μαλλιά δεν είναι
ο Ιωάννης, αλλά η Μαρία Μαγδαληνή, ενώ ανάμεσα τους σχηματίζεται ένα V, σύμβολο
του ιερού θηλυκού. Αλλά ο Α. Νατάλι, διευθυντής του τμήματος Αναγεννησιακής
Ζωγραφικής της Πινακοθήκης Ουφίτσι στη Φλωρεντία αντιτείνει; «Τα χαρακτηριστικά
μπορεί να δείχνουν κάπως θηλυκά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι απεικονίζεται μια
γυναίκα, πόσο μάλλον η Μαρία Μαγδαληνή. Εξάλλου, οι μαθητές του Ιησού στον
«Μυστικό Δείπνο» έχουν τοποθετηθεί σε ομάδες των τριών που καθεμία τους
σχηματίζει μια πυραμίδα. Ήταν ο «οπτικός ρυθμός» που ήθελε ο Ντα Βίντσι να δώσει
στον πίνακα του. Έτσι, ανάμεσα σε δύο πυραμίδες που καταλήγουν στην ίδια Βάση
αναγκαστικά σχηματίζεται μια γωνία που παραπέμπει στο σχήμα V. Αυτό δεν σημαίνει
ότι γίνεται αναφορά σε κάποιο θηλυκό στοιχείο».

«Η Παναγία των βράχων»

(Πηγή Φώτο: Ένθετο Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας
Έψιλον, Ο Κώδικας Ντα-Βίντσι Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού, τεύχος 707, 31
Οκτωβρίου 2004, σελίδα 40)

Το έργο δείχνει τον Ιωάννη Βαπτιστή να ευλογεί τον Ιησού και
όχι το αντίστροφο, όπως υποστηρίζει ο Μπράουν, ενώ για πρώτη φορά ο Ιησούς
απεικονίζεται χωρίς φωτοστέφανο «Κανένα κρυφό νόημα», λέει ο Αγιογράφος του Ντα
Βίντσι, Σ. Μπραμλί. Και ο Φρανκ Ζέλνερ, συγγραφέας δοκιμίου για την τέχνη του
ζωγράφου, συμπληρώνει: «Ήταν μια καλλιτεχνική πρόκληση, ήθελε να αποδώσει το
θείο δίχως να καταφύγει στους παραδοσιακούς κώδικες. Και επινόησε έναν άλλο
τρόπο: τα χέρια των 4 προσώπων σχηματίζουν ένα οριζόντιο σταυρό. Όσο για το
βρέφος που ευλογεί το άλλο, είναι πιο μικρό άρα είναι ο Ιησούς».

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Ένθετο Έψιλον, Ο Κώδικας
Ντα-Βίντσι Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού, τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου 2004, σσ.
36 -40

ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΩΔΙΚΑΣ DA VINCI

Παρουσίαση Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Σαπουνόπερα του Δυτικού Αποκρυφισμού

ή Κύκνειο Άσμα των Ευρωπαϊκών Ιερατείων

μπροστά στο «Σοκ και Δέος»

των Μάγων της Νέας Τάξης,*

Η προσπάθεια των παραδοσιακών μυστικιστικών κύκλων της
Ευρώπης να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους απέναντι στη θριαμβεύουσα υπερεθνική
Νέα Τάξη Πραγμάτων μάλλον θα αποτύχει.

Άλλωστε, το Χόλιγουντ είχε θεωρήσει φανερά, στο Matrix
Reloaded, τον «Μεροβίγγειο» απλά ένα παρωχημένο.

Αυτοπροσωπογραφία του Λεονάρντο ντα Βίντσι το 1515, στα 63 του
χρόνια, που αποπνέει μια αίσθηση μυστηρίου. Μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες
των αιώνων, που δικαιώνουν πέρα για πέρα τα χαρακτηριστικά της μεγαλοφυίας.
Κατάφερε να δημιουργήσει ένα εγκυκλοπαιδικό σύστημα γνώσεως και ερμηνείας όλων
των πραγμάτων και των προβλημάτων της γηςκαι του σύμπαντος με την επιστημονική
μέθοδο και όχι με τον δογματισμό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη προσφορά του στην
ανθρωπότητα.

Παρ’ όλα αυτά, οι αποκαλύψεις των τελευταίων χρόνων παρουσιάζουν
τον Ντα Βίντσι και ως Μεγάλο Μάγιστρο του Τάγματος που φυλάσσει το πιο τρομερό
μυστικό μέχρι τις μέρες μας, πράγμα που εκμεταλλεύτηκε ο Νταν Μπράουν (κάτω) για
να δημιουργήσει το μπεστ-σέλλερ του. Όμως αυτό που έχει σημασία δεν είναι το
πόσο ψέμα ή αλήθεια περιέχουν τα ιστορικά στοιχεία του βιβλίου, αλλά το αν
υπάρχουν πράγματι οι άνθρωποι που, στηριγμένοι στη συγκεκριμένη δοξασία του
Αγίου Αίματος, προσπαθούν να κυβερνήσουν τον κόσμο. (Πηγή:
Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον
Κώδικα Da Vinci», σελ. 38)

Έχουμε ποικίλα και παράξενα ωρολόγια,

και μηχανές, που εκτελούν Εναλλακτικές

Κινήσεις...

Κι έχουμε ακόμα Οίκους Εξαπάτησης

των Αισθήσεων,

όπου πραγματοποιούμε επιτυχώς

κάθε είδος Χειραγώγησης,

Ψευδείς Εμφανίσεις, Απάτες και Πλάνες...

Αυτά είναι, παιδί μου, τα πλούτη τον Οίκου

τον Σολομώντος.

(Φράνσις Μπέικον, Νέα Ατλαντίδα, εκδ. Rawley, Λονδίνο 1627,
σελ. 41-42 / Από τοΕκκρεμές του Φουκώ, Ουμπέρτο Έκο, Εκδ. Γνώση 1989)

Έχουμε τονίσει επανειλημμένα από τις σελίδες αυτού του
περιοδικού πως, στην αυγή του 21ου αιώνα της Νέας Τάξης, τα ιστορικά «προτσές»
δεν καθορίζονται μόνο από την πάλη των Τάξεων, τον ρόλο
τωνπροσώπων ή τη δυναμική του τυχαίου στην ιστορία...

Η ιστορική πορεία του σύγχρονου κόσμου επηρεάζεται πολύ πιο
αποφασιστικά, σε σύγκριση με κάθε προηγούμενη ιστορική περίοδο, από την
κρυπτή και το άβατο των μυστικών κέντρων των Επικυρίαρχων, εντός των οποίων
αναπτύσσεται μια μεταφυσική κοινωνική μηχανική: το Σχέδιο για την
Ιστορία. Με λίγα λόγια, το μυστικό του μέλλοντος μας κρύβεται καλά μέσα στις
Μυστικές Υπηρεσίες (και εταιρίες), που αποτελούν πλέον ένα είδος μεταφυσικού κέ
ντρου της μετα-νεωτερικής ανθρωπότητας.

Οι μυστικές εταιρίες-υπηρεσίες (όπως η μυστική αδελφότητα
Prieure du Sion -το Κοινό της Σιών στο βιβλίο του Νταν Μπράουν,
Ο Κώδικας Da Vinci) έχουν αποκτήσει τη δύναμη της μαγείας, με το να
νοηματοδοτούν, να προβλέπουν και να τιμωρούν τα φαινόμενα, εισάγοντας τόσο τα
«γεγονότα», όσο και τη «θεραπεία» τους στη σύγχρονη κοινωνία (π.χ. πόλεμος
κατά της τρομοκρατίας).

Έλκοντας την καταγωγή τους από τον σκοτεινό και ανεξιχνίαστο
κόσμο της μυθολογικής προϊστορίας και δρώντας στο πνεύμα του ανορθόδοξου πολέμου
και των μυστικών επιχειρήσεων από τον καιρό του Δαυίδ (Βασιλέων Α΄ 26,4), που
έστελνε παντού τους πράκτορες του, αυτά τα σύγχρονα κέντρα-μαντεία (και...
media) έχουν γίνει εξαιρετικά σημαντικά -αν και, σε μεγάλο βαθμό, αγνοούνται
από τους κατεστημένους ιστορικούςστη διαμόρφωση του κόσμου μέσα στον οποίο
ζούμε.

Ένα μυστικό κέντρο πίσω από την
Ευρωπαϊκή Ενοποίηση;

Ποιος δεν έχει προβληματιστεί τις τελευταίες δεκαετίες με το
πολυσυζητημένο όραμα μιας Πανευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας, που θα μπορούσε
να αποτελέσει τη νέα πολιτική δύναμη στις διεθνείς υποθέσεις; Και ποιος
αμφιβάλλει ότι μια τέτοια Πανευρώπη θα ήταν πολύ ισχυρότερη από τη
σημερινή, γκρίζα και υποτονική Ευρωπαϊκή Ένωση, αν απευθυνόταν όχι
μόνο στο νου και στις τσέπες των ανθρώπων, αλλά και στην καρδιά τους; Αν
αντλούσε, με λίγα λόγια, δύναμη από τη συλλογική ψυχή της Ευρώπης, ξυπνώντας
την κοινή θεμελιακή θρησκευτική παρόρμηση των λαών της; Και πόσο ακόμα πιο
δυνατό γίνεται αυτό το όραμα, αν οι υποθετικές «Ηνωμένες Πολιτείες» της
Ευρώπης ήτανε μια σύγχρονη αυτοκρατορία, -ηγεμονευόμενη από μια
δυναστεία που κατάγεται από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό...

Αυτή η δυναστεία δεν θα κατείχε μόνο έναν θρόνο πολιτικής ή
κοσμικής εξουσίας, αλλά -τουλάχιστον για τους χριστιανούς πολίτες τηςπιθανότατα
και τον ίδιο τον θρόνο του Αγίου Πέτρου!

Κάτω από αυτή την ανώτατη εξουσία, θα μπορούσε να υπάρχει ένα
είδος «φεουδαρχικού συστήματος» του 21ου αιώνα. Αυτή η Ευρώπη θα μπορούσε να
γίνει πανίσχυρη, διότι θα στηριζόταν σε βαθειά ριζωμένα -χριστιανικά και
προχριστιανικάπνευματικά και συναισθηματικά θεμέλια.

Όλα αυτά τα δονκιχωτικά σενάρια πρωτοείδαν το φως της
δημοσιότητας πριν από εικοσιτρία χρόνια, μέσα από ένα ντοκυμανταίρ του BBC και
μιας σοβαρής έρευνας των Michael Baigent, Richard Leigh και Henry Lincoln (The
Holy Blood and the Holy Grail). Το ΤΜ έγραψε σχετικά στο τεύχος 59, τον
Ιανουάριο του 1997 και το σχετικό βιβλίο εκδόθηκε το 2000 στην Ελλάδα (Το Άγιο
Αίμα και το Άγιο Γκράαλ, εκδ. Εξάντας). Μέχρι τότε, αυτά τα σενάρια ήταν
αντικείμενο συζήτησης σε κύκλους ελάχιστων «μυημένων» στις θεωρίες
συνωμοσίας.

Η ιστορία αρχίζει με τον κρυμμένο «θησαυρό» που ανακάλυψε ο
Γάλλος κληρικός του 19ου αιώνα, Μπερανζέ Σονιέρ, στο ορεινό χωριό του
Ρεν-λε-Σατώ, στους πρόποδες των Πυρηναίων, και οδηγεί στη σύγχρονη αναζήτηση του
θρυλικού Δισκοπότηρου (Γκράαλ). Ο αντίκτυπος της έρευνας φθάνει ως τον χώρο της
σύγχρονης πολιτικής και περιλαμβάνει πρόσωπα όπως ο Ντε Γκωλ και ο Μιττεράν.

Αριστερά: Σταύρωση: Αναγεννησιακός πίνακας του Λουκά
Σινιορέλλι (1500, γκαλερί Ουφίτσι), με τη Μαγδαληνή στα πόδια του Ιησού. Σύμφωνα
με τον μύθο που θέλει τη Μαρία Μαγδαληνή σύζυγο του Χριστού, η Μαγδαληνή ήταν
μέλος του βασιλικού οίκου των Βενιαμίν. Όταν γίνεται λόγος για το «κύπελλο στο
οποίο φυλάχθηκε το αίμα του Χριστού», στην ουσία γίνεται αναφορά στη Μαρία τη
Μαγδαληνή, τη μήτρα χάρη στην οποία συνεχίσθηκε η βασιλική γενιά του Ιησού.

Ο Ιησούς, επίσης, ανήκε στον οίκο του Δαυίδ (Κατά Ματθ.). Ήταν
απόγονος του Σολομώντα, του βασιλιά των Ιουδαίων. Ο θρύλος του Αγίου
Δισκοπότηρου είναι, στην πραγματικότητα, ένας θρύλος γύρω από το βασιλικό αίμα.
Η ιστορία της Μαγδαληνής μεταδίδεται από γενιά σε γενιά εδώ και αιώνες, μέσα από
όλων των ειδών τις μεταφορές και τους συμβολισμούς. Ωστόσο, τα τελευταία είκοσι
χρόνια, έχει αρχίσει να συνδυάζεται με την ύπαρξη μιας μυστικής αδελφότητας και
τις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια γινόμαστε
μάρτυρες μιας ευρείας εξάπλωσης αυτών των μυστικών δοξασιών, την οποία οι
σκεπτικιστές ερμηνεύουν ως μια ακόμα προσπάθεια των μασονικών κύκλων της Γαλλίας
να επηρεάσουν το μαζικό υποσυνείδητο των Ευρωπαίων για να υλοποιήσουν τα σχέδια
τους, τα οποία όμως ενοχλούν τους Αμερικανούς φονταμενταλιστές.

Μέσο: Ο πίνακας του Ν. Πουσέν, Οι Ποιμένες της Αρκαδίας
(1640). Εντάσσεται κι αυτός στη μυθολογία της Prieure de Sion. Το φανταστικό
αρκαδικό τοπίο είναι ουσιαστικά ο χώρος του Ρεν Λε Σατώ, όπου βρέθηκε το
χειρόγραφο με τη γενεαλογία του Αγίου Αίματος. Πάνω στον τάφο, ο βοσκός δείχνει
τη μυστηριώδη φράση «et in Arcadia ego» που αναγραμματισμένη είναι «I tego in
Arcadia ego», δηλαδή «γνωρίζω τα μυστικά του Θεού»...

Δεξιά: Η Μαρία από τα Μάγδαλα φθάνει στην Προβηγκία
(Provence) της νοτίου Γαλλίας. Από εδώ άρχισαν όλα, σύμφωνα με την ιστορία περί
του Αγίου Αίματος. Οι απόγονοι της Μαγδαληνής θα αποτελέσουν τη Μεροβιγγειανή
δυναστεία από την οποία -όντως!προέρχονται όλοι οι βασιλείς και κυβερνήτες της
Δύσης μέχρι και σήμερα! (Βλ. λ.χ. το γενεαλογικό δέντρο του Τζορτζ Μπους ή του
Τζον Κέρρυ.). Ωστόσο, ένας γνώστης των δοξασιών των δυτικών μυστικιστικών
Ταγμάτων δεν ξαφνιάζεται από την άφιξη μιας Εβραίας στη Γαλλία πριν 2000 χρόνια.
Σύμφωνα με αυτές, ήδη 500 χρόνια πριν, ο Ιερεμίας είχε μεταφέρει τον Λίθο του
Ιακώβ στη Σκωτία, όπου καθιερώθηκε ως ο «Λίθος Liafail», που πάνω του στέφονται
οι Βρετανοί βασιλείς!

Φανταστική απεικόνιση του Andrew Jones, που για την Χριστιανική
Εκκλησία είναι σκανδαλώδης και βλάσφημη, αφού παρουσιάζει τη Μαρία έγκυο και
έτοιμη να φέρει στον κόσμο το παιδί του Ιησού. Παρατηρήστε ότι ο πίνακας βρίθει
συμβολισμών. (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα
Χ. Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da Vinci», σελ. 40)

Τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας, όπως τα παραθέτουν οι
συγγραφείς του βιβλίου (ελλ. έκδ. σελ. 123) είναι τα εξής:

· Πίσω από τους Ναΐτες Ιππότες υπήρχε ένα άλλο μυστικό τάγμα,
το οποίο τους δημιούργησε ως στρατιωτικό και διοικητικό όργανο του. Αυτό το
τάγμα, το οποίο έχει λειτουργήσει κάτω από μια ποικιλία ονομάτων, είναι συνήθως
γνωστό ως Prieure de Sion (Ηγουμενείο -η Κοινότης Σιών).

· Το Ηγουμενείο της Σιών έχει διοικηθεί από μια σειρά Μεγάλων
Μαγίστρων, των οποίων τα ονόματα συγκαταλέγονται στα λαμπρότερα της Ιστορίας και
του πολιτισμούτης Δύσης (Ντα Βίντσι, Νεύτωνας, Ντεμπισί, κ.α.).

· Μολονότι το Τάγμα ίων Ναϊτών διαλύθηκε και καταστράφηκε
μεταξύ του 1307 και του 1314, το Ηγουμενείο της Σιών παρέμεινε άθικτο. Αν και,
κατά καιρούς, συνταράχθηκε από εσωτερικές εμφύλιες συγκρούσεις δια μέσου των
αιώνων, εξακολουθεί να υφίσταται και να λειτουργεί ακόμη και σήμερα. Η
παρασκηνιακή και σκιώδης υφή του δεν το εμπόδισε να ενορχηστρώσει ορισμένα
κρίσιμα γεγονότα της δυτικής Ιστορίας. Ασκεί επιρροή και διαδραματίζει κάποιον
ρόλο στις διεθνείς διπλωματικές υποθέσεις υψηλού επιπέδου, καθώς και στις
εθνικές υποθέσεις μερικών ευρωπαϊκών χωρών. Ακόμη, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό
για το σύνολο των πληροφοριών που κυκλοφορούν από το 1956.

· Ο δηλωμένος απώτερος σκοπός του Ηγουμενείου της Σιών είναι
η παλινόρθωση της δυναστείας και εξ αίματος διαδοχής των Μεροβίγγειων όχι
μόνο στον θρόνο της Γαλλίας, αλλά και άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

· Η παλινόρθωση της Μεροβίγγειας δυναστείας είναι νομικά και
ηθικά έγκυρη και στοιχειοθετημένη. Μολονότι εκθρονίσθηκαν τον 8ο μ. Χ. αιώνα, τα
μέλη της δυναστείας αυτής δεν έπαψαν να έχουν νόμιμους εξ αίματος απογόνους.
Αντίθετα, εξακολουθούν να υπάρχουν διάδοχοι που κατάγονται κατευθείαν από τον
Δαγοβέρτο Β΄ και τον γιο του, Σιγεβέρτο Δ΄.

Μετά από δυναστικές επιγαμίες και δια κλαδώσεις από γάμους,
αυτοί οι διάδοχοι περιέλαβαν τον Γοδεφρείγο ντε Μπουγιόν, ο οποίος κατέκτησε την
Ιερουσαλήμ το 1099, καθώς και διάφορες άλλες ευγενείς και βασιλικές οικογένειες
του παρελθόντος και του παρόντος -τους Μπλανσφόρ, Ζιζόρ, Σεν-Κλερ (Σίνκλερ στην
Αγγλία), τους Μοντεσκιού, Μονπεζά, Ποέρ, Λουζινιάν, Πλαντάρ και τους Αψβούργους
της Λωρραίνης. Σήμερα, η μεροβίγγεια διαδοχή εξ αίματος διαθέτει νόμιμο
δικαίωμα διεκδίκησης της κληρονομιάς της.

Ο σερ Ισαάκ Νεύτων, ένας από τους μεγαλύτερους φυσικούς στην
ιστορία των επιστημών. Ο πατέρας της ανακάλυψης της βαρύτητας. Από το 1665 μέχρι
το 1666, κατά τη διάρκεια της μεγάλης επιδημίας πανώλης στο Λονδίνο,
απομονωμένος σ’ αυτόν τον μυστικό κήπο, ασχολήθηκε με την έρευνα της μυστικής
τέχνης της μεταστοιχείωσης των υλικών...

Σύμφωνα με το βιβλίο, ήταν κι αυτός γνώστης του μυστικού του
Ηγουμενείου της Σιών και Μέγας Μάγιστρος! (Πηγή: Περιοδικό
Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da
Vinci», σελ. 41)

Matrix Reloaded vs Da Vinci code ή
Ευρωπαϊκός εσωτερισμός εναντίον υπερεθνικών ιερατείων της Νέας Τάξης

Μετά τις 11/9, το κυρίαρχο σήμερα ταλμουδικό ρεύμα της
Νέας Τάξης Πραγμάτων -οι σκληροί Χριστιανοσιωνιστές που κυριαρχούν σε ΗΠΑ
και Ισραήλέχει γίνει απροκάλυπτα επιθετικό και δεν έχει ανάγκη τα προσχήματα
της «ιερής γενεαλογίας» ή της «θηλυκής αρχής». Άλλωστε, ο «Jesus Christ
Superstar» των βιβλιστών Αμερικανών δεν έχει καμμιά σχέση με τον ιστορικό Χριστό
των Ευαγγελίων.

Ο αδύναμος κρίκος του ευρωπαϊκού εσωτερισμού είναι ότι
νομίζει ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει το πρόσωπο του Χριστού... με την μάσκα του
νεοπαγανισμού.
Γι’ αυτό και φαίνεται να χάνει το παιγνίδι της μοιρασιάς μέσα στα υπερεθνικά
ιερατεία της Νέας Τάξης.

Η επικράτηση της made in USA high-tech εκδοχής του ελέγχου
της ανθρωπότητας επί των επίδοξων Ευρωπαίων νεοΚαισάρων επικυρώθηκε -δια χειρός
Χόλλυγουντμέσα από το Holy Blood, Holy Grail (την πραγματική Μήτρα). Εκεί,
εμφανίζεται ο Μεροβίγγειος σαν «ένα πρόγραμμα ξεπερασμένο που έχει
ακυρωθεί»...

Δεν είναι τυχαίο ότι μετά την πρώτη κυκλοφορία του Holy
Blood, Holy Grail στην Αγγλία, το 1982, βγήκε η τότε σιδηρά κυρία του
Αγγλοαμερικανικού μπλοκ και έκανε μια εκπληκτική δήλωση: «Δεν θα επιτρέψουμε να
γίνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης»! Ο όρος αυτός δεν συζητείτο τότε
πουθενά επισήμως, αλλά είχε αναφερθεί μόνο από τους συγγραφείς του βιβλίου σε
σχέση με το Ηγουμενείο, τον Καρλομάγνο, τον Χίτλερ και όλα τα σχετικά κατά
καιρούς εγχειρήματα!

Η προειδοποίηση ήταν σαφής προς τα κεντροευρωπαϊκά ιερατεία
-και δη την Γαλλική μασονία: «Κύριοι, μαζέψτε τις γενεαλογίες σας και τις
ιστορίες σας με τον «ματωμένο γάμο» και αδειάστε μας την γωνιά. Τώρα θα δείτε τι
εστί πραγματικό ζωντανό αίμα...»

Ήταν ακόμα η εποχή της παλιάς Ευρώπης, της ΕΣΣΔ, των
γονατισμένων από το Βιετνάμ Ηνωμένων Πολιτειών και της σχετικής ισχύος των
Αράβων απέναντι στο Ισραήλ. Υπήρχε ακόμα ζωντανό το πνεύμα του ‘60 της
αντίστασης στον ιμπεριαλισμό και της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Μετά το 2000, όλα αυτά έχουν αλλάξει δραματικά. Η Ε.Ε. έχει
καταντήσει μια δικτατορία των τραπεζιτών και με τις επιβαλλόμενες διευρύνσεις
δεν υπάρχει περίπτωση να σηκώσει σύντομα κεφάλι. Και, δυστυχώς, στην εξέλιξη
αυτή έχει παίξει ουσιαστικό ρόλο η υπονόμευση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού μέσω των
ψυχώσεων του Ευρωπαϊκού αποκρυφισμού και η αδυναμία παραγωγής πραγματικής
πολιτιστικής και πολιτικής πρότασης.

Κάτω από αυτό το πρίσμα ας επιχειρήσουμε μία ανάλυση του
πολύκροτου πλέον βιβλίου του Νταν Μπράουν, το οποίο είναι μια προσπάθεια
αντεπίθεσης των παραδοσιακών ευρωπαϊκών δυνάμεων κατά των νεοφανών μοχλών της
Νέας Τάξης.

OPUS DEI εναντίον PRIEURE de
SION

Στον Κώδικα Da Vinvci εμφανίζεται το Opus Dei, η γνωστή
«αιχμή του δώρατος» του καθολικισμού, να θέλει να εξοντώσει την ηγεσία του
«Κοινού της Σιών», της μυστικής εταιρίας που έγινε γνωστή ως Ηγουμενείο της
Σιών, για να προστατέψει το Βατικανό από το «μυστικό του Δισκοπότηρου»...

Το Opus Dei (Έργο Θεού) -ή η «Ιερά Μαφία»ιδρύθηκε το 1928,
και σήμερα αριθμεί περίπου 80.000 άνδρες και γυναίκες σε περισσότερες από 90
χώρες -περίπου 46.000 βρίσκονται στην Ευρώπη, 27.000 στην Αμερική, 4.000 στην
Ωκεανία και 1.000 στην Αφρική όπου έχει αρχίσει να μεγαλώνει. Και συνεχίζει να
αναπτύσσεται.

Αυτό το πανίσχυρο δίκτυο που, εκτός από «Ιερή Μαφία», το
έχουν χαρακτηρίσει και ως «Λευκή Μασονία», αποτελείται από διπλωμάτες,
τραπεζίτες, χρηματιστές, καθηγητές πανεπιστημίου, διευθυντές εταιριών,
επιχειρηματίες, δημοσιογράφους. Το σλόγκαν τους: μπορεί να γίνεις Άγιος
ζώντας χωρίς το ράσο και κερδίζοντας πολλά χρήματα και δύναμη!

Η καθολική αυτή μυστική εταιρία ιδρύθηκε στη Μαδρίτη το 1928,
από τον Αραγωνέζο Χοσέ Μαρία Εσκρίβα, φοιτητή της νομικής και φανατικό καθολικό
που, στη συνέχεια, εντάχθηκε στα στρατεύματα του Φράνκο. Το Opus Dei έδρασε στην
αρχή κατά του μαρξισμού και συνεργάστηκε τόσο με τον Φράνκο, όσο και με τους
Χίτλερ και Μουσολίνι.

Όλα τα σημαντικά μέλη της οργάνωσης που ήταν σε θέση να
πολεμήσουν στον Β΄ Παγκ. Πόλεμο είχαν εγγραφεί ως εθελοντές στην περίφημη
γαλάζια μεραρχία που πολέμησε εναντίον της Ρωσίας, στο πλευρό των γερμανικών
Ες-Ες. Βλέποντας το 1970 το τέλος του Φράνκο, η οργάνωση τάχθηκε με το μέρος των
Ισπανών κεφαλαιούχων και της «ελεύθερης οικονομίας». Είναι αυτοί που «έπεισαν»
τον Φράνκο να ορίσει ως διάδοχο του τον βασιλιά της Ισπανίας, Χουάν Κάρλος.

Τα πιστεύω τους πηγάζουν από τη διδασκαλία του ιδρυτή του
Opus Dei, του αγίου Χοσέ Μαρία Εσκρίβα ντε Μπαλαγκέρ, που δόθηκε μέσα από το
βιβλίο του Il Camino (Ο Δρόμος): «Εσύ λοιπόν θα αφεθείς;... θα ακολουθήσεις το
κοπάδι; Ενώ είσαι γεννημένος να διατάζεις;» Εφαρμόζουν σιδερένια πειθαρχία,
τυφλή υπακοή στους ανώτερους, όρκους αγνότητας και αυτοβασανισμούς και δρουν
κυριολεκτικά σαν σέχτα.

Ποιο είναι το εσωτερικό δόγμα του Opus Dei; Ο ιδρυτής του
ήθελε το «Έργον» να έχει δύο χαρακτηριστικά, συνυφασμένα με την ύπαρξη του: να
είναι Ρωμαϊκό και να είναι Μαριολατρικό. Έτσι, στο έργο του, ως
προς τη θεολογική και πνευματική δημιουργία, η θέση της Μαντόνας βρίσκεται στο
επίκεντρο.

Ο κατάλογος των πολυεθνικών που ελέγχει σήμερα σ’ όλο τον
κόσμο η οργάνωση, είναι ατέλειωτα μακρύς. Στη Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία,
Ελβετία, Ιταλία, Γαλλία και, φυσικά, Ισπανία και Λατινική Αμερική, υπάρχουν
δεκάδες εταιρίες ελεγχόμενες από το Opus Dei.

Εξαιτίας της αφοσίωσης του στον σημερινό Πάπα, το Opus Dei
θεωρείται ως το σύγχρονο ισοδύναμο των τρομερών κάποτε Ιησουϊτών, ή σαν ένας
νέος στρατός των Ναίτών Ιπποτών. Σήμερα, ο μεγάλος φόβος πολλών καθολικών είναι
ότι το Βατικανό μπορεί να επιστρέψει στην εποχή των Ναίτών και να επιβληθούν
κατά κράτος οι «καλόγεροι τραπεζίτες» του Opus Dei αν καταφέρουν να εκλέξουν
έναν δικό τους για επόμενο Πάπα, όπως πιθανολογείται.

Αριστερά: Ο Βίκτωρ Ουγκώ (πίνακας του Leon Bonnat Βοππηι).
Ένας ακόμη διάσημος Μέγας Μάγιστρος του Ηγουμενείου της Σιών,,,Γνώριζε κι αυτός
ότι η κρυψώνα του Αγίου Δισκοπότηρου είναι στην πραγματικότητα ένας... τάφος,
που περιέχει τα οστά της Μαρίας Μαγδαληνής και τα έγγραφα που αφηγούνται την
αληθινή ιστορία της οικογένειας του Χριστού;

Δεξιά: Ο λόρδος Πιερ Πλαντάρ ντε Σεν-Κλερ, σημερινός Μέγας
Μάγιστρος του Ηγουμενείου της Σιών, με τον γιο του. Θεωρείται ότι αυτός πρώτος
έδωσε στη δημοσιότητα τα στοιχεία περί του Ηγουμενείου της Σιών, μέσω του
βιβλίου Holly Blood, Holy Grail. Ωστόσο, είναι αξιοσημείωτο ότι, δύο χρόνια
προηγουμένως, είχε κυκλοφορήσει ένα άλλο βιβλίο από τη Λιζ Γκρην για τη ζωή του
Νοστράδαμου, με τον τίτλο The Dreamer of the Vail, το οποίο, παραδόξως, περιείχε
πολλά στοιχεία της ιστορίας του Ηγουμενείου της Σιών, εξαιρετικά συνεπή με τα
όσα γράφτηκαν αργότερα στο βιβλίο Holy Blood, Holy Grail.

Αν τώρα κάποιος ψάξει πιο βαθιά το θέμα, θα ανακαλύψει ότι η Λιζ
Γκρην στην πραγματικότητα είναι αδελφή του Ρίτσαρντ Λι, ενός εκ των συγγραφέων
του Holly Blood, Holy Grail και ζευγάρι με τον Μάικλ Μπέιτζεντ, τον δεύτερο από
τους τρεις συγγραφείς του!

Μήπως, λοιπόν, τα όσα αναφέρονται στο βιβλίο ήταν προαποφασισμένα
πριν καν λάβει χώρα η συνομιλία με τον Πλαντάρ; (Πηγή:
Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον
Κώδικα Da Vinci», σελ. 42)

Σπάζοντας τον Κώδικα Da
Vinci

Η ιστορία αυτή έχει πλέον συναρπάσει εκατοντάδες χιλιάδες
ανθρώπους μετά τη μυθιστορηματική της εκδοχή, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του
2003 (Νταν Μπράουν, Κώδικας Da Vinci, Ελλην. Έκδοση 2004, εκδ. Λιβάνη).

Ο Κώδικας Ντα Βίντσι είναι το μεγαλύτερο φαινόμενο στον χώρο
των βιβλίων, μετά τον Χάρρυ Πάτερ. Από τον Μάρτιο του 2003 που εκδόθηκε, πούλησε
6 εκατομ. αντίτυπα τον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας του και έχει μεταφρασθεί σε
περισσότερες από 40 γλώσσες.

Τον Μάιο του 2004, είχαν τυπωθεί 7,35 εκατομ. αντίτυπα, το
βιβλίο βρισκόταν στην λίστα των μπεστ-σέλλερ των New York Times επί 58 εβδομάδες
και πουλούσε περίπου 80.000 με 90.000 αντίτυπα την εβδομάδα!

Το εξώφυλλο του Κώδικα Ντα Βίντσι γράφει (με μικρά γράμματα)
ότι πρόκειται για μυθιστόρημα. Ωστόσο, το ίδιο το βιβλίο βεβαιώνει ότι οι
ισχυρισμοί του είναι «γεγονότα» που είναι αποδεκτά από ιστορικούς και
ακαδημαϊκούς. Όταν ο Νταν Μπράουν έδωσε συνέντευξη στην τηλεόραση του ABC, είπε
ότι οι πληροφορίες στο βιβλίο είναι ακριβείς. [Richard Abanes, Η Αλήθεια Πίσω
από τον Κώδικα Da Vinci (The Truth Behind the Da Vinci Code), σελ. 78].

Σε μια συνέντευξη στα Borders, ο Νταν Μπράουν είπε πάλι ότι
κάθε ιστορικό στοιχείο που παρουσιάζεται στον Κώδικα Ντα Βίντσι είναι ακριβές.
(Συνέντευξη του Νταν Μπράουν στα Borders, http://www.bordesstores.com/features/feature.jsp?file=browndan).
Αναρίθμητα sites στο Internet έχουν αποσπάσματα από το βιβλίο και θεωρούν ότι τα
ιστορικά και θρησκευτικά του στοιχεία είναι ακριβή.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, μέσα από μια μυθιστορηματική δομή και
«ποιητική αδεία», επιχειρείται μια τεράστια έντεχνη προσπάθεια να στραφεί το
αναγνωστικό κοινό προς μία ορισμένη κατεύθυνση και να αποδεχτεί μία συγκεκριμένη
«πραγματικότητα». Τα βασικά μοτίβα αυτής της επιχειρούμενης χειραγώγησης στο
βιβλίο του Νταν Μπράουν είναι τα εξής:

· Η πρωτοχριστιανική λατρεία περιελάμβανε «τη λατρεία της
Μεγάλης Θεάς». Η Μαρία Μαγδαληνή αντιπροσώπευε τη θηλυκή αρχή και το Άγιο
Δισκοπότηρο της παράδοσης

· Η ίδα ήταν επίσης η γυναίκα του Ιησού και μητέρα των
παιδιών του

· Η μήτρα της Μαγδαληνής, που γέννησε τους απογόνους του
Ιησού, ήταν το θρυλικό Άγιο Δισκοπότηρο (όπως φαίνεται στον κωδικοποιημένο
πίνακα του Ντα Βίντσι, Ο Μυστικός Δείπνος)

· Ο Ιησούς δεν θεωρείτο Θεός από τους μαθητές του, μέχρι να
τον ανακηρύξει ο Ρωμαίος Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος ο Μέγας, για τους δικούς του
σκοπούς

· Η Σύνοδος της Νικαίας, κατά τον 3ο αιώνα,
ήταν το μέσον για να εδραιωθεί στην εξουσία ο Κωνσταντίνος. Εκεί καταργήθηκε η
αντίληψη ότι η Μαγδαληνή είχε τέτοιου είδους σχέση με τον Ιησού

· Το λείψανο της Μαρίας Μαγδαληνής και τα μυστικά έγγραφα που
περιγράφουν την πραγματική ιστορία του Χριστιανισμού βρέθηκαν θαμμένα στο Όρος
του Ναού, όταν η Ιερουσαλήμ κατακτήθηκε από τους Ιππότες, κατά την πρώτη
Σταυροφορία

· Ο Μπράουν βλέπει μια σχέση μεταξύ των Γνωστικών έργων,
που ανακαλύφθηκαν το 1945, κοντά στο Ναγκ-Χαμαντί της Άνω Αιγύπτου. Αυτά τα
κείμενα ήταν το υλικό μιας βιβλιοθήκης που χρησιμοποιούσε μια γνωστική αίρεση
της Άνω Αιγύπτου, γύρω στον 5ο μ. Χ. αιώνα.

· Η «αλήθεια» σχετικά με τον Χριστό και τη Μαρία Μαγδαληνή
διατηρήθηκε από μια μυστική εταιρία με το όνομα Ηγουμενείο της Σιών
(Κοινό της, Σιών, στο βιβλίο), που καθοδηγείτο ανά τους αιώνες από μεγάλες
διάνοιες, όπως ο Ντα Βίντσι.

Ο συγγραφέας Νταν Μπράουν ανταποκρινόμενος (ή κατευθυνόμενος)
στο πνεύμα των καιρών της σύγχρονης λαϊκής συνωμοσιολογίας (τύπου Ομάδας Ε) και
της μυθολογίας του νεοεποχίτικου αποκρυφισμού (Χάρρυ Πότερ, Wicca...) κάθε
μορφής και προέλευσης και για κάθε γούστο, δημιουργεί το δικό του κοινότυπο και
αναμασημένο (για τους γνωρίζοντες τα κλισέ των μυστικών εταιριών, ακόμη και για
τους αναγνώστες του ΤΜ) σενάριο. Ωστόσο αποφεύγει κάθε ουσιαστική αναφορά στις
ιστορικές και πολιτικές προεκτάσεις της δράσης των θρησκευτικών και
αποκρυφιστικών σεκτών, εν αντιθέσει με την προηγηθείσα έρευνα των συγγραφέων του
Holy Blood, Holy Grail, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια πλοκή κινηματογραφικού
θρίλερ (ήδη έγινε σενάριο για το Χόλυγουντ).

Αριστερά: Λίλιθ. Η πρώτη σύντροφος του Αδάμ πριν την Εύα!
Εγκατέλειψε(Ι) τον Αδάμ, γιατί ήθελε να την εξουσιάζει! Ίσως η πραγματική αιτία
της τεράστιας επιτυχίας του Κώδικα Ντα Βίντσι έγκειται στην αναφορά του στη
Μητέρα Θεά, σύμβολο της οποίας είναι η Μαγδαληνή. Στις μέρες μας, ζούμε πράγματι
μια ραγδαία άνοδο/επιστροφή τής γυναικείας ενέργειας. (Τερρακότα από την
Σουμερία. 2000 π.Χ.)

Δεξιά: Η ασημένια λειψανοθήκη που περιέχει το τρυπανισμένο
κρανίο του Μεροβίγγειου Δαγοβέρτου II, που δολοφονήθηκε ατις 23 Δεκεμβρίου του
679. Το κρανίο φυλάσσεται σε μια μονή στο Mons. Από τη φράγκικη δυναστεία των
Μεροβίγγειων προέρχονται όλες οι βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης σήμερα, αλλά
και οι περισσότεροι πρωθυπουργοί και πρόεδροι της Δύσης! Η παράδοση του Αγίου
Αίματος, στην οποία αναφέρεται ο Κώδικας Ντα Βιντσι, υποστηρίζει ότι έχουν θεϊκή
καταγωγή. (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ.
Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da Vinci», σελ. 43)

Αριστερά: Οι Ναίτες συνδιαλέγονται με τους Μουσουλμάνους.
Χριστιανοί στρατιώτες (αριστερά στη φωτογραφία) συνομιλούν με τους «άπιστους»
(δεξιά) κατά τα διαλλείματα των συγκρούσεων. Μια παρεταίρω προσέγγιση, όμς,
μπορούσε να προσελκύσει την προσοχή των ιεροεξεταστών… Υπήρχε η φήμη ότι οι
Ναίτες είχα μυηθεί σε κοινά μυστήρια, με τις μυστικές αδελφότητες του Ισλάμ.

Δεξιά: Η εκτέλεση του Μεγάλου Μάγιστρου. Ο Φίλιππος ο Ωραίος
επιβλέπει στα βασανιστήρια του Ζακ ντε Μολαί, στις 18 Μαρτίου 1314. Ο Μέγας
Διδάσκαλος κάλεσε τον Βασιλιά να δικασθεί ενώπιον του Θεού μέσα σε 40 ημέρες
και, όντως, ο Φίλιππος πέθανε μετά από λίγο!
(Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ.
Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da Vinci», σελ. 44)

Οι ανακρίβειες του Κώδικα Ντα
Βίντσι

Οφείλουμε να πούμε ότι -όσο και αν πρόκειται για
μυθυστόρηματο βιβλίο περιέχει αρκετές ιστορικές ανακριβείς και, γι’ αυτό ίσως, ο
Μπράουν, στις συνεντεύξεις που δίνει δεξιά και αριστερά, προσπαθεί να πείσει
\ότι τα γεγονότα που επικαλείται είναι «αληθή». Επιμένει πάντα σ’ αυτό.

Το βιβλίο του, έχοντας τα χαρακτηριστικά ενός «επιτυχημένου»
γραψίματος του συρμού, κάνει τον αναγνώστη να απορροφηθεί εντελώς με τη γρήγορη,
γεμάτη ανατροπές ιστορία. Έτσι όμως αποδέχεται εύκολα τα περιγραφόμενα
«γεγονότα», χωρίς καν να το συνειδητοποιήσει. Συμβαίνει δηλαδή το εξής: επειδή η
μυθιστορηματική πλοκή αναμιγνύεται με αληθινή ιστορία -όπως τουλάχιστον θέλει να
ισχυρίζεται ο συγγραφέαςτα βασικά στοιχεία του βιβλίου καταγράφονται στο
υποσυνείδητο του αναγνώστη ως αληθινά, ενώ παράλληλα οι ανακρίβειες συγχωρούνται
αφού δεν παύει το βιβλίο να είναι ένα μυθιστόρημα...

Τα μέλη του Opus Dei, φερ’ ειπείν, δεν είναι μοναχοί, όπως
παρουσιάζονχαι στο βιβλίο, μπερδεύοντας τη δράση τους με το πρότυπο των
Ιησουϊτών. Όλος ο κόσμος γνωρίζει πως το Opus Dei είναι μια κοσμική χριστιανική
σέκτα, μασονικού τύπου. Ο συγγραφέας το αγνοεί. Ούτε ο Πάπας Κλήμης ο 5ος είχε
ρίξει τις στάχτες των Ναϊτών στον Τίβερη ποταμό. Ο Κλήμης ζούσε στην Αβινιόν και
δεν πήγε ποτέ στη Ρώμη. Ο Πάπας αυτός, ένας αδύναμος, φιλάσθενος Γάλλος που
χειραγωγείτο από τον βασιλιά του, δεν έκαψε κανέναν στην Ρώμη, δεδομένου ότι
ήταν ο πρώτος Πάπας που διοικούσε από την Αβινιόν.

Η Εκκλησία κράτησε μυστικό τον γάμο της Μαγδαληνής, επειδή
έκανε παιδί με τον Ιησού. Το μυστικό του «παιδιού» παραπέμπει, όμως, περισσότερο
σε παλιά δόγματα όπως η λατρεία της Μεγάλης Θεάς και ο νέο-Γνωστικισμός, παρά σε
καινούργια «ακριβή τεκμήρια», όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας στον πρόλογο.

Οι Ναίτες είναι οι αγαπημένοι του αποκρυφισμού από το τέλος
του 18ου αιώνα, όταν άρχισε να εξαπλώνεται ο θρύλος ότι κατείχαν την απόκρυφη
σοφία και αμύθητο θησαυρό. Οι Ελευθεροτέκτονες, αλλά και οι Ναζί, τους
χαιρέτισαν ως αδελφούς τους.Αργότερα, ήλθε η σειρά των νεο-Γνωστικών του New
Age.

Το μεγαλύτερο μέρος των ισχυρισμών του Μπράουν επικεντρώνεται
γύρω από τον Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι, έναν πίνακα που ο συγγραφέας θεωρεί
ως κωδικοποιημένο μήνυμα, που αποκαλύπτει την αλήθεια για τον Ιησού και το Άγιο
δισκοπότηρο. Ο Μπράουν καταδεικνύει την έλλειψη ενός κεντρικού δισκοπότηρου στο
τραπέζι, ως απόδειξη ότι ο γνώστης Ντα Βίντσι ήθελε να δείξει ότι το Άγιο
Δισκοπότηρο δεν είναι υλικό σκεύος. Αλλά ο πίνακας του Ντα Βίντσι περιγράφει
με ιδιαίτερη δραματικότητα τη στιγμή όπου ο Ιησούς προειδοποιεί «εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με.» (κατά Ιωάννη, 13:21).

Η πλοκή του έργου είναι η ένδειξη ότι στόχος του Κώδικα Da
Vinci δεν ήταν να γίνει ένα ακόμα «μπεστ-σελλερ» για την παραλία κατά τη
διάρκεια των διακοπών, αλλά ένα ακόμα ισχυρό εργαλείο για να επηρεαστεί ο
τρόπος που σκέπτονται οι άνθρωποι με έναν συγκεκριμένο τρόπο, μαθηματικά
υπολογισμένο, ώστε να απομυθοποιηθεί, να ωραιοποιηθεί -ακόμα και να γίνει
συμπαθήςη δράση των μυστικών εταιριών. Κυρίως δε, να συγκαλυφθεί η πολιτική
παράμετρος της παρουσίας τους και η συμβολή τους στο σχέδιο επιβολής της
παγκόσμιας Νέας Τάξης, μέσα σ’ ένα κυκεώνα μυθολογίας και παραμυθολογίας, στον
οποίο χάνεται όποιος δεν γνωρίζει το πραγματικό κλειδί του αποσυμβολισμού.

Αριστερά: Η Πυραμίδα του Λούβρου Ένα από τα πλέον μυστηριώδη
μνημεία του Παρισιού. Χτισμένη τη δεκαετία του 1980, ήταν μια ιδέα του Φρανσουά
Μιττεράν, της «Σφίγγας», όπως τον αποκαλούσαν οι Γάλλοι. Έτρεφε μεγάλη αγάπη για
την αιγυπτιακή τέχνη και θεωρείται υπεύθυνος για τη σωρεία αιγυπτιακών
οβελίσκων, έργων τέχνης και τεχνουργημάτων που κατακλύζουν το Παρίσι. Η
πολυσυζητημένη υπερμοντέρνα γυάλινη πυραμίδα, σχεδιασμένη από τον κινεζικής
καταγωγής Αμερικανό αρχιτέκτονα Ι. Μ. Πέι, έχει κατασκευασθεί, κατά τον Μπράουν,
από 666 υαλοπίνακες, κατόπιν ρητής εντολής του τότε προέδρου Μιττεράν.

Δεξιά: Αυτό που είναι το λιγότερο γνωστό είναι πως από κάτω,
στην υπόγεια νέα αίθουσα υποδοχής τουΛούβρου, βρίσκεται η Ανεστραμμένη ϋ
Πυραμίδα, μια εντυπωσιακή γυάλινη κατασκευή σε σχήμα V. Σύμφωνα πάντα με την
τελική αποκάλυψη από τον συγγραφέα του Κώδικα Da Vinci, είναι το μέρος που
κρύβεται στις αρχές του 21ου αιώνα το πραγματικό «Αγιο Δισκοπότηρο», που δεν
είναι άλλο από «το λείψανο της Μαρίας Μαγδαληνής, της βασίλισσας που
εξοβελίσθηκε από τις σελίδες της Ιστορίας»... (Πηγή: Περιοδικό
Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da
Vinci», σελ. 45)

Η ιστορία πίσω από τη φαντασία

Η ιστορία του Μπράουν για τον υποτιθέμενο γάμο του Ιησού και
της Μαρίας Μαγδαληνής περιέχει πολλούς ισχυρισμούς σχετικά με την ιστορική
προέλευση του Χριστιανισμού και τη θεολογική του εξέλιξη. Ωστόσο, οι βασικές
πηγές του Μπράουν, που παρατίθενται μέσα στο κείμενο του μυθιστορήματος του, δεν
περιλαμβάνουν κανένα αντιπροσωπευτικό δείγμα ακαδημαϊκής επιστημοσύνης. (Πώς θα
μπορούσε όμως, ένας συνωμοσιολόγος συγγραφέας να καταφύγει σε «κατεστημένες»
πηγές; ΤΜ)

Εκτός από το ενδιαφέρον έργο της Elaine Pagels, The Gnostic
Gospels, που όμως είναι στρατευμένο καθαρά στο ρεύμα του νεομαγικού φεμινισμού
και δεν αποτελεί σοβαρή ιστορική πηγή, όλα τα άλλα είναι δημοφιλείς
αποκρυφιστικές ιστορίες. The Templar Revelation: Secret Guardians of the True
Identity of Christ των Lynn Picknett και Glive Prince. Holy Blood, Holy Grail
των Michael Baigent, Richard Laigh και Henry Lincoln. The Goddess in the
Gospels: Reclaimini the Sacred Feminine και The Woman with the Alabaster Jar:
Mary Magdalen and the Holy Grail, και τα δύο της Margaret Starbird, μιας
αυτοπροσδιοριζόμενης ως Καθολικής. Άλλη μια επιρροή, μάλλον δευτερεύουσα, είναι
το The Womand’s Encyclopedia of Myths and Secrets, της Barbara G. Walker.

Η χρήση τέτοιων πηγών διαψεύδει τους ισχυρισμούς του Μπράουν
περί «ακαδημαϊκής» ακρίβειας των στοιχείων του. Το κακό είναι ότι με όλες αυτές
τις ερμηνείες έχουν ασχοληθεί αποκλειστικά οι Δυτικοί και υπάρχουν μόνο
Καθολικές και Προτεσταντικές πηγές από χριστιανικής πλευράς. Οι ορθόδοξοι
εκκλησιαστικοί κύκλοι, προφανώς, «αγρόν αγοράζουν» σχετικά με τα μεγάλα
ιδεολογικά φαινόμενα της εποχής μας...

Σημαντικό παράδειγμα για το πώς ο Μπράουν επιστρατεύει μη
αποδείξιμα στοιχεία για να πετύχει τους στόχους του, είναι η αντιμετώπιση της
γοτθικής αρχιτεκτονικής, ως ενός στυλ γεμάτο σύμβολα της λατρείας της Θεάς και
κωδικοποιημένα μηνύματα.

Ανάλογοι ισχυρισμοί έχουν διατυπωθεί νωρίτερα από την Barbara
Walker. «όπως ένας παγανιστικός ναός, ο γοτθικός καθεδρικός ναός αντιπροσώπευε
το σώμα της Θεάς». Στο The Templar Revelation λέγεται ότι: «στους μεγάλους
γοτθικούς καθεδρικούς ναούς που σχεδιάσθηκαν από τους Ναΐτες βρίσκουμε
σεξουαλικό συμβολισμό... ο οποίος αναπαριστά την απόκρυφη γυναικεία ανατομία: η
αψίδα που εισάγει τον προσκυνητή στο σώμα της Μητέρας Εκκλησίας, θυμίζοντας το
αιδοίο». Αντίστοιχα, στον Κώδικα Ντα Βίντσι, διαβάζουμε: «το μακρύ κοίλο
κεντρικό κλίτος του καθεδρικού ναού έμοιαζε με μυστικό φόρο τιμής στη γυναικεία
μήτρα... πλήρη, με φθίνουσες χειλικές πτυχώσεις και μια ωραία μικρή πεντάφυλλη
κλειτορίδα πάνω από την είσοδο».

«Αυτές οι αυθαίρετες ερμηνείες υποδηλώνουν ότι ο Μπράουν
δεν έχει καμμία γνώση σχετικά με την πραγματική εξέλιξη ή τη δομή της γοτθικής
αρχιτεκτονικής», λέει η Sandra Mieselΐ, γνωστή αρθρογράφος σε πολλά καθολικά
έντυπα: «Οι Ναΐτες δεν είχαν καμία 'σχέση με τους καθεδρικούς ναούς της
εποχής τους, οι οποίοι παραγγέλθηκαν από τους επισκόπους σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Ούτε όλες οι εκκλησίες ήταν κυκλοτερείς, ούτε η στρογγυλότητα είχε καμιά
απόκρυφη σημασία. Οι κυκλοτερείς εκκλησίες μάλλον τιμούσαν την Εκκλησία του
Πανάγιου Τάφου, παρά είχαν κατασκευασθεί έτσι προς τιμήν της θηλυκής
θεότητας».

Αριστερά: Ο «θησαυρός των Ναϊτών». Ένας θησαυρός που
τροφοδοτεί τις φήμες και εξάπτει τη φαντασία. Ο πλούτος τους προήρχετο από τις
κτηματικές τους περιουσίες και τις τραπεζικές τους δραστηριότητες. Τα μυστικά
τους όμως προέρχονταν από τα ευρήματα των εννεάχρονων ερευνών και ανασκαφών τους
στον χώρο του Ναού του Σόλομώντος...

Μέσο: Η Μαρία Μαγδαληνή κρατώντας το κόκκινο αυγό της
γονιμότητας, από τη ρωσική εκκλησία της Ιερουσαλήμ. Απεικόνιση που δεν μπορεί
εύκολα να ερμηνευτεί από τα όσα διδάσκει η Εκκλησία για τη Μαγδαληνή. Τα
χρωματιστά αυγά συνδέονται από τα αρχαία χρόνια με τη θεά της Ανοιξης, Eostre,
από την οποία προέρχεται και η αγγλική ονομασία του Πάσχα (Easter)

Δεξιά: Η τελετή μύησης στο Τάγμα των Ναϊτών. Ο πίνακας
δείχνει ότι ο νεοεισερχόμενος ορκίζεται γονατιστός στο Ευαγγέλιο ότι θα λέει
πάντα την αλήθεια. Το τελετουργικό ερμηνεύθηκε με άλλο τρόπο από τους παπικούς,
που εκδίωξαν τους Ναΐτες το 1307: το κατηγορητήριο υποστήριζε ότι ο υποψήφιος
απαρνείται τον Χριστό, φτύνει τρεις φορές τον Σταυρό και δέχεται άσεμνα φιλιά
από τους άλλους αδελφούς. (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης , άρθρο
«Σπάζοντας τον Κώδικα Da Vinci», σελ. 46)

Τα Γνωστικά Ευαγγέλια και
τα Χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας δεν είναι «οι παλαιότερες χριστιανικές
καταγραφές»

Ο Κώδικας Da Vinci προσπαθεί να περάσει ένα άλλο είδος
Χριστιανισμού, τέτοιο που να δικαιολογεί τις πολιτικές εξελίξεις που πηγάζουν
από την ιστορία της γενεαλογίας του Αγίου Αίματος. Ισχυρίζεται λοιπόν ότι η
Καινή Διαθήκη είναι μια πλαστογραφία και ότι τα Γνωστικά Ευαγγέλια και τα
Χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας είναι τα αυθεντικά χριστιανικά κείμενα και όχι τα
τέσσερα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, τα κατά Ματθαίον, Μάρκον, Λουκά και
Ιωάννη.

Λέει χαρακτηριστικά, δια στόματος ενός από τους κύριους ήρωες
του βιβλίου (σελ. 320): «Ευτυχώς νια τους ιστορικούς, ορισμένα από τα
Ευαγγέλια που επιχείρησε να εξαφανίσει από προσώπου Γης ο Κωνσταντίνος,
κατόρθωσαν να διασωθούν. Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας ανακαλύφθηκαν τη
δεκαετία του 1950 σε ένα σπήλαιο κοντά στο Κουμράν, στην έρημο της Ιορδανίας.
Και, φυσικά, έχουμε τις Κοπτικές Γραφές που ανακαλύφθηκαν το 1945 στο
Ναγκ-Χαμαντί».

Και συμπεραίνει, «ποιητική αδεία», πως τα Χειρόγραφα αυτά
«καταγράφουν την πραγματική ιστορία του Δισκοπότηρου»... Η αλήθεια είναι
ότι η πρώτη ανακάλυψη των σχετικών χειρογράφων έγινε το 1947 και όχι το 1950,
όπως λανθασμένα ισχυρίζεται ο Μπράουν. Τα Χειρόγραφα ήταν γραμμένα στην Αραμαϊκή
μεταξύ 250 π.Χ. και 68 μ.Χ., και ασχολούνται με πλευρές της παλαιάς ιουδαϊκής
θρησκευτικότητας και της καθημερινής ζωής στο Ισραήλ, μέχρι που οι Ρωμαίοι
κατέστρεψαν την Ιερουσαλήμ, γύρω στο 70 μ.Χ. Τα χειρόγραφα αυτά περιέχουν
αντίγραφα και αποσπάσματα βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς και διαφόρων,
θρησκευτικών και μη, γραπτών. Ωστόσο, δεν περιλαμβάνουν κανένα Ευαγγέλιο και
καμία αναφορά στον Ιησού. Στην πραγματικότητα, τα Χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας
δεν περιέχουν κανενός είδους χριστιανικό κείμενο. Και, φυσικά, καμία αναφορά στο
«μυστικό του Δισκοπότηρου».

Τώρα, ως προς τα Γνωστικά Ευαγγέλια, αυτά θεωρείται γενικά
ότι γράφτηκαν 100 με 300 χρόνια αργότερα από τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης.
Πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι γνωστικά κείμενα γράφτηκαν -το νωρίτεροκατά τον 2ο
αιώνα. Ο ισχυρισμός αυτός υποστηρίζεται κατηγορηματικά από έναν μεγάλο αριθμό
συγγραμμάτων, γραμμένων από Χριστιανούς και μη Χριστιανούς.

Ο Μυστικός Δείπνος, του Ντα Βίντσι. Τοιχογραφία στην τραπεζαρία του
μοναστηριού της Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε του Μιλάνου. Ο Λεονάρντο αποτύπωσε,
μετά από μακροχρόνια σχεδιάσματα, τη στιγμή που ο Χριστός αναγγέλλει στους
Αποστόλους την επικείμενη προδοσία ενός από αυτούς. Ο πίνακας δείχνει ένα
δραματικό κύμα να φέρνει ανατριχίλα σε όλους τους ομοτράπεζους. Οι χειρονομίες
τους είναι νευρικές και γεμάτες ανησυχία. Δύο είναι τα σημεία του πίνακα στα
οποία επικεντρώνεται ο Κώδικας 03 νίηά Το πρώτο είναι η -όντως περίεργηέλλειψη
δισκοπότηρου από το τραπέζι. Κατά περίεργο τρόπο, ο Ντα Βίντσι, πράγματι, δεν
έχει ζωγραφίσει το Κύπελλο του Χριστού. Ήθελε, άραγε, να δείξει ότι το Άγιο
Δισκοπότηρο δεν είναι αντικείμενο... αλλά άνθρωπος; Το δεύτερο είναι το πρόσωπο
δεξιά του Ιησού. Ο Μπράουν υποστηρίζει ότι δεν είναι ο νεαρός μαθητής Ιωάννης,
αλλά η Μαρία η Μαγδαληνή! (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος
127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da Vinci», σελ.
46)

Ήταν η Μαρία Μαγδαληνή παντρεμένη με
τον Ιησού;

Στον Κώδικα Da Vinci η Μαγδαληνή είναι η βασιλική σύζυγος του
Χριστού και η μελλοντική κεφαλή της Εκκλησίας, που παραγκωνίσθηκε από τον Πέτρο
και συκοφαντήθηκε από τους ανθρώπους του. Κατέφυγε με χα παιδιά της στην
Προβηγκία, όπου οι μεσαιωνικοί Καθαροί διατήρησαν ζωντανή τη διδασκαλία του
Ιησού. Το Ηγουμενείο της Σιών ακόμα φυλάσσει τα κειμήλια της και τις μαρτυρίες
που ήλθαν στο φως από τους Ναίτες, όταν ανέσκαψαν τα Άγια των Αγίων.
Προστατεύει, επίσης, τους απογόνους της, στους οποίους περιλαμβάνεται και η
ηρωίδα του Μπράουν.

Παρά τους ισχυρισμούς του Μπράουν, δεν υπάρχουν ιστορικές
πηγές που να ισχυρίζονται ότι ο Ιησούς ήταν παντρεμένος -ούτε ακόμη και τα
«Ευαγγέλια των Γνωστικών», που ο Μπράουν αναφέρει στο μυθιστόρημα του. Κανένα
από τα λεγόμενα Γνωστικά Ευαγγέλια δεν ισχυρίσθηκε ποτέ ότι ο Ιησούς και η Μαρία
Μαγδαληνή ήταν παντρεμένοι. Ακόμα και το αποκαλούμενο Ευαγγέλιο της Μαρίας
Μαγδαληνής δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι θα ήταν
εντελώς έξω από τα δεδομένα της εποχής μία εξωσυζυγική σχέση και μάλιστα με
παιδιά.

Η μόνη συγκεκριμένη ένδειξη που ο Μπράουν παραθέτει, για να
υποστηρίξει τον ισχυρισμό του για τον γάμο, είναι ένα απόσπασμα από κάποιο από
τα γνωστικά κείμενα, το αποκαλούμενο «Ευαγγέλιο του Φιλίππου». Όμως,
ακόμα και στο πλαίσιο του κειμένου αυτού, η Μαρία Μαγδαληνή και ο Ιησούς δεν
μπορούσαν να είναι παντρεμένοι. Αν διαβάσετε το απόσπασμα, όπως φαίνεται στη
σελίδα 335 της ελληνικής έκδοσης του Κώδικα Ντα Βίντσι, θα το διαπιστώσετε:

«και σύντροφος τον Σωτήρα είναι συχνά η Μαρία Μαγδαληνή,.
Ο Χριστός την αγαπούσε περισσότερο από όλους τους αποστόλους του και τη φιλούσε
στο στόμα. Οι υπόλοιποι θίγονταν από αυτό και εξέφραζαν την αποδοκιμασία τους.
Του έλεγαν: «Γιατί την αγαπάς περισσότερο από όλους εμάς;».

Αν, μέσα στα πλαίσια αυτού του γνωστικού κειμένου, ο Χριστός
και η Μαρία Μαγδαληνή ήταν υποτίθεται παντρεμένοι, τότε γιατί οι μαθητές θα
ενοχλούντο ώστε να ρωτήσουν τον δάσκαλο τους γιατί την αγαπούσε περισσότερο από
αυτούς; Μια τέτοια ερώτηση δεν έχει νοήμα, αν πρόκειται για παντρεμένο ζευγάρι.
Ούτε και αν είχαν απλώς μια αισθηματική σχέση.

Όπως επισημαίνει ο Richard Abanes στη σελίδα 41 του βιβλίου
του The Truth Behind the Da Vinci Code, σχετικά με το γνωστικό κείμενο κατά
Φίλιππον: «Κατά ειρωνικό τρόπο, το κείμενο αυτό κάνει το αντίθετο, αφαιρεί
κάθε βεβαιότητα σχετικά με το ότι η, Μαρία και ο Ιησούς ήταν παντρεμένοι. Αυτό
γίνεται με την προσκόλληση, σε ένα από τα βασικά δόγματα τον αρχαίου
Γνωστικισμού, ο οποίος δηλώνει ότι κάθε υλικό ζήτημα ήταν ευγενώς κακό... Το
Ευαγγέλιο του Φιλίππου φθάνει στο σημείο να πει ότι οι συζυγικές σχέσεις
μολύνουν μια γυναίκα».

Οι Γνωστικοί, είτε στην Αλεξάνδρεια είτε στην Προβηγκία είτε
αλλού, πίστευαν ότι ο κόσμος ήταν παντού και πάντα ένας κόσμος αδικίας, βίας και
δυστυχίας και ότι κακό είναι ό,τι μεγαλώνει την εντροπία του κόσμου. Έτσι, το να
βαραίνουμε τη γη με την τεκνοποιία, σημαίνει πως αυξάνουμε την εντροπία,
συμμετέχοντας ενεργά στο έργο του θανάτου (Jacques Lacarriere: Οι Γνωστικοί,
Εκδ. Χατζηνικολή, 1975).

Ο Μπράουν ισχυρίζεται ότι η αραμαϊκή λέξη για τη «σύντροφο»
σήμαινε κατά κυριολεξία «σύζυγος». Αυτό δεν είναι αληθές, σύμφωνα με διάφορους
ειδικούς μελετητές των Αραμαϊκών. Και, ακόμα σημαντικότερο, το Γνωστικό
Ευαγγέλιο του Φιλίππου δεν έχει γραφεί στην Αραμαϊκή. Έχει γραφεί στην
Κοπτική.

Σημειωτέον, ότι η Μαρία Μαγδαληνή κατέχει ιδιαίτερη θέση στην
Εκκλησία, επειδή ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μαρτύρησε την Ανάσταση του Ιησού
Χριστού. Αν η Εκκλησία ήθελε να αμαυρώσει την εικόνα της Μαρίας Μαγδαληνής και
αν επιθυμούσε να ξαναγράψει τις Γραφές για να το επιτύχει, τότε γιατί θα άφηνε
τη Μαρία Μαγδαληνή να είναι το πρώτο άτομο που βλέπει την Ανάσταση, το πιο
σημαντικό γεγονός ολόκληρης της Χριστιανοσύνης;

Η Ορθόδοξη Εκκλησία πάντα ξεχώριζε τη Μαγδαληνή, την
«απόστολο των αποστόλων», και δίδασκε ότι πέθανε στην Έφεσο. Ο θρύλος του
ταξιδιού της στην Προβηγκία εμφανίσθηκε μόλις τον 9ο αιώνα και τα κειμήλια της
δεν αναφέρονται, παρά μόνο τον 13ο αιώνα. Καθολικοί επικριτές έχουν
απομυθοποιήσει τον θρύλο ήδη από τον 17ο αιώνα.

Αριστερά: Ροδοσταυρική αφίσα του 1894. Απεικονίζει τον Hugh
de Payens, Πρώτο Διδάσκαλο των Ναϊτών, που παρουσιάζεται σαν τον Δάντη, και τον
Ιωσήφ της Αριμαθίας, «πρώτο Μεγάλο Διδάσκαλο του Δισκοπότηρου» σύμφωνα με τον
θρύλο, σαν τον Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Δεξιά: Η περίφημη πέτρα «Ιησούς Μαρία» στο νότιο τοίχο του
«παρεκκλησιού της Κυρίας» στο Glastonbury.
(Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ.
Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da Vinci», σελ. 48)

Διαμόρφωσε ο Μέγας
Κωνσταντίνος την Καινή Διαθήκη;

Αναφερόμενος στη Σύνοδο της Νικαίας 325), ο Μπράουν
ισχυρίζεται ότι: «μέχρι εκείνη τη στιγμή της ιστορίας, ο Ιησούς θεωρείτο από
τους οπαδούς τον ως ένας θνητός προφήτης... ένας σπουδαίος και ισχυρός άνθρωπος,
αλλά σε κάθε περίπτωση άνθρωπος».

Αυτό είναι πολύ ουσιαστικό για την πλοκή του Κώδικα Ντα
Βίντσι, επειδή ο συγγραφέας θέλει να υποβάλει στον αναγνώστη πως ο Μέγας
Κωνσταντίνος αντικατέστησε τις Γνωστικές Γραφές, με αυτό που σήμερα αποκαλούμε
Καινή Διαθήκη. Ωστόσο, ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν μπορούσε να είχε συντελέσει στη
διαμόρφωση της Καινής Διαθήκης, για δύο λόγους: Πρώτον, δεν είχε γεννηθεί τόσο
νωρίς και, δεύτερον, δεν έζησε τόσο πολύ.

Σύμφωνα με τις θρησκευτικές και ιστορικές πηγές, 24 από τα 27
βιβλία που αποτελούν τη σημερινή Καινή Διαθήκη θεωρούντο ήδη από τους πρώτους
Χριστιανούς ως τα επίσημα κείμενα της λατρείας τους, 213 χρόνια πριν ο Μέγας
Κωνσταντίνος συγκαλέσει τη Σύνοδο της Νικαίας. Τίποτα δεν καθιερώθηκε από τη
Σύνοδο της Νικαίας. Η διαδικασία καθιέρωσης συνέβη 70 χρόνια αργότερα. Σε άλλα
δόγματα επενέβη αποφασιστικά ο Μέγας Κωνσταντίνος, και όχι στη διαμόρφωση των
Ευαγγελίων.

Η Σύνοδος της Νικαίας ασχολήθηκε με τη σχολή σκέψης του
Αρείου, του Αλεξανδρινού θεολόγου που ισχυριζόταν ότι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ
δεν μπορούσε να έχει τη θεϊκή φύση του Πατρός.

Ξεσκεπάζοντας τον Μπράουν

Στις 3 Νοεμβρίου 2003, το ABC News αφιέρωσε μια ώρα
προγράμματος της εκπομπής Primetime με την Elizabeth Vargas, για να διερευνήσει
τους «πραγματικούς» ισχυρισμούς του βιβλίου. Το συμπέρασμα της ρεπόρτερ ήταν ότι
«αυτό που ανακαλύψαμε είναι πως ορισμένοι από τους ισχυρισμούς που κάνει το
βιβλίο δεν είναι αξιόπιστοι, ενώ άλλοι έχουν γίνει και παλαιότερα. Υπάρχουν,
όμως, μερικές εντυπωσιακές αλήθειες πίσω από την ιστορία του Ιησού, της Μαρίας
Μαγδαληνής και τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι» (εκπομπή
Primetime, 03/11/2003, περιγραφή Bob Waldrep, http://www.wfual.org/).

Μη μπορώντας να βρει αποδείξεις από τα στοιχεία της Βίβλου, η
Vargas ασχολήθηκε την περισσότερη ώρα με τον ισχυρισμό ότι τα έργα του Λεονάρντο
Ντα Βίντσι, σε μεγάλο βαθμό, υπονοούν ότι ο Ιησούς είχε παντρευτεί τη Μαρία
Μαγδαληνή που γέννησε το παιδί του και η οποία επρόκειτο να γίνει η ιδρύτρια της
Εκκλησίας και να την οδηγήσει στη λατρεία της Μεγάλης Θεάς.

Ο Μπράουν έχει πεισθεί ότι την υπόθεση αυτή απεικονίζει
ιδιαίτερα ο πίνακας Μυστικός Δείπνος του Ντα Βίντσι. Ο συλλογισμός του είναι ότι
η Μαρία Μαγδαληνή εμφανίζεται στον πίνακα του Ντα Βίντσι στο δεξί χέρι του
Ιησού. Ενώ ιστορικοί της τέχνης έχουν εδώ και πολύ καιρό αναγνωρίσει το άτομο
αυτό ως τον νεαρό Απόστολο Ιωάννη, ο Μπράουν έχει διαφορετική άποψη.

Μιλώντας με τη Vargas στη συνέντευξη του Primetime, ο Μπράουν
ισχυρίσθηκε ότι αυτό που έλειπε από τον πίνακα Μυστικός Δείπνος του Ντα
Βίντσι ήταν ένα κοινό κύπελλο (δισκοπότηρο) που χρησιμοποιείτο για το κρασί.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον συγγραφέα, το κύπελλο υπήρχε στον πίνακα, αλλά δεν είχε
τη μορφή κυπέλλου. Ήταν ένα άτομο. Το άτομο αυτό, όπως είπε, ήταν η Μαρία
Μαγδαληνή, που στον πίνακα καθόταν δίπλα στον Ιησού.

Και ο Μπράουν δεν σταμάτησε εδώ. Όχι μόνο επέμεινε ότι ο
πίνακας υποστηρίζει την άποψη ότι ο Ιησούς ήταν παντρεμένος, αλλά και ότι ήταν
φεμινιστής, λόγω του τρόπου που ο Ντα Βίντσι στήνει τα πρόσωπα στον πίνακα,
σχηματίζοντας ένα «V» μεταξύ του Ιησού και της μορφής στα δεξιά του. Πιστεύει
ότι ο πίνακας, επίσης, ενισχύει την πεποίθηση του ότι ο Ντα Βίντσι μετείχε σε
μια μυστική εταιρία που λάτρευε τη Μεγάλη Θεά, και είχε ως σκοπό τη
διαφύλαξη και την προστασία του Άγιου Δισκοπότηρου.

Αλλά τι ανακάλυψε στο σημείο αυτό η έρευνα του Primetime;
Υπάρχει μια σκηνή όπου η παρουσιάστρια Vargas και ο επιφανής καθηγητής της
ιστορίας της Τέχνης στο Princeton, Dr. Jack Wasserman, στέκονται μπροστά στον
πίνακα του Ντα Βίντσι και ακολουθεί η εξής συνομιλία:

Vargas: «Αποκλείεται να βρίσκεται μια γυναίκα στο
πλευρό του Ιησού;»

Wasserman:«Και βέβαια αποκλείεται».

Vargas: «Μα μοιάζει με γυναίκα».

Wasserman: «Όχι, δεν μοιάζει καθόλου».

Vargas: «Γιατί πιστεύετε ότι δεν μοιάζει;»

Wasserman: «Γιατί φαίνεται ότι είναι ένας νεαρός
άνδρας. Δεν έχει καθόλου στήθος. Το γεγονός ότι έχει μακριά μαλλιά; Και ο
Χριστός έχει μακριά μαλλιά, και ο Ιακώβ -η μορφή με τα απλωμένα χέριαέχει μακριά
μαλλιά, όπως και η μορφή που βρίσκεται δεύτερη, από τα’ αριστερά».

Vargas: «Αλλά σε όλες τις άλλες μορφές, τα πρόσωπα
δείχνουν σαφώς ανδρικά, ενώ ο Ιωάννης δείχνει να έχει γυναικεία μορφή».

Wasserman: «Ναι, γεγονός είναι ότι σε πολλές
αναπαραστάσεις του Μυστικού Δείπνου στη Φλωρεντία ο Ιωάννης μοιάζει, είναι
ουσιαστικά, ένας πολύ νεαρός άνδρας».

Μη μπορώντας να κάνει τον Dr. Wasserman να συμφωνήσει ότι η
μορφή στον πίνακα είναι γυναικεία, η σκηνή αλλάζει και δείχνει τον συγγραφέα
Νταν Μπράουν, ο οποίος δηλώνει: «Αν κοιτάξετε τον πίνακα βλέπετε ότι
πρόκειται σαφώς για γυναίκα»

Η Vargas δεν μπόρεσε να βρει ακαδημαϊκούς μελετητές της
Βίβλου που να υποστηρίζουν ότι ο Ιησούς είχε νυμφευθεί, ούτε μπόρεσε να βρει
ειδικούς της Τέχνης που να αμφισβητήσουν την ορθότητα της άποψης του Dr.
Wasserman. Η ίδια τώραστρέφεται σε αυτό που σύμφωνα με όσους ενστερνίζονται τη
θεωρία αυτήείναι το ισχυρότερο σημείο τους: τους θρύλους, τις θεωρίες συνωμοσίας
και τα Γνωστικά Ευαγγέλια. Δεν υπάρχει καμία ιστορική απόδειξη που να επαληθεύει
την πεποίθηση αυτή, μόνο θεωρία και εικασίες από όσους την υποστηρίζουν.

Αριστερά: Τα μυστήρια σύμβολα της εκκλησίας του Ρεν Λε Σατώ,
όπου ανακαλύφθηκαν τα παράξενα έγγραφα που μιλάνε για την ύπαρξη του Ηγουμενείου
της Σιών. Δεξιά, το άγαλμα της Μαρίας Μαγδαληνής στο ξυλόγλυπτο πάνω από το
ιερό. (Βλ. ΤΜ τεύχ. 59)

Δεξιά: Ο Νταν Μπράουν υποστηρίζει στις συνεντεύξεις του ότι
δεν «κατασκεύασε» τίποτε και όλο το βιβλίο του αποτελεί αξιοποίηση ιστορικών
στοιχείων (μερικά από αυτά υφίστανται εδώ και αιώνες στο Ισλάμ). Ο πίνακας Ιερή
Αλληγορία του Jan Provost (15ος αι.) δείχνει ακριβώς ότι το θέμα της Αγίας
Γενεαλογίας είναι γνωστό από παλιά. Μεταξύ των πολλών συμβολισμών, ο Ιησούς
παρουσιάζεται εδώ να κρατά σπαθί, ενώ η Μαρία η Μαγδαληνή φορά στέμμα και τον
μαύρο μανδύα της ιεροσύνης (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος
127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da Vinci», σελ.
49)

Ναΐτες και Αρχέτυπα της Δυτικής
Ευρώπης

Η δημώδης λογοτεχνία των ευρωπαϊκών εθνών έχει απαθανατίσει,
στη Λατινική και τις λατινογενείς γλώσσες, τα ηρωικά γεγονότα της πρώτης
ιστορικής εμφάνισης τους. Στη Γαλλία έχουμε τα «Άσματα του Ρολάνδου», στη
Γερμανία το «Έπος των Nιμπελούγκεν» και στην Αγγλία το «Έπος του Βασιλιά
Αρθούρου», που απηχούν τις αναμνήσεις των πρώτων μεταναστευτικών χρόνων.

Οι θρύλοι και τα αρχέτυπα της «αναζήτησης του Δισκοπότηρου»,
μιας χαμένης ιερής παράδοσης, χριστιανικής ή προχριστιανικής, διατρέχουν σαν
κόκκινη κλωστή όλη τη μεσαιωνική και νεότερη κουλτούρα και ιστορία της Δυτικής
Ευρώπης. Τη βρίσκουμε στην αρχή των Σταυροφοριών, όπως και στην ίδρυση και τις
τελετουργίες του Τάγματος των Ναϊτών, οι οποίοι κατηγορήθηκαν το 1314 ότι
λάτρευαν τον «Μπαφομέτ», που οι ιεροεξεταστές της Καθολικής Εκκλησίας ταύτιζαν
με τον Διάβολο.

Ωστόσο, η πρώτη φορά που αυτή η υπόγεια παράδοση
επιχειρήθηκε να «ντοκουμενταρισθεί» δημοσιογραφικά ήταν το 1982, με το
μπεστ-σέλλερ των Michael Baigent, Richard Leigh και Henry Lincoln, The Holy
Blood and the Holy Grail καθώς και τα αντίστοιχα αφιερώματα του BBC.

Η βασική θέση είναι ότι η παράδοση αυτή συνεχίζεται μέσα από
την Prieure de Sion , το Ηγουμενείο της Σιών (P.S.), ου κρυβόταν πίσω από τους
Σταυροφόρους, τους Ναΐτες ιππότες, τους Ροδόσταυρους, τις ερμητικές
αποκρυφιστικές εταιρίες και, τέλος, πίσω από ένα μεγάλο κομμάτι της Μασονίας, με
στόχο την εγκαθίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, υπό έναν
ιερέα-βασιλιά που θα είναι απόγονος της Μεροβίγγειας Δυναστείας.

Το δυστύχημα είναι ότι στα ψυχωτικά σχέδια των «αρχιερέων»
της Νέας Τάξης, όπως και του Αδόλφου Χίτλερ που ήταν μέγας θαυμαστής της
παράδοσης του Δισκοπότηρου, αυτό το αρχαϊκό στοιχείο δεν εκφράζεται μέσα από
την αγαπητική αφοσίωση, αλλά μέσα από τη δολοφονική αιματοβαμμένη
φρενίτιδα.

Το πικρό δισκοπότηρο της Νέας Τάξης. (Πηγή:
Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον
Κώδικα Da Vinci», σελ. 50)

Ο Καισαρισμός στην Ιστορία

Σήμερα οι Επικυρίαρχοι συσσωρεύουν πάλι τις χρήσιμες
μεταφυσικές ιδεοληψίες για να επιτύχουν το απαραίτητο mind control , χωρίς καμία
μέριμνα για την ιστορική αλήθεια και τις ανάγκες των λαών. «Μαγειρεύουν» απλά
εξελίξεις και γεγονότα, σύμφωνα με τις δικές τους ανάγκες...

Η χειραγώγηση της Ιστορίας από τα σκοτεινά παρασκήνια των
επίδοξων Καισαρο-πλανηταρχών που επιχειρείται σήμερα περιλαμβάνει και τη
σκηνοθεσία γεγονότων, που μπορεί να είναι ανάλογα με άλλα που έγιναν πριν από
εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια.

Η επιστροφή, τον Σωτήρα, ένα αρχέτυπο καλά χαραγμένο
στο υποσυνείδητο των μαζών, μπορεί να γίνει μια πολύ ελκυστική ιδέα για την
κοινοπραξία των «αδελφοτήτων», προκειμένου να παραπλανήσουν την ανθρωπότητα με
τη νεοεποχίτικη σκηνοθεσία της επανόδου του Μεσσία.

Προσπαθώντας να δώσουν ιστορική και ιδεολογική νομιμότητα στα
άπληστα και άνομα σχέδια της διεθνούς καταλήστευσης, κατασκευάζουν διάφορες
«μαγικές απάτες», με πολύ ευρύτερο αντίκτυπο από την πραγματική δυναμική τους.
Έτσι, έρχεται στο φως κατά καιρούς μια μυθολογία μέσα από απόκρυφα
ντοκουμέντα-δολώματα που κατασκευάζονται από τους ίδιους, με σκοπό να
δημιουργηθεί ένα κύμα στο πνευματικό επίπεδο, που θα επιταχύνει τα γεγονότα
(π.χ. Ενωμένη Ευρώπη).

Στην περίπτωση της Prieure, όλα ξεκίνησαν από τους Μυστικούς
Φακέλους (Dossiers Secrets) και μια σειρά από βιβλία, άρθρα και φυλλάδια που,
όπως ομολογούν οι συγγραφείς του The Holy Blood and The Holy Grail, τους
καθοδήγησαν στο θρύλο της Μεροβίγγειας Δυναστείας. Η συγκεκριμένη μυθολογία
είναι ένα αμάλγαμα ιστοριών μυστηρίου του Μεσαίωνα, μεταμοντέρνου
μυθιστορήματος, γνωστικών παραδόσεων βασισμένων σε αρχαία αποκρυφιστικά μυστήρια
που τα διατηρούν οι Καβαλιστές-Ταλμουδιστές μέχρι σήμερα, με τα παραμύθια της
Θηλυκής Αρχής (Χιονάτη -παραλλαγές της καβαλιστικής Σεκινά) και άλλα σύμβολα,
αποτυπωμένα στο υποσυνείδητο του ανθρώπου.

Το θέμα της γενεαλογίας είναι το δόλωμα. Η Μαγδαληνή είναι
το πρόσχημα. Μέσω της Μαγδαληνής επιχειρείται η αμφισβήτηση του προσώπου του
Χριστού, όπως αυτό έχει καθιερωθεί εδώ και 20 αιώνες, τον οποίο ποτέ οι
Γνωστικοί δεν αμφισβήτησαν τόσο, όσο τα σημερινά μασονικά κυκλώματα.

Όλη αυτή η «Δρακονιανή Γενεαλογία», η οποία κυκλοφορεί πολύ
τα τελευταία χρόνια και προσπαθεί να μας πείσει για την ύπαρξη κάποιων
«εκλεκτών» δυναστειών που διεκδικούν τον πλανήτη, σχετίζεται άμεσα με τις
Βαβυλώνιες και Καρχηδόνιες αιματοθρησκευτικές παραδόσεις. Δεν έχει τίποτε
σχετικό με την ιστορική λατρεία της Μεγάλης Θεάς, ούτε με την καβαλιστική
παράδοση, που είχε στόχο να ισοσκελίσει τον ακραίο ανδροκρατισμό του
Ταλμουδισμού και άφησε τα ίχνη της στα έργα της Αναγέννησης.

Η επίθεση στο πρόσωπο του Χριστού (όπως και η δαιμονοποίηση
του Ισλάμ, ο αγοραίος ευτελισμός του Βουδισμού...) εντάσσεται μέσα στην
στρατηγική της Νέας Τάξης για την αποδυνάμωση των βιωματικών και εσωτερικών
εμπειριών των ανθρώπων, και την εύκολη παράδοση τους στην εξωτερική καταστροφική
ψυχωτική διαταγή του Μεγάλου Αδελφού.

Δεν πρέπει ωστόσο να συγχέεται η αποϊεροποίηση της ζωής με
την αντίσταση στα θρησκευτικά ιερατεία. Αυτή είναι μια μάχη που δόθηκε -και εν
πολλοίς κερδήθηκετους προηγούμενους αιώνες του Διαφωτισμού.

Σήμερα, αυτό που φοβούνται οι Επικυρίαρχοι είναι μήπως
συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι αυτό που δίδασκε ο διάσημος Ρώσος θεολόγος, ο π.
Γεώργιος Φλωρόφσκυ ότι: «η κοινωνική αθλιότητα είναι η συνεχιζόμενη αγωνία του
Χριστού που υποφέρει ακόμα στο πρόσωπο των μελών του»... ΤΜ

Μέσα στον Νοέμβριο θα κυκλοφορήσει το βιβλίο
Αποκωδικοποιώντας τον Κώδικα Da Vinci από τις Εκδόσεις ΕΣΟΠΤΡΟΝ

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΑΓΙΣΤΡΟΙ ΤΟΥ ΥΠΟΓΕΙΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ της
PIEURE

Τα παρακάτω πρόσωπα καταγράφονται στους Μυστικούς Φακέλους
(Dossiers Secrets) που αναφέρονται στα βιβλία Το Άγιο Αίμα και το Άγιο Γκράαλ
και Κώδικας Da Vinci, διαδοχικοί μεγάλοι μάγιστροι του Ηγουμενείου της Σιών
-σύμφωνα με τον επίσημο όρο «Nautonnier», μια παλιά γαλλική λέξη που σημαίνει
«ναυτίλος» ή «πλοηγός»:

Jean de Gisors

1188-1220

Marie de Saint-Clair

1220-1266

Guillaume de GisorsΓ5

1266-1307

Eduard de Bar

1307-1336

Jeanne de Bar

1336-1351

Jeanne de Saint - Clair

1351-1366

Blanche d’ Evreux

1366-1398

Nicolas Flamel

1398-1418

Rene d’ Anjou

1418-1480

Iolande de Bar

1480-1483

Sandro Filipepi

1483-1510

Leonardo da Vinci

1510-1519

Connetable de Bourbon

1519-1527

Ferdinand de Gonzague

1527-1575

Louis de Nevers

1575-1595

J. Vailentin Andrea

1637-1654

Robert Byle

1654-1691

Isaac Newton

1691-1727

Charles de Lorraine

1746-1780

Maximillian de Lorraine

1780-1801

Charles Nodier

1801-1844

Victor Hugo

1844-1885

Claude Debussy

1885-1918

Jean Cocteau

1918-

Ο ΠΙΕΡ ΠΛΑΝΤΑΡ ντε ΣΕΝ ΚΛΑΙΡ, Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΤΙΕΡΥ
ΖΑΝ-ΠΙΕΡ

ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ (;) ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΕΙΟΥ ΤΗΣ ΣΙΩΝ, το 1993

Ο Πιερ Πλαντάρ ντε Σεν-Κλερ, Μέγας Μάγιστρος του Ηγουμενειου
της Σιών, όταν εκδόθηκε το βιβλίο Holly Blood, Holy Grail, έδωσε ο Ίδιος
αποκλειστικές πληροφορίες στους συγγραφείς και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να
διαδοθεί προς τα έξω η συγκεκριμένη θεωρία συνωμοσίας.

Ο κύκλος των συνεργατών και φίλων του Πλαντάρ έφθανε έως τα
βάθη της εξουσίας στη Γαλλία. Σύμφωνα με τα έγγραφα που αποκάλυψε, ο
Νοστράδαμος, οι Καθαροί, οι Ναΐτες και ένα σωρό άλλα πρόσωπα και αδελφότητες στη
Δυτική Ευρώπη δίδασκαν κρυφά πως ο Ιησούς ήταν παντρεμένος με τη Μαγδαληνή!

Το περίεργο, όμως, είναι πως μεταξύ των διαφόρων «αιρετικών»
της καθ’ ημάς Ανατολής, όπως ήταν οι Βογόμιλοι, οι οποίοι θεωρούνται ως πηγή των
πεποιθήσεων αυτών που διαδόθηκαν μετά στη Δύση, δεν αναφέρεται καμιά γνώση
παρόμοιων δοξασιών.

Ο Πιερ Πλαντάρ «αποσύρθηκε επισήμως» από τις δραστηριότητες
του Ηγουμενείου της Σιών κατά τα μέσα της δεκαετίας του ‘80, μετά από μια
διαμάχη με τον Γάλλο συγγραφέα Jean-Luc Saumeil, που ανακάλυψε λεπτομέρειες για
το παρελθόν του. Παρ’ όλα αυτά, δεν σταμάτησε να μηχανεύεται διάφορα σχέδια,
εξακολουθώντας να δουλεύει «υπόγεια» τις θεωρίες του σχετικά με το Ηγουμενείο
της Σιών.

Όταν ο δικαστής Τιερύ Ζαν Πιερ ήταν πρόεδρος του γαλλικού
δικαστηρίου που διενεργούσε την έρευνα για το σκάνδαλο οικονομικής διαφθοράς του
Πατρίς Πελά, ο Πλαντάρ προσήλθε οικειοθελώς (δεκαετία του ‘90) για να βοηθήσει
την έρευνα, ισχυριζόμενος ότι ο Πελά υπήρξε «Μέγας Διδάσκαλος του Ηγουμενειου
της Σιών». Το δικαστήριο τότε διέταξε έρευνα του σπιτιού του Πλαντάρ, η οποία
αποκάλυψε μια μεγάλη ποσότητα εγγράφων του Ηγουμενειου της Σιών, σύμφωναμε τα
οποία ο Πλαντάρ ήταν «ο αληθινός βασιλιάς της Γαλλίας»!

Στη συνέχεια, το δικαστήριο διέταξε κράτηση του Πλαντάρ για
48 ώρες, προκειμένου να τον ανακρίνει και, αφού του ζήτησαν να ορκισθεί, ο
Πλαντάρ παραδέχθηκε ότι όλα αυτά τα είχε επινοήσει. Τότε το δικαστήριο του έδωσε
μια αυστηρή προειδοποίηση και τον συμβούλευσε να μην «παίζει παιγνίδια» με το
γαλλικό δικαστικό σύστημα. Αυτό συνέβη τον Σεπτέμβριο του 1993 και όλα τα
σχετικά στοιχεία αναφέρθηκαν στον γαλλικό Τύπο της εποχής εκείνης.

Αυτός ήταν ο λόγος για την απόσυρση του Πλαντάρ. Έκτοτε δεν
εμφανίσθηκε δημόσια, ούτε ανακατεύθηκε με την ιστορία του Ηγουμενειου μέχρι τον
θάνατο του, τον Φεβρουάριο του 2000. [Πηγή:
http://www.priory-pf-sion.com/psp/id70.html]

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ & ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ

Το εξώφυλλο του βιβλίου Κώδικας Da Vinci. Ο συγγραφέας του βιβλίου,
δισεκατομμυριούχος πλέον Νταν Μπράουν, έχει γράψει και άλλα μυθιστορήματα
μπεστ-σέλλερ. Είναι απόφοιτος της Ακαδημίας Phillips Exeter, όπου δίδαξε ως
καθηγητής της Αγγλικής, πριν στραφεί αποκλειστικά στο γράψιμο. Είναι γιός
βραβευμένου καθηγητή μαθηματικών και μητέρας επεγγελματία μουσικού, στον τομέα
της ιεράς μουσικής. Ο Μπράουν μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον, όπου συναντιόντουσαν
οι αντιφατικές φιλοσοφίες της επιστήμης και της θρησκείας. Το 1996, το
ενδιαφέρον του για την αποκρυπτογράφηση και τις κυβερνητικές Μυστικές Υπηρεσίες
τον οδήγησε να γράψει ο πρώτο του μυθιστόρημα, το Digital Fortress (Ψηφιακό
Φρούριο), το οποίο γρήγορα έγινε μπεστ σέλλερ. Η πλοκή του μυθιστορήματος
τοποθετείται στο εσωτερικό της μυστικής NSA (της αμερικανικής Εθνικής Υπηρεσίας
Ασφαλείας), διερευνώντας τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την προστασία των ατομικών
δικαιωμάτων του πολίτη καιτην εθνική ασφάλεια. Ακολούθησε το τεχνολογικό θρίλερ
Deception Point, που ασχολείται με ζητήματα ήθους στην πολιτική, την εθνική
ασφάλεια και την απόρρητη τεχνολογία.

Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης ,
άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da Vinci», σελ. 39

ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΚΩΔΙΚΑΣ DA
VINCI»

Το να προσπαθήσει κανείς να αναιρέσει ιστορικά ή να κρίνει
λογοτεχνικά το βιβλίο «Κώδικας Da Vinci», το πολύκροτο παραμύθι του χρόνου που
μας πέρασε -με τα 18.000.000 πωληθέντα αντίτυπα σ’ όλο τον κόσμο- είναι, νομίζω,
μάταιος κόπος. Θα είναι σαν να θέλει να επιστρατεύσει ατράνταχτα
επιχειρήματα, για να πείσει τους ανθρώπους ότι το αλάτι είναι πράγμα
αλμυρό!…
Το βιβλίο αυτό στερείται και ιστορικής
σοβαρότητας και ουσιαστικής λογοτεχνικής αξίας, οπότε και δεν μπορείς να το
κρίνεις
ούτε σαν ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά ούτε καν και σαν μυθιστόρημα.

Η διάρθρωση και η πλοκή του είναι καθαρά
κινηματογραφικές, χωρίς τη μαγεία του έντεχνου χειρισμού του λόγου που
δίνει αξία -μαζί με την πλοκή και τη σύλληψη της ιδέας- σε ένα λογοτεχνικό έργο.
Προφανώς, ο συγγραφέας στόχευε στο να «πουλήσει» το βιβλίο του και σαν
κινηματογραφικό έργο, πράγμα που πέτυχε, αφού ήδη το μυθιστόρημά του γυρίζεται
και ταινία.

Ακόμη και οι πιο θερμοί κριτικοί του βιβλίου δεν
τόλμησαν να το υποστηρίξουν σε ιστορικό ή λογοτεχνικό επίπεδο, αλλά
χρησιμοποίησαν τα πλεονεκτήματά του -όπως π.χ. το γρήγορο ρυθμό που αιχμαλωτίζει
το ενδιαφέρον του αναγνώστη, την πρωτοτυπία του και την έντεχνη πλοκή του- για
να εξυπηρετήσουν τους κοινούς με τον συγγραφέα ιδεολογικούς στόχους τους.

Όλοι δε, ακόμη κι αυτός ο ίδιος ο συγγραφέας,
ξαφνιάστηκαν από την τεράστια απήχηση που είχε στο αναγνωστικό κοινό. Ολόκληρες
ορδές -κυριολεκτικά- ανθρώπων επισκέπτονται καθημερινά τα μέρη που αναφέρονται
στο βιβλίο, και μάλιστα δεν περιορίζονται στις επισκέψεις, αλλά ψάχνουν να
ανακαλύψουν τα στοιχεία του «μυστηρίου» όπως παρουσιάζονται στο μυθιστόρημα.
Μόνον οι επισκέπτες της αίθουσας της Μόνα Λίζα στο Λούβρο -όπου αποκαλύπτονται
τα πρώτα και πολύ βασικά στοιχεία της υπόθεσης- έχουν υπέρ-διπλασιαστεί τον
τελευταίο χρόνο, για να μην αναφέρουμε την εκκλησία του αγίου Σουλπικίου στο
Παρίσι, το Αββαείο του Westminster και την εκκλησία των Ναϊτών στο Λονδίνο, όπως
και το Rosslyn Chapel της Σκωτίας όπου οδηγεί σταδιακά η  πλοκή. Και δεν
είναι ότι επισκέπτονται έτσι απλά αυτά τα μέρη. Το πρόβλημα είναι ότι σκάβουν
και ψάχνουν μανιωδώς να ανακαλύψουν τα κρυμμένα στοιχεία της υπόθεσης όπως
ακριβώς περιγράφονται στο μυθιστόρημα. Δηλαδή, συζητούμε για ένα φαινόμενο που
έχει πάρει διαστάσεις παγκόσμιας «ιδεοληψίας», κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να
μας προβληματίσει σοβαρά. Τι έχει αυτό το βιβλίο που να προκαλεί τέτοια
σύγχυση στους ανθρώπους, ώστε να τους κάνει να μπερδεύουν την αλήθεια με το μύθο
και την πραγματικότητα με τη φαντασία;

Ο «Κώδικας Da Vinci» είναι το δεύτερο βιβλίο του
συγγραφέα που παρουσιάζει τον ίδιο υπέρ-ήρωα, έναν Αμερικανό -τι άλλο;- καθηγητή
του Harvard, ο οποίος σε κανένα-δυο ακόμα βιβλία, δεν θα αφήσει μυστήριο για
μυστήριο της παγκόσμιας ιστορίας άλυτο!…

Το πρώτο βιβλίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα με τον τίτλο
«Illuminati», ενώ ο πρωτότυπος τίτλος του είναι «Angels and Demons». Ήδη, από
αυτό το πρώτο βιβλίο, ο σκοπός του ολοφάνερα αντικληρικαλιστή συγγραφέα, είναι
σαφής: θέλει να τονίσει τον καταστροφικό ρόλο που έχει παίξει η χριστιανική
πίστη -την επικράτηση της οποίας θεωρεί πολύ απλά σαν μια σειρά συγκυριών που
εκμεταλλεύτηκαν επιτήδειοι καιροσκόποι- στην παγκόσμια ιστορία.

Ο Dan Brown έχει την πεποίθηση ότι η Παπική εκκλησία
-την οποία παρουσιάζει σαν τον μόνο και απόλυτο εκφραστή του χριστιανισμού-
αναχαίτισε την πορεία της επιστήμης στη Δύση,
κράτησε τους ανθρώπους για αιώνες στο σκοτάδι για να τους ελέγχει,
και εξακολουθεί να αποτελεί τροχοπέδη σε κάθε πρόοδο της ανθρωπότητας.

Στο πρώτο βιβλίο κάνει μια «πειραματική» προσέγγιση
στο θέμα, μάλλον σφυγμομετρώντας τις αντιδράσεις. Ίσως, αν το πράγμα έμενε εκεί,
να προβλημάτιζε κάπως, δεδομένου ότι πράγματι η Παπική εκκλησία έχει παρεκκλίνει
από το αποστολικό ήθος, έχει γίνει αιτία πολλών δεινών στις δυτικές κοινωνίες
και είναι κυρίως υπεύθυνη για τη στροφή της ανθρωπότητας στην αθεΐα.

Όμως στο δεύτερο βιβλίο του με τον ίδιο ήρωα,
επεκτείνει το μένος του και γενικά στον χριστιανισμό σαν θρησκεία, και επιχειρεί
να κατοχυρώσει και ιστορικά τις αντιχριστιανικές του πεποιθήσεις, παρουσιάζοντας
μια άλλη «εκδοχή» του Ευαγγελίου, η οποία, κατά τη γνώμη του, είχε φυλαχτεί σαν
το μυστικό της Εκκλησίας, από την εποχή των Αποστόλων μέχρι σήμερα, και
συγκεκριμένα μέχρι τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα.

Το περίφημο μυστικό είναι ότι ο Χριστός δεν πέθανε
πάνω στο Σταυρό, αλλά έζησε και δραπέτευσε στη Γαλλία, όπου παντρεύτηκε τη Μαρία
τη Μαγδαληνή και γέννησαν παιδιά, από τα οποία προήλθε η δυναστεία των
Μεροβίγγειων βασιλέων της Γαλλίας. Η εκκλησία, έκρυψε το σημαντικό ρόλο της
Μαρίας της Μαγδαληνής, η οποία στην ουσία είναι η θεά-γη, το «ιερό θηλυκό», από
όπου ξεπηδάει η ζωή, και καλλιέργησε τον μισογυνισμό, επιρρίπτοντας την ευθύνη
για όλα τα κακά της ανθρωπότητας στη γυναίκα. Όμως, η Μαρία η Μαγδαληνή μπόρεσε
και έκρυψε τα προσωπικά της ημερολόγια -το πέμπτο «ευαγγέλιο» κατά τη γνώμη του
συγγραφέα- όπου αφηγείται τη δική της ιστορία.

Η εκκλησία -κατά τη γνώμη πάντα του συγγραφέα- έθαψε
το μυστικό, αλλά μια «φωτισμένη» οργάνωση, με τον τίτλο «Το Κοινόβιο της Σιών»
ορκίστηκε να ξεσκεπάσει και το μυστικό και την πλεκτάνη με την οποία ο Πάπας και
τα όργανά του βασίλευαν και τρομοκρατούσαν τον κόσμο. Σ’ αυτή την οργάνωση -που
ιδρύθηκε το 1099- ανήκαν διάσημες προσωπικότητες κάθε εποχής, όπως ο Leonardo da
Vinci, ο Sir Isaac Newton, ο Sandro Botticelli, κι ο Victor Hugo.

Ο οργανωτής της επικράτησης της πλάνης, ο αίτιος της
καταστροφής των εγγράφων που ξεσκέπαζαν το «μυστικό», δεν ήταν, βέβαια, άλλος
από τον Μέγα Κωνσταντίνο, ο οποίος συνωμότησε
με τους Πατέρες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, για να βρουν μια φόρμουλα να
επιβάλλουν τη θεότητα του Ιησού Χριστού.

Τη βρήκαν, την επέβαλλαν, κι εμείς τώρα μαθαίνουμε
ότι όλα όσα μας είπαν για το Χριστό είναι ψέματα, ψέματα, ψέματα!…

Πώς όμως ήρθε η ώρα να αποκαλυφθούν, έτσι ξαφνικά; Μας το
«εξηγεί» κι αυτό με την αλάνθαστη «λογική» του ο συγγραφέας. Η εποχή μας, αν
εξεταστεί αστρολογικά, είναι η εποχή των μεγάλων αλλαγών. Τα δυο χιλιάδες χρόνια
από τη Γέννηση του Χριστού, ήταν η Εποχή των Ιχθύων, κι όλοι ξέρουμε ότι το ψάρι
είναι το σύμβολο του Χριστού. Γι’ αυτό και η θρησκεία έπαιξε τόσο μεγάλο ρόλο σ’
αυτά τα χρόνια. Με το τέλος όμως της περασμένης χιλιετίας, τέλειωσε κι η
βασιλεία του, και μπήκαμε στην εποχή του Υδροχόου, κατά την οποία η ιδεολογική
αλλαγή είναι τεράστια, κι ο άνθρωπος παίρνει ο ίδιος τις αποφάσεις για τον εαυτό
του και βάζει την ανακάλυψη της αλήθειας σαν την πρωταρχική του αναζήτηση!…

Ο συγγραφέας ξεκινάει το βιβλίο του με μια εισαγωγική σελίδα,
η οποία έχει το βαρύγδουπο τίτλο: «Γεγονότα». Σ’ αυτή τη σελίδα μας δηλώνει
κοφτά πως η οργάνωση Κοινόβιο της Σιών (λανθασμένα η ελληνική έκδοση μεταφράζει
το Priory of Sion σαν Κοινό της Σιών) είναι μια ιστορική
πραγματικότητα. Μας αναφέρει δε ότι η ύπαρξη της οργάνωσης, έγινε γνωστή από
κάποια έγγραφα που ανακαλύφθηκαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού το 1975,
και ονομάστηκαν Les
Dossiers Secrets. Τα έγγραφα αυτά, όπως και τα υποτιθέμενα ημερολόγια της
Μαρίας της Μαγδαληνής, όπως και η όλη θεωρία του «μυστικού» του Χριστού, δεν
είναι πρωτότυπη επινόηση του συγγραφέα. Το 1982, δημοσιεύτηκε ένα βιβλίο με
τίτλο The Holy Blood and the Holy Grail (Το Άγιο Αίμα και το Άγιο
Δισκοπότηρο) μια μελέτη τριών συγγραφέων των Michael Baigent, Henry Lincoln,
και Richard Leigh. Αυτή η μελέτη είναι που υποστηρίζει τη θεωρία ότι ο θρύλος
του Αγίου Δισκοπότηρου -τόσο δημοφιλής στη Δύση- είναι ουσιαστικά η αναζήτηση
της βασιλικής γενιάς των απογόνων του Χριστού, η οποία φτάνει και μέχρι τις
μέρες μας.

Θα απεραντολογήσει κανείς -και θα κάνει και τους
αναγνώστες του να πλήξουν- αν προσπαθήσει να αναπτύξει, όχι μόνο τις ιστορικές
ανακρίβειες, αλλά και τη στημένη πλεκτάνη που οδήγησε στη συγγραφή αυτού του
βιβλίου-πιλότου. Για όσους ενδιαφέρονται, υπάρχει η μελέτη δύο Άγγλων, των Bill
Putnam και John Edwin Wood, (The Treasure of Rennes-le-Chateau, a Mystery
solved) που ξεσκεπάζει πέρα από κάθε αμφιβολία το κυνήγι του χρήματος και της
αρρωστημένης φιλοδοξίας που οδήγησε στην πλαστογράφηση των περίφημων Μυστικών
Φακέλλων της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Παρισιού.

Σαν καταστάλαγμα πάντως όλων αυτών των θεωριών και
των συνομωσιών και των κρυφών φαντασμάτων που παρουσιάζονται ότι «στοίχειωναν»
τη ζωή μας -βεβαίως μέχρι να μας «ελευθερώσει» ο αστερισμός του Υδροχόου- μου
έχουν μείνει μερικές αναπάντητες ερωτήσεις.

Γιατί άραγε ο Χριστός να στήσει όλη αυτή την «απάτη»;
Τι κέρδισε; Πολλές φορές ο λαός του πρότεινε να τον κάνει βασιλιά, κι εκείνος
αρνήθηκε. Αφού, ίδρυσε που την ίδρυσε -κατά τη θεωρία των οπαδών του Dan Brown-
τη βασιλική δυναστεία, γιατί έπρεπε να περάσει από το Σταυρό και μετά να το
σκάσει σαν παράνομος για να ζήσει σ’ άλλη χώρα;

Και, καλά ο Χριστός. Οι απόστολοι και οι διάδοχοί
τους, τι κέρδισαν; Αφιέρωσαν τη ζωή τους σ’ έναν -επιεικώς- παράξενο άνθρωπο,
που ούτε κι ο ίδιος δεν ήξερε τι γύρευε, κι έπλεξαν ένα παραμύθι γι’ αυτόν. Το
πλήρωσαν αυτό το «παραμύθι» με το αίμα τους. Έζησαν κυνηγημένοι και απόβλητοι
από όλες τις κοινωνίες, όχι για ένα μήνα και ένα χρόνο, αλλά για τριακόσια
ολόκληρα χρόνια, μέχρι το Διάταγμα των Μεδιολάνων που θέσπισε την ανεξιθρησκεία.
Τόσο ανόητοι ήταν όλοι αυτοί οι μάρτυρες, που έζησαν και τόσο κοντά στο περίφημο
«μυστικό», ώστε δεν ήταν δυνατό να μην ξέρουν ότι αυτός που λάτρευαν για Θεό,
ζούσε και καλοπερνούσε και τους άφηνε εγκαταλελειμένους στην τύχη τους.

Και πάλι, ας τους αφήσουμε αυτούς. Εκείνος ο Μέγας
Κωνσταντίνος, τι κέρδισε; Να τον θεωρήσει κανείς ανόητο, είναι αδύνατον. Ένας
άνθρωπος που ανασυγκρότησε μια παρηκμασμένη και διαλυμένη αυτοκρατορία και της
έδωσε λύση και της έβαλε θεμέλια για να παρατείνει τη ζωή της για άλλα χίλια
χρόνια, μόνον ευκολόπιστος κι ανόητος δεν μπορεί να ήταν. Αυτός, γιατί
συνωμότησε με τους Επισκόπους της νέας θρησκείας; Γιατί να τους δώσει εξουσία;
Γιατί να μην ανακηρύξει τον εαυτό του Θεό-Ήλιο - όπως κατηγορείται κιόλα από
πολλούς ιστορικούς ότι θα ήθελε να το κάνει; Γιατί να μην το κάνει; Ο Νέρωνας
ανακήρυξε τον εαυτό του θεό, ο Καλιγούλας ανακήρυξε το άλογό του θεό, ο Αύγουστος
λατρεύτηκε μετά θάνατον, τόσοι και τόσοι αυτοκράτορες πριν απ’ αυτόν ονομάστηκαν
θεοί, γιατί όχι και αυτός; Τι κέρδισε από το να εξαπατήσει τους ανθρώπους και να
τους οδηγήσει να λατρεύουν σαν Θεό έναν ψεύτη κι όχι τον εαυτό του, που, και
ένδοξος και πανίσχυρος ήταν; τι ωφελήθηκε; Μόνον εχθρούς έκανε. Από τους
ειδωλολάτρες ιστορικούς της εποχής του μέχρι τους σύγχρονους ιστορικούς, μόνο
κατηγόριες και κατακρίσεις έχει κερδίσει. Ακόμη και το επίθετο «Μέγας» του έχουν
αφαιρέσει οι ιστορικοί των δύο τελευταίων αιώνων, γιατί θεωρούν πως δεν του
αξίζει!…

Αλλά και μετά απ’ αυτόν, άλλοι άγιοι και μεγάλοι
αυτοκράτορες που έζησαν δύσκολα και, κάποιες φορές άφησαν πίσω τους τα ανάκτορα
για να προτιμήσουν τη σιωπή και την ησυχία των τοίχων κάποιου μοναστηριού, κι
αυτοί όλοι ανόητοι ήταν; Κι εκείνοι που έχτισαν τα μοναστήρια κι έκαναν την
έρημο να ανθίσει από τα ασκητήρια, κι αυτοί ανόητοι;

Η Αγία Σοφία χτίστηκε εξ αιτίας μιας απάτης; Το αίμα
τόσων ανθρώπων στα νεότερα χρόνια που χύθηκε γιατί δεν θέλησαν να αλλάξουν την
πίστη τους, κι αυτό εξ αιτίας μιας απάτης;

Και πώς αυτή η απάτη κατάφερε να πλανά την οικουμένη
τόσους αιώνες; Όλα τα πολιτικά συστήματα, όλες οι μεγάλες επαναστάσεις ήρθαν και
έφυγαν. Καμιά δύναμη, καμιά εξουσία δεν άντεξε στο χρόνο. Γιατί, με τόση
έξυπνη και «φωτισμένη» πολεμική δεν μπορούν να ξεριζώσουν έναν ψεύτη απ’ τις
καρδιές των ανθρώπων; Γιατί όλοι εμείς, μέσα στη «φωτισμένη» εποχή του Υδροχόου,
στην εποχή της αθεΐας,
στην εποχή της έπαρσης, στην εποχή της έκλυσης, στην εποχή του αμοραλισμού,
εξακολουθούμε συνειδητά και ελεύθερα να επιλέγουμε και να λατρεύουμε «Ιησούν
Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον»; Γιατί επιτέλους, για δύο χιλιάδες χρόνιοα,
αυτός «ο πλάνος» πλανά ακόμη και, όσο πιο πολύ Τον πολεμάς, τόσο η δύναμή Του
αυξάνει;

Τόσες πολλές σελίδες, τόσες πολλές λέξεις, τόσο πολύ
μελάνι, για να κρύψουν μία και μόνη ουσιαστικά πολύ απλή πραγματικότητα: είτε
στην εποχή του Ιχθύος, είτε στην εποχή του Υδροχόου, ο Χριστός εξακολουθεί να
είναι σίγουρη πηγή κέρδους. Το νόμισμα μόνο διαφέρει. Τότε η τιμή Του πληρωνόταν
σε αργύρια. Τώρα πληρώνεται σε αντίτυπα…

Νινέττα Βολουδάκη

ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ,

Επιβεβλημένες επισημάνσεις

Το 2004 μεταφράστηκε καί κυκλοφορήθηκε καί στην πατρίδα μας
το έργο του DAN BROWN «Κώδικας DA VINCI ». Το εν λόγω βιβλίο έχει μέχρι σήμερα
πουληθεί παγκοσμίως σε εκατομμύρια αντίτυπα και έχει μεταφραστεί σε περισσότερες
από 30 γλώσσες.

Ή εκδοτική επιτυχία έχει γίνει αφορμή για να αποσιωπηθεί το
γεγονός, ότι το εν λόγω βιβλίο αποτελεί μία κλασική νεοεποχίτικη σύνθεση, μια
ακόμα συγκαλυμμένη προσπάθεια με το μανδύα του μυθιστορήματος, για να
παραμορφωθεί ή αληθινή και ιστορική εικόνα του προσώπου του Θεανθρώπου.

Παραβλέπεται το γεγονός ότι πλήθος αποκρυφιστικών,
καβαλιστικών,
ταοιστικών,
νεογνωστικών και νεοπαγανιστικών αντιλήψεων διαπλέκονται και επαναλαμβάνονται
στα πλαίσια της αφηγηματικής διάρθρωσης και της διαπλοκής προσώπων, γεγονότων
και μυστικιστικών ομάδων. Επιπλέον, στο κείμενο διατυπώνονται από τον συγγραφέα
κατά τρόπο ανιστόρητο, αντιεπιστημονικό και βλάσφημο, θέσεις πού προσβάλλουν το
πρόσωπο του Κυρίου.

Η αναφορά του συγγραφέα στην αρχή του βιβλίου του, ότι τα
γραφόμενα αποτελούν «φανταστικό δημιούργημα» είναι κατ’ ουσία παραπλανητική,
καθώς ο ίδιος σε συνέντευξη του έχει παραδεχθεί, ότι τα ιστορικά στοιχεία πού
αναφέρει στο έργο του «Κώδικας DA VINCI » τα θεωρεί ακριβή (Βλ
www.bordersstores.com Πρβλ. καί σελ. 11 βιβλίου).

Μέσα στο βιβλίο, λοιπόν, του DAN BROWN  υπάρχουν:

1) Βλάσφημες, αντιεπιστημονικές καί
ανιστόρητες απόψεις.

Αναφέρουμε ενδεικτικώς τα έξης:

• ότι ό Χριστός «θεωρούνταν από τους οπαδούς Τον ένας θνητός
προφήτης, ένας σπουδαίος και Ισχυρός άνθρωπος φυσικά, αλλά άνθρωπος. Θνητός»
(σελ. 318)

•   ότι η θεώρηση του Ιησού ως Θεού έγινε για πρώτη
φορά, «επίσημα και ψηφίστηκε κατά τη διάρκεια της Οικουμενικής Συνόδου της
Νίκαιας». Μάλιστα ήταν αποτέλεσμα «αμφίρροπης ψηφοφορίας» και μέρος του
πολιτικού σχεδιασμού του Μεγ. Κωνσταντίνου, ο όποιος ήταν «ένας πολύ πονηρός και
ικανός πολιτικός», (σελ. 318-316)

•   ότι «η Καινή Διαθήκη είναι ένα σύνολο από
ψευδείς μαρτυρίες» και «ότι στηρίζεται σε μυθεύματα και κατασκευασμένα στοιχεία»
(σελ. 460).

•   ότι η σημερινή Καινή Διαθήκη είναι αυτή πού
δημιούργησε ο Μέγας Κωνσταντίνος καθώς «παρήγγειλε και χρηματοδότησε μια νέα
Βίβλο», από την οποία αφαίρεσε δήθεν τα απόκρυφα   και
ότι   τα  τωρινά  Ευαγγέλια εμπλουτίστηκαν με στοιχεία «πού
Τον παρουσίαζαν ως Θεό» (σελ. 320).

•   ότι η χριστιανική Εκκλησία απέκρυψε, ότι ο
Χριστός είχε παντρευτεί την Μαρία την Μαγδαληνή και ότι απέκτησε μαζί της
παιδιά, (σελ. 344-345)

•   ότι στο Ναό του Σολομώντος ασκούνταν στα χρόνια
της Παλαιάς Διαθήκης «τελετουργικό
σεξ» (σελ. 418-419)

2) Επιπλέον μέσα στο βιβλίο συναντά κάποιος αναφορές:

•   σε αποκρυφιστικές
πρακτικές, όπως π.χ. τις κάρτες Ταρό (σελ. 130) και την αριθμολογία
(σελ. 68-69,101,132-133),

•   στην Ταοιστική
θεωρία περί Γίν καί Γιάνγκ (σελ. 59,410),

κατά κόρον χρήση νεοπαγανιστικής διδαχής και ορολογίας
σχετικά με το ιερό θηλυκό (σελ. 411), την μεγάλη θεά (σελ. 577), τη Γουίκα πού
είναι σύγχρονη μορφή νεοπαγανισμού και αποκρυφισμού (σελ. 40).

• Επιπλέον το όλο έργο συσχετίζεται με το λεγόμενο «άγιο
Δισκοπότηρο» ένα αποκρυφιστικού χαρακτήρα μεσαιωνικό μύθευμα διαφόρων
παραλλαγών, πού κάνει αισθητή τη παρουσία του σε ποικίλους αποκρυφιστικούς
χώρους μέχρι σήμερα. Κατά τον Ντάν Μπράουν  ο πίνακας του Μυστικού Δείπνου
του Ντα Βίντσι είναι μια απόδειξη πού κωδικοποιεί και φανερώνει την αλήθεια και
για το λεγόμενο «άγιο δισκοπότηρο» του Μυστικού Δείπνου του Ιησού. Αυτό σημαίνει
ότι κατά τον συγγραφέα το «άγιο δισκοπότηρο» είναι η Μαρία η Μαγδαληνή πού
αισθητοποιεί το αγνοημένο «ιερό Θηλυκό», το όποιο ταυτίζεται με τη «θεά μητέρα»
στοιχείο υπαρκτό «σε πολλές θρησκείες» και πού η χριστιανική εκκλησία επιμελώς
και σκοπίμως απέκρυψε, (σελ. 347-349).

Νομίζουμε, ότι εξ όσων επισημάναμε, δεν θα ήταν υπερβολή να
πούμε, ότι τα όσα αναφέρει εν προκειμένω ο Ν. Μπράουν αποτελούν ιδεοληπτικές
φαντασιώσεις, βλάσφημο και βέβηλο λόγο με μυθιστορηματικό μανδύα, ο όποιος
αποτελεί μια ακόμα απέλπιδα προσπάθεια νεοεποχίτικων προδιαγραφών, για να
τσαλακωθεί ο αληθινός και ιστορικός χαρακτήρας του Χριστού.

Θα ολοκληρώσουμε την αναφορά μας στο θέμα αυτό υπενθυμίζοντας
εν προκειμένω τον Παύλειο λόγο: «6 Ὡς οὖν παρελάβετε τὸν Χριστὸν
Ἰησοῦν τὸν Κύριον, ἐν αὐτῷ περιπατεῖτε, 7 ἐρριζωμένοι καὶ ἐποικοδομούμενοι ἐν
αὐτῷ καὶ βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει καθὼς ἐδιδάχθητε, περισσεύοντες ἐν αὐτῇ ἐν
εὐχαριστίᾳ. 8 Βλέπετε μή τις ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς
ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ
Χριστόν·». (Κολ. 2, 6-8)

Βιβλιογραφία

1. Dan Brown. The Da Vinci Code - A Novel Doubleday, Usa, 2003, P,
454 (Οι παραπομπές στο έργο γίνονται στην ελληνική έκδοση).

Πηγή: Πρεσβύτερος Βασίλειος Α. Γεωργόπουλος (Μ.Τh.), Περιοδικό
Παρακαταθήκη, τεύχος 44

ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ
DAN BROWN

Νταν Μπράουν και CERN (Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών)

ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Άγγελοι και Δαίμονες. Ένας συμβολολόγος του
Χάρβαρντ, ο Robert Langdon, προσπαθώντας να σταματήσει του Ιλλουμινάτι, μια
θρυλική και μυστική αδελφότητα, από το να καταστρέψουν το Βατικανό με την
νεο-ανακαλυφθήσα ενέργεια της αντι-ύλης.

Ο ερευνητής του CERN, Leonardo Vetra, βρίσκεται δολοφονημένος στο
ασφαλισμένο, προσωπικό τετράγωνο του ερευνητικού κέντρου. Στο στήθος του
μαρκάρεται ένα σύμβολο, η λέξη «Ιλουμινάτι»...(Πηγή:
http://en.wikipedia.org/wiki/Angels_and_Demons#Plot)

Αριστερά: Angles & Daemons, Dan Brown (Πηγή: http://www.amazon.com)

Θέλει κότσια για να γράψεις ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει μια αρχαία
μυστική αδελφότητα, το Ελβετικό Ευρωπαϊκό  Κέντρο για τις Πυρηνικές
Έρευνες, ένα παπικό κονκλάβιο, μυστικά σύμβολα, μια πλοκή ενάντια στο Βατικανό,
ένα τρελό  επιστήμονα σε μια αναπηρική καρέκλα, μόρια αντιύλης,
αεριωθούμενα αεροπλάνα που μπορούν να ταξιδέψουν 15.000 μίλια ανά την ώρα, τους
πανούργους δολοφόνους, έναν όμορφο ιταλικό φυσικό, και καθηγητή του Χάρβαρντ
θρησκευτικό εικονολόγο (Πηγή:
http://www.amazon.com/exec/obidos/tg/detail/-/0671027360/qid=1131564544/sr=8-1/ref=pd_bbs_1/103-4430880-6027860?v=glance&s=books&n=507846)

Υπάρχουν πολλοί που έχουν την γνώμη, ότι μια ιστορία
«βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα», είναι και αυτή αληθινή. Οι διάφορες
χριστιανικές αιρέσεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά «ιστορίες» βασισμένες πάνω πραγματικά
γεγονότα, που όμως έχουν αλλοιωθεί λίγο ή πολύ και που αναγκαστικά για
τους αρχι-αιρετικούς δεν αφήνουν πολλά περιθώρια ελπίδας
(Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ιβ΄ «30 ὁ μὴ ὢν μετ' ἐμοῦ κατ' ἐμοῦ
ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ' ἐμοῦ σκορπίζει. 31 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, πᾶσα ἁμαρτία
καὶ βλασφημία ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις, ἡ δὲ τοῦ Πνεύματος βλασφημία οὐκ
ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις· »).

Μία ακόμη περίπτωση «ιστορίας βασισμένης πάνω σε
πραγματικά γεγονότα» είναι και το βιβλίο του Νταν Μπράουν, «Άγγελοι και
Δαίμονες». Οι διαφορές της πραγματικής ιστορίας από την «ιστορία που βασίζεται
πάνω σε πραγματικά γεγονότα», βρίσκονται παρακάτω μέσα στον πίνακα με τις
φωτογραφίες. Ο λόγος που αναρτήθηκε εδώ αυτό το παράδειγμα ανάλυσης μια τέτοιας
«ιστορίας», είναι για φανεί πως και το άλλο παραμύθι του Νταν Μπράουν, Κώδικας
Ντα Βίντσι, είναι ακόμη μια ιστορία «βασισμένη πάνω στα πραγματικά
γεγονότα» της ζωής του πιο γνωστού ίσως προσώπου, του Ιησού Χριστού,
τα οποία όμως εμποτίσθηκαν με μύθους. Αν και τα πρόσωπα της τότε ιστορίας δεν
υπάρχουν πλέον με σάρκα ανάμεσά στους ανθρώπους για να μπορούν να απαντήσουν
ευθέως εις τον Μπράουν, εντούτοις το λάθος του τελευταίου στη άλλη ιστορία που
«βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα» να ανακατέψει ένα σύγχρονο κέντρο
ερευνών, όπως είναι το CERN, δίδει το δικαίωμα στους παρόντες επιστήμονες να
δώσουν μια ταχεία αλλά διευκρινιστική απάντηση.

Είναι φανερές οι ομοιότητες της πραγματικότητας με τις
«ιστορίες» που «αποκαλύπτει» ο Μπράουν...

..ένας τρελός επιστήμονας σε μια αναπηρική
καρέκλα, μόρια αντιύλης... (Πηγή:
http://www.amazon.com/exec/obidos/tg/detail/-/0671027360/qid=1131564544/sr=8-1/ref=pd_bbs_1/103-4430880-6027860?v=glance&s=books&n=507846)

Αριστερά: Stephen Hawking. Guest for a theory of
Everything. (Πηγή: http://www.amazon.com)

Μέσο: Angles & Daemons, Ένα εφιαλτικό σενάριο.
(Πηγή: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή: Οι Πύλες του
Ανεξήγητου, Άνοιξη 2005)

Δεξιά: Το βιβλίο Άγγελοι και Δαίμονες (οι
Πεφωτισμένοι) του Νταν Μπράουν βασίζεται στην πραγματικότητα. (Πηγή: Mike Doses, Φυσικός -Ερευνητής Αντιύλης, Τηλεοπτικός
Σταθμός Alter, εκπομπή: Οι Πύλες του Ανεξήγητου, Άνοιξη
2005)

Βεβαίως υπάρχουν αληθινά στοιχεία μέσα σε αυτό. Αφορά την
στιγμή που η αντιύλη και η ύλη εξουδετερώνουν η μία την άλλη, επομένως
μετατρέπουν την μάζα σε ενέργεια, σύμφωνα με την θεωρία του Αϊνστάιν.

Είναι η πιο αποτελεσματική μετατροπή της ύλης σε ενέργεια που
γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Είναι περίπου 100 φορές πιο αποτελεσματική από
μία ατομική αντίδραση. Ωστόσο η ποσότητα της ύλης που παράγεται σε μία
τέτοια αντίδραση...

...εξαρτάται από τον αριθμό των ατόμων που μετατρέπονται. Τα
αντί άτομα είναι άτομα που συναντιόνται. Προκειμένου όμως κανείς να
διαθέσει κάτι που μπορεί να προκαλέσει ισχυρή έκρηξη...

απαιτούνται γραμμάρια αντιύλης ή ακόμη περισσότερο, ίσως και
100ντάδες γραμμάρια αντιύλης. Στο CERN θα χρειαστούμε περίπου 10
δισεκατομμύρια χρόνια...

... για να κατασκευαστεί αρκετή αντιύλη ώστε να παραχθεί 1
γραμμάριο αντιύλης και μετά αυτό θα ήταν δυνατόν να προκαλέσει μια έκρηξη.
Ακόμη και ένα γραμμάριο όμως δεν είναι αρκετό αναφορικά με την εκρηκτική
ισχύ...

...γιατί αν σκεφτείτε μια ατομική βόμβα η οποία ζυγίζει
περίπου 10 κιλ, γιατί μετατρέπεται σε 100 κιλά αντίστοιχα της μάζα της σε
ενέργεια. Για να έχουμε λοιπόν την ίδια ισχύ έκρηξης χρησιμοποιώντας
αντιύλη...

...αντίστοιχη με αυτή της ατομικής βόμβας θα
απαιτούνταν 100 γραμμάρια. Αυτό σημαίνει 100 φορές περισσότερη ποσότητα
από όση θα μπορούσαμε να κατασκευάσουμε σε 10 δισεκατομμύρια χρόνια της
λειτουργίας του CERN.

Για να επιστρέψουμε στο βιβλίο λοιπόν, θεωρητικά ναι είναι
σωστό. (Πηγή: Mike Doses, Φυσικός -Ερευνητής
Αντιύλης, Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή: Οι Πύλες του Ανεξήγητου,
Άνοιξη 2005)

Ο Mike Doses πήγε να συνεχίσει πως το βιβλίο
«πρακτικά (σήμερα) είναι λάθος», αλλά η βίντεο-συνέντευξη σταματά
απότομα εδώ, παρ’ όλη την φαινομενικότητα της συνέχειας του λόγου του και
ιδίως των κινήσεών του. Όπως και να έχει, αυτές οι άνωθι δηλώσεις του ανατρέπουν απότομα τις φαντασιοπληξίες
του καθενός γύρω από τέτοια σενάρια του Μπράουν.

Τι πρέπει να θυμάται κανείς:

..ένας τρελός επιστήμονας σε μια αναπηρική
καρέκλα, μόρια αντιύλης... (Πηγή:
http://www.amazon.com/exec/obidos/tg/detail/-/0671027360/qid=1131564544/sr=8-1/ref=pd_bbs_1/103-4430880-6027860?v=glance&s=books&n=507846)

Αριστερά: Stephen Hawking. Guest for a theory of
Everything. (Πηγή: http://www.amazon.com)

Κάτι τέτοια σενάρια κατασκευάζουν μερικοί και για τον
Ιησού Χριστό. Το γιατί είναι εύκολο να απαντηθεί:

1. δεν πιστεύουν και εφόσον δεν πιστεύουν δεν εννοούν
την βαρύτητα της δημιουργίας αίρεσης.

2. Όσο πιο γνωστό είναι το Πρόσωπο γύρω από το οποίο
πλάθει κανείς μύθους, τόσους περισσότερους αναγνώστες έχει. ο Κώδικας Ντα
Βίντσι ξεπέρασε κατά πολύ τα 8.000.000
αναγνώστες.

Αν θέλει κανείς να περάσει την ώρα του με μύθους, ας την
περνά. Μόνο μην θαρρεί πως σώζει την
ψυχή του διαβάζοντας τους και αντιλαμβανόμενους αυτούς ως ιστορική
πραγματικότητα. Ακόμη και αν δεν τους αντιλαμβάνεται ως τέτοιους, η ψυχή του δεν
παύει από του να γεμίζει με μυθεύματα, πάθη και παραλογισμούς, που κανείς δεν
ξέρει αύριο πως θα τον επηρεάσουν στα πνευματικά. Η σωτηρία δεν είναι
τραπουλόχαρτο.

Από αριστερά προς τα δεξιά: Angles & Daemons,
Illuminati, The Da Vinci Code, Digital Fortress, Deception Point, La
Conspiration. Dan Brown. (Πηγή:
http://www.amazon.com)

«14 ἵνα μηκέτι ὦμεν νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι
καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας, ἐν τῇ κυβείᾳ τῶν ἀνθρώπων, ἐν
πανουργίᾳ πρὸς τὴν μεθοδείαν τῆς πλάνης»

Προς Εφεσίους, Κεφ. Δ΄

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΤΕΣ

ΠΡΟΣΟΧΗ: Στο τέλος κάθε σελίδας του Ανώνυμου
Απολογητή θα παρουσιάζονται νεοπαγανιστικές και αθεϊστών (δήθεν ελληνιστών)
απάτες που έχουν σχέση με το θέμα της σελίδας. Αυτές οι απάτες δεν έχουν σκοπό
να βάλουν τα περιοδικά στα οποία εμφανίζονται τα νεοπαγανιστικά ψεύδη, εφόσον
ούτως ή άλλως παγανιστές συγγράφουν σε διάφορα ανυποψίαστα εξ αυτών και αυτά δεν
εκφράζονται από τις απόψεις των αρθρογράφων, αλλά σκοπό έχουν:

1. να καταδείξουν τον κρυφοπαγανιστή αρθρογράφο ώστε να γίνει
γνωστός και

2. είτε ο κάθε ενδιαφερόμενος που αναγιγνώσκει εκ νέου άρθρα
του να θέτει τον εαυτό του εν εγρήγορση και να ελέγχει θαρρετά τα ψεύδη του
κρυφοπαγανιστή (δήθεν ελληνιστή), αν είναι μελετημένος και έχει πρόσβαση σε
πρωτογενή βιβλιογραφία

3. είτε εάν δεν έχει πρόσβαση σε βιβλιογραφία, να μην δείχνει
πλέον εμπιστοσύνη στον αρθογράφο εφόσον γνωρίζει πως εκφράζει ψεύδη για να
σπιλώσει τον Χριστιανισμό υποστηρίζοντας θέσεις παγανισμού, που όμως δεν είναι
σχεδόν ποτέ ξεκάθαρες, αλλά που παρουσιάζονται ως «ελληνικές» μιας και η
πλειοψηφία των νεοπαγανιστών ντρέπεται να ομολογήσει δημοσίως την θρησκεία που
ακολουθεί και προτιμά να καμουφλάρεται με κάτι οικοιότερο, τον πατριωτισμό, που
όμως αρρωστημένα έχει μετατραπεί σε ένα παγανιστικό εθνικισμό.

ΕΞΑΙΡΕΣΗ: εξαιρούνται τα προσωπικά βιβλία του
κρυφοπαγανιστή αθρογράφου ή τα έντυπα με καθαρά νεοπαγανιστικό προσανατολισμό,
ανάμεσα στα τ

ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΜΜΕΝΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

(Κατά: Lynn Picknett, Τηλεοπτικός Σταθμός Alter,
εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο 09/04/2005)

Η έρευνά μου έδειξε ότι η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν το έτερο ήμισι του
Ιησού, γεγονός που δεν αναφέρεται βεβαίως πουθενά στην Καινή Διαθήκη. Τα
Ευαγγέλια των Ματθαίου, Λουκά, Μάρκου και Ιωάννη, ...(Πηγή
Φώτο: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο
09/04/2005)

...δεν είναι τα μοναδικά υπάρχοντα Ευαγγέλια. Κάθε Χριστιανός όμως,
βεβαίως θα υποστήριζε ότι τα Ευαγγέλια αυτά είναι τα μοναδικά. Γνωρίζουμε, όμως
ότι υπάρχουν 50 τουλάχιστον ακόμη Ευαγγέλια, (Πηγή Φώτο:
Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο
09/04/2005)

...«απαγορευμένα» Ευαγγέλια. Όταν έγινε η συγγραφή της Καινής
Διαθήκης τον τέταρτο αιώνα πολλά από τα Ευαγγέλια αυτά εξαλείφθηκαν, ενώ
περιληφθήκαν (Πηγή Φώτο: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι
πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο 09/04/2005)

μόνο τα Ευαγγέλια του Ματθαίου, Λουκά, Μάρκου και Ιωάννη. Τα
υπόλοιπα ευαγγέλια εξαφανίστηκαν σε μια νύχτα. (Πηγή Φώτο:
Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο
09/04/2005)

Μυθοπλάστρια: Lynn
Picknett,

Απάντηση: Εδώ

ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ & ΜΑΡΙΑ
ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

(Κατά: psarrism@..., Περιοδικό Ram, τεύχος 194, Αλληλογραφία, επιστολή «ΠΕΡΙ
ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ DA VINCI» σσ. 206 - 207)

Ακόμη πιο σημαντικό όμως -και δράττομαι της ευκαιρίας να το
σημειώσω-, είναι το γεγονός ότι κανένας, μα κανένας, δεν ασχολείται με την ουσία
του βιβλίου [του Dan Brown], η οποία δεν είναι ούτε ο ρόλος του Μεγάλου
Κωνσταντίνου ούτε των Ναϊτών Ιπποτών ούτε της Ηγεσίας της Εκκλησίας ή της Opus
Dei στην υπόθεση αυτή, που άλλωστε έχει τις ρίζες της στην περίοδο δράσης του
Ιησού (και αναρωτιέμαι αλήθεια γιατί...). Η ουσία, λοιπόν, βρίσκεται στην θέση
της γυναίκας στην κοινωνία, της δαιμονοποιημένης από τον χριστιανισμό γυναίκας
(και κατ’ επέκταση του έρωτα αλλά και των παιδιών που προκύπτουν από αυτή την
πράξη, μέχρι βέβαια τη στιγμή της βάπτισης, που ο Χριστός θα διώξει το βαρύ
φορτίο της αμαρτίας από τα αμαρτωλά... δίχρονα!), όπως αυτή είχε εδραιωθεί στις
προχριστιανικές θρησκείες. Αυτή η θέση, ανεξάρτητα από το αν οι ιστορικές ή οι
πηγές του βιβλίου είναι ανακριβείς και αναξιόπιστες (σε πιο βαθμό
ανταποκρίνονται άραγε στην πραγματικότητα όσα γνωρίζουμε και έχουμε διδαχθεί
σχετικά με την ιστορία του έθνους μας, το Μακεδονικό, τη «λαμπρή» περίοδο του
Βυζαντίου κ.α.;) και ανεξάρτητα από το αν η Μαγδαληνή ήταν η γυναίκα του Ιησού
και δικαιούνταν ή όχι να αποτελεί το βασικό συνεχιστή της διδασκαλίας του αντρός
της, με βρίσκει ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΣΥΜΦΩΝΟ.

Εσάς;

Ευχαριστώ πολύ

psarrism@... (Πηγή: Περιοδικό Ram, τεύχος 194,
Αλληλογραφία, επιστολή «ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ DA VINCI» σσ. 206 - 207)

Μυθοπλάστης: Άγνωστος επιστολογράφος προς το περιοδικό
Ram

Απάντηση: Εδώ

ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ

1. Καθημερινά ίσως κάποιοι βαπτισμένοι χριστιανοί πίπτουν εκ
της πίστεως καθώς αναγιγνώσκουν ψευδή βιβλία ως του είδους ανωτέρω. Ο συγγραφέας
του ψεύτικου αυτού βιβλίου είναι δισεκατομμυριούχος και σίγουρα οι πωλήσεις του
βιβλίου αυτού «έβαλαν το χεράκι» τους εις την συσσώρευση ιδιωτικού πλούτου.
Ασφαλώς ο συγγραφέας αδιαφόρησε για τους συνανθρώπους του μπρος το κέρδος. Και
το Ευαγγέλιο είναι ξεκάθαρο επάνω σε αυτό:

«24 Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ
γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου
καταφρονήσει· οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.»

Κατά Ματθαίον, Κεφ. Στ΄

2. Επίσης σημαντικότατη η απόφαση του μυθοπλάστη Πλαντάρ
να αποσύρει τις θρησκευτικο-πολιτικές θεωρίες του, επειδή το γαλλικό δικαστήριο
του έδωσε μια αυστηρή προειδοποίηση. Αυτό αποδεικνύει και το αναληθές των
λεγομένων του. Εν αντιθέσει οι Απόστολοι, ως αξιόπιστοι μάρτυρες της Αναστάσεως,
δεν απέσυραν ποτέ καμιά διδασκαλία για τον Βίο του Ιησού, παρ’ όλους τους
βασανσιμούς και τις θανατικές καταδίκες. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε να φανταστεί
τον Πλαντάρ να δίδει και την ζωή του για τον «Κώδικα Da Vinci» ανάλογα όπως οι
απόστολοι έδωσαν την δική τους για τα Ευαγγέλια;

Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ

Η αξία των Ορθοδόξων αναθεμάτων, που
πολλοί μη εννοώντας θεωρούν εμπαθή, είναι πασιφανής από τα αποτελέσματά τους.
Στην Ορθοδοξία μυθολογίες σαν τον δισκοπότηρο
του Γκράαλ και τις μαγικές του ιδιότητες,
ποτέ δεν θα μπορούσαν να εισέλθουν στο δόγμα, διότι το τελευταίο περιφρουρείται
από αυτά και τους αφορισμούς, ανάλογα και όχι όμοια, όπως στην αρχαιότητα η
λατρεία του Απόλλωνα από
τους Έλληνες περιφρουρούταν από τις κατάρες των αμφικτιονιών.

ΤΙ ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ....

1. F.F. Bruce, Καθηγητής Πανεπιστημίου, ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ
ΔΙΑΘΗΚΗΣ Είναι άραγε αξιόπιστα; Αθήνα 2000

2. ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Δ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ, Ομοτίμος Καθηγητής του
Πανεπιστημίου Αθηνών, Ο θεσμός των διακονισσών εν την Ορθοδόξω εκκλησία και η
δυνατότης αναβιώσεως αυτού

3. Κείμενα μαρτυρίες για τις προγαμιαίες σχέσεις, Το Σώμα του
Χριστού & ο κήπος των Τέρψεων

ΠΗΓΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ

Περιοδικά

1. Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, 128

2. Ram, τεύχος 194

3. Παρακαταθήκη, τεύχος 44

Βιβλιογραφία

1. Dan Brown. The Da Vinci Code - A Novel Doubleday, Usa, 2003, P,
454 (Οι παραπομπές στο έργο γίνονται στην ελληνική έκδοση).

Εφημερίδες

1. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, ένθετο Έψιλον, Ο Κώδικας Ντα-Βίντσι
Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού, τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου 2004

Τηλεοπτικοί Σταθμοί

1. Alter, εκπομπή Οι Πύλες του Ανεξήγητου,
Σάββατο 09/04/2005 & Άνοιξη 2005

Βιβλία

1. Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας, Απολογηταί ΙΙ, Τατιανός
Αθηναγόρας, Πατερικές Εκδόσεις Γρηγόριος ο Παλαμάς, Επόπτης Εκδόσεως Παναγιώτης
Κ. Χρήστου, Καθηγητής Πανεπιστημίου & Επιμελητής Ελευθέριος Γ. Μερετάκης,
Πτυχιούχο Θεολογίας, Θεσσαλονίκη 1986

2. Εlaine Pagels, The Gnostic Gospels

3. F.F. Bruce, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Τα Κείμενα της Καινής
Διαθήκης είναι άραγε αξιόπιστα; Αθήνα 2000

Αρχαίοι Συγγραφείς

01. Ιγνάτιος Αντιοχείας Επιστολή Α΄ προς τους Εφεσίους, Επιστολή
Α΄ προς τους Ρωμαίους

02. Αριστείδης, Απολογία -140 μ.Χ.

03. Τατιανός ο Σύριος, Αγόρευση προς τους Αθηναίους

04. Μελίτων Σάρδεων, «Οδηγό» του Αναστασίου

05. Ειρηναίος, Κατά Αιρέσεων

06. Κλήμης Αλεξανδρείας, Προτροπή προς τους Έλληνες

07. Τερτυλλιανός, Η Σάρκα του Ιησού, Κατά Πραξέα

08. Ωριγένης, Οι Βασικές Διδασκαλίες

09. Ιππόλυτος, Αναίρεση Πασών των Αιρέσεων

10. Νοβατιανός, Πραγματεία για την Αγία Τριάδα

11. Κυπριανός Καρθαγένης, Επιστολές

12. Γρηγόριος ο Θαυματουργός, Δήλωση Πίστεως

13. Αρνόβιος, Κατά Παγανιστών

14. Πλίνιος ο Νεώτερος

15. Λουκιανός Σαμοσατεύς

Επιπλέον Βιβλιογραφία

01. Geoffrey Ashe: A GUIDEBOOK TO ARTHURIAN BRITAIN, 1980.

02. Geoffrey Ashe: THE LANDSCAPE OF KING ARTHUR, 1987.

03. James Douglas Bruce: THE EVOLUTION OF ARTHURIAN ROMANCE,
1923.

04. Ronart Coghlan: THE ENCYCLOPAEDIA OF ARTHURIAN LEGENDS,
1991.

05. David Day: THE QUEST FOR KING ARTHUR, 1995.

06. Geoffrey of Monmouth: THE HISTORY OF THE KINGS OF BRITAIN,
1136.

07. Lewis Morris: CARTMAWR MS.200,1724.

08. Nennius: THE HISTORY OF THE BRITONS, c. 829.

09. R.J. Stewart & John Matthews (eds): MERLIN THROUGH THE
AGES: A CHRONOLOGICAL ANTHOLOGY AND SOURCE BOOK, 1995.

10. Dan Brown. The Da Vinci Code - A Novel Doubleday, Usa, 2003,
P, 454

11. Dan Brown, Angles & Daemons

12. Dan Brown. Illuminat

13. Dan Brown. Digital Fortress

14. Dan Brown. Deception Point

15. Dan Brown. La Conspiration.

Διαδίκτυο

1. http://www.amazon.com

2.  http://priory-of-sion.com/psp/id98.html

ΑΡΧΙΚΗ
ΣΕΛΙΔΑ

ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΥΠΕΡ Ι.Χ.Θ.Υ.Σ.

Αναζήτηση στον Ανώνυμο Απολογητή (by Google)

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
ΘΕΜΑΤΑ

Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΙΙ. ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΓΕΝΙΚΑ

ΙΙΙ. ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΕΙΔΙΚΑ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Α.
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Β.
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Γ.
ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΘΝΙΣΜΟΣ

Δ.
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

Ε.
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ & ΡΩΜΗ

ΣΤ.
ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Ζ.
ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΝΕΟΕΘΝΙΣΜΟΣ & ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

Η.
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821

Θ.
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

Ι.
ΑΛΛΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ & ΛΑΟΙ

ΙΑ.
ΘΕΜΑΤΑ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

ΙΒ.
ΛΟΙΠΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Α. ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

00. ΕΘΝΙΚΟΣ, ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ, ΕΜΨΥΧΩΣΕΙΣ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ,
ΘΕΟΥΡΓΙΑ

01. ΑΡΧΑΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

02. ΟΡΦΕΑΣ & ΔΙΟΝΥΣΟΣ

03. ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ & ΞΕΝΑ, ΘΕΟΥΡΓΙΑ &
ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ

04. ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ

05. ΚΤΗΝΟΒΑΣΙΑ & ΕΘΝΙΚΟΙ ΘΕΟΙ

06. ΖΩΟΛΑΤΡΙΑ & ΕΘΝΙΣΜΟΣ

07. ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

08. ΑΣΕΒΕΙΑΣ ΓΡΑΦΗ, ΑΘΗΝΑ & ΑΘΕΪΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

10. ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ & ΘΕΟΣ ΣΑΡΑΠΙΣ

11. ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ & ΛΑΤΡΕΙΑ

12. ΑΡΧΑΙΟΙ ΙΕΡΕΙΣ, ΙΕΡΟΔΟΥΛΟΙ, ΙΕΡΗ ΠΟΡΝΕΙΑ &
ΙΕΡΕΙΕΣ

13. ΘΕΟΣ ΕΡΜΗΣ, ΕΡΜΑΦΡΟΔΙΤΟΣ, ΕΡΜΑΝΟΥΒΗΣ &
ΚΗΡΥΚΕΙΟΝ

14. ΘΕΟΙ ΚΡΟΝΟΣ & ΩΚΕΑΝΟΣ

15. ΘΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ

16. ΘΕΟΣ ΑΝΤΙΝΟΟΣ

17. ΜΥΘΟΙ

18. ΜΑΝΤΕΙΑ, ΜΑΝΤΕΙΣ, ΑΣΚΗΤΙΣΜΟΣ

19. ΜΑΓΕΙΑ

20. ΗΡΩΟΛΑΤΡΙΑ

21. ΗΡΑΚΛΗΣ

22. ΗΛΙΟΛΑΤΡΙΑ

23. ΙΚΕΤΕΣ & ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ - ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

24. ΗΦΑΙΣΤΟΣ & ΕΥΡΩΠΗ

25. ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΑ, ΑΣΚΛΗΠΙΟ, ΥΓΕΙΑ, ΕΞΩΣΩΜΑΤΩΣΕΙΣ

26. ΘΕΟΣ ΙΑΝΟΣ

27. ΘΕΑ ΤΥΧΗ

28. ΘΥΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

29.ΘΕΟΣ ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ, ΑΔΗΣ ΚΑΙ ΤΑΦΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
& ΤΗΝ ΡΩΜΗ

30.
ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΑ & ΘΕΟΣ ΚΑΡΝΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ

31.
Η ΘΕΑ ΕΣΤΙΑ (ΦΩΤΙΑ), Η ΠΥΡΟΜΑΝΤΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΣΤΙΑΔΕΣ

32. ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ, ΜΥΘΟΙ & ΑΛΗΘΕΙΕΣ

33. ΦΑΛΛΟΣ, ΛΑΤΡΕΙΕΣ &  ΘΕΟΙ

34. ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΥΣ

35. ΕΡΜΗΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

36. ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ & ΝΑΟΣ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ

37. ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΜΝΗΜΕΙΩΝ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΜΑΤΩΝ & ΤΕΛΟΣ
ΕΘΝΙΣΜΟΥ

38. ΘΕΟΣ ΔΙΑΣ ή ΖΕΥΣ

39.
ΘΕΟΣ ΑΡΗΣ

40.
ΘΕΑ ΗΡΑ

41. ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ

42. ΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ

43. Ο ΑΔΩΝΗΣ

44. ΟΙ ΑΜΑΖΟΝΕΣ

45. Η ΘΕΑ ΑΡΤΕΜΗΣ

46. Ο ΘΗΣΕΑΣ

47.
Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΑΣ

48. Η ΘΕΑ ΔΗΜΗΤΡΑ

49. ΟΙ ΜΟΙΡΕΣ

50. ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ, ΘΑΥΜΑΤΑ & ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ

51. ΙΕΡΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

52. ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑ & ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ

53. Η ΘΕΑ
ΝΕΜΕΣΙΣ

Β. ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

01. 147 ΑΡΧΑΙΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ & ΠΑΤΕΡΕΣ και ΟΧΙ ΜΟΝΟ

02. Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ

03. ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΟΦΩΝ

04. ΛΟΓΙΟΙ & ΕΘΝΙΣΜΟΣ

05. ΔΙΩΞΕΙΣ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ & Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ
ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ, ΣΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ

06. ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΕΛΣΟΥ

07. ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

08. ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ & ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

Γ. ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΘΝΙΣΜΟΣ

01. ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

02. ΑΠΑΤΕΣ ΝΕΟΕΘΝΙΚΩΝ

03. ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΘΕΟΙ ΣΗΜΕΡΑ

04. ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

05. ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΤΟΠΗΜΑΤΑ ΣΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ
ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΝΕΟΕΘΝΙΚΩΝ (ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΜΕ ΒΙΝΤΕΟ)

06. Υ.Σ.Ε.Ε. (ΥΣΕΕ) & ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ
ΑΠΟΛΟΓΗΤΗ

07. ΔΑΥΛΟΣ ΑΠΕΛΕΚΗΤΟΣ

08. ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΟΓΟΝΙΑ ΤΟΥ ΗΣΙΟΔΟΥ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ ΑΠΟ
ΝΕΟΕΘΝΙΚΟΥΣ

09. ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ

10. ΟΙ ΙΟΥΛΙΑΝΟΙ ΤΟΥ 2004

11. ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

12. ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ & ΜΑΝΕΘΩΝ

13. ΤΥΠΟΣ ΕΘΝΙΚΩΝ

14. ΠΟΙΚΙΛΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΘΝΟΣ & ΝΕΟΕΘΝΙΣΜΟΣ

15. ΣΚΕΨΗ, ΑΓΝΟΙΑ & ΝΕΟΕΘΝΙΣΜΟΣ

16. ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΕΘΝΙΣΜΟΥ & ΒΙΒΛΟΥ

17. ΘΕΤΙΚΑ ΕΘΝΙΚΩΝ

18. ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ & ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΘΝΙΣΜΟΣ

19. ΡΩΜΑΙΙΚΟ, ΡΩΜΗ ΚΑΙ ΝΕΟ-ΕΘΝΙΚΟΙ

20. ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΑΤΟΠΗΜΑ ΝΕΟ-ΕΘΝΙΚΩΝ

21.
ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

22. Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ & ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ

23. ΟΜΑΔΑ ΕΨΙΛΟΝ

24. Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

25. ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (DWDEKATHEON.ORG)

26. ΑΛΛΟΙ ΓΙΑ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟ

27. ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΚΑΙ (ΝΕΟ) ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ

Δ. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

01. ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΥΠΕΡ ΧΡΙΣΤΟΥ και ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΣΟΦΩΝ & ΠΡΟΦΗΤΩΝ

02. ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ

03.
ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΕΣΙΑ 3 ΜΑΓΟΙ & ΕΝΑ ΑΣΤΡΟ

04. ΒΗΘΛΕΕΜ

05. Η ΝΑΖΑΡΕΤ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

06. ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ & ΧΡΙΣΤΟΣ

07. ΤΟ ΤΙΜΙΟ ΞΥΛΟ ΚΑΙ Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ

08. ΣΤΑΥΡΟΣ, ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ ΘΕΟΙ & ΑΠΑΤΕΣ ΝΕΟΕΘΝΙΚΩΝ

09. ΟΔΥΣΣΕΙΑ & ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

10. ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ & ΣΟΦΙΑ

11. ΔΙΑΔΟΣΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

12. ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ-ΑΡΙΘΜΟΣΟΦΙΑ

13. Η ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

14. ΔΙΩΓΜΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

15.
«ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ»

16. ΠΕΡΙ ΒΙΒΛΟΥ

17. ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ, ΕΛΛΗΝΕΣ & ΝΑΟΙ

18. ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΙ & Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ
ΘΕΟΔΟΣΙΟ

19. ΑΝΤΙΟΧΕΙΑ

20.ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

21. ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

22. ΣΥΜΒΟΛΟ ΠΙΣΤΗΣ

23.
ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ και ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

24. ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ & ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

25. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ

26. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ

27. ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

28. ΚΟΛΑΣΗ & ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

29.
ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΠΑΘΗ & Η ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΟΥΣ

30. ΤΟ
ΣΙΝΔΟΝΙ ΤΟΥ ΤΟΡΙΝΟΥ

31. ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΣΤΑ
ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

Ε. ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ & ΡΩΜΗ

01. ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΑ & ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΗ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑ

02. ΕΚΘΕΣΗ-ΚΑΙΑΔΑΣ

03. ΔΟΥΛΟΙ-ΔΟΥΛΕΙΑ

04. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ, ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ & ΣΤΑ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

05. ΙΕΡΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ & ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΕΣ

06. ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΙ

07. ΘΗΡΙΟΜΑΧΙΕΣ & ΦΥΣΗ

08. «ΣΑΤΥΡΙΚΟΝ» του ΠΕΤΡΩΝΙΟΥ

09. ΑΛΑΡΙΧΟΣ & ΓΟΤΘΟΙ

10. ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

11. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ, ΣΤΕΦΑΝΙΑ & ΔΕΝΔΡΟΦΟΡΙΕΣ

12.
ΦΡΙΚΑΛΕΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΕΜΦΥΛΙΟΥΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

13.
ΡΩΜΗ & ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ

ΣΤ. ΒΥΖΑΝΤΙΟ

01. ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ, ΒΙΟΣ & ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ

02. ΜΟΝΟΜΑΧΟΙ, Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ & ΙΕΡΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ

03. ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ

04. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

05. ΡΑΝΣΙΜΑΝ & ΒΥΖΑΝΤΙΟ

06. ΠΑΙΔΕΙΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ & ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΑΡΧΑΙΩΝ
ΚΕΙΜΕΝΩΝ

07. ΠΛΗΘΩΝ ΓΕΜΙΣΤΟΣ

08. ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ, ΚΛΗΡΟΣ & ΛΑΟΣ (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)

09. ΙΑΤΡΙΚΗ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

10. ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

11. ΒΥΖΑΝΤΙΟ - ΡΩΜΑΝΙΑ

12. ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ & ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

Ζ. ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΣΜΟΣ & ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

01.ΕΛΛΗΝΑΣ, ΠΕΛΑΣΓΟΣ, ΡΩΜΙΟΣ & ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ

02. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ & ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

03.
ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ & ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

04. ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ «ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ»

05.
ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

6.
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, 12 ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΝΕΟΕΘΝΙΚΟΙ

Η. ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821

01. ΚΛΗΡΟΣ
ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

02. ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

03. ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ ΚΟΡΑΗΣ

04. «ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ» ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

05. ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ & ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Θ. ΑΛΛΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ & ΛΑΟΙ

01. ΚΕΛΤΕΣ

02. ΜΑΝΙΧΑΪΣΜΟΣ & ΜΙΘΡΙΔΑΪΣΜΟΣ

03. ΑΙΡΕΣΕΙΣ

4. Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΩΣ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ

5. Ο ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ

6.
ΑΣΤΡΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ

Ι. ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

01.
ΙΕΡΟ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ

02. ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ ΜΗΛΟΥ

03. ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ ΡΩΜΗΣ

04. ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

05. ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CORPUS & ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

ΙΑ. ΘΕΜΑΤΑ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

01. ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΝΕΑ

02. ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ & ΑΛΛΗΛΟΥΣ

03. ΤΟ «ΟΠΛΟΝ» ΜΑΣ

04. ΟΜΑΔΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΑΓΟΡΑΣ (FORUM.

05. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

06. ΤΕΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

07. ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ & ΦΙΜΩΣΕΙΣ

08. ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ & ΙΣΤΟΡΙΑ

09. ΦΟΝ ΝΤΑΙΝΙΚΕΝ

10. Α.Τ.Ι.Α. - UFO

11. ΕΠΙΣΤΗΜΗ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ

12. ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ

13. ΒΙΟΛΟΓΙΑ. ΘΑΥΜΑ & ΤΥΧΑΙΟΤΗΤΑ;

14. ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΑΠΑΤΕΣ

ΙΒ. ΛΟΙΠΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

01. ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

02. ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

03. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

04. ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΕΙΡΑ ATHENA

05.
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

06.
ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

07.
Α.Σ.Ε.Π. (F.A.Q.).

08. ΚΩΜΙΚΑ & ΤΡΑΓΙΚΑ

09. Η ΚΑΙΝΗ
ΔΙΑΘΗΚΗ

10. ΤΕΧΝΗ