Η εκστρατεία του βασιλιά της Ηπείρου Πύρρου στην Σικελία, μεσούσης της εκστρατείας του στην Ιταλία, αποτελεί μια από τις πλέον άγνωστες πτυχές του εγχειρήματος.

Έχοντας επικρατήσει των εσωτερικών αντιπάλων του, ο Πέρσης βασιλιάς Δαρείος αποφάσισε να συνεχίσει την επεκτατική πολιτική των προκατόχων του. Η Περσική Αυτοκρατορία ήταν εκ των πραγμάτων μια δύναμη επεκτατική.

Η εν πολλοίς άγνωστη μάχη των Υσιών έλαβε χώρα το 669 (ή το 668) π.Χ. στην ομώνυμη περιοχή της Αργολίδας μεταξύ Αργείων και Σπαρτιατών και αποτέλεσε γεγονός τεράστιας σημασίας για τις πολιτικές και κυρίως τις στρατιωτικές εξελίξεις στον ελλαδικό χώρο.

Οι Έλληνες της μυκηναϊκής εποχής είχαν οργανώσει την τελειότερη στρατιωτική μηχανή στον τότε γνωστό κόσμο. Ο Μυκηναϊκός Στρατός απαρτιζόταν από τα όπλα του πεζικού και του ιππικού. Το δεύτερο περιελάμβανε στις τάξεις του άρματα μάχης και αργότερα και ιππείς, με τη κλασική έννοια του όρου.

Το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου το 404 π.Χ. βρίσκει τη Σπάρτη νικήτρια και την Αθήνα ηττημένη να συνθηκολογεί με δυσβάσταχτους όρους. Την περίοδο εκείνη Έλληνες από τις πόλεις – κράτη ξεκινούν σταδιακά να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως μισθοφόροι.

Μετά από μία εβδομάδα, όπου λόγω φόρτου άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων, δεν μπορέσαμε να γράψουμε κάποιο άρθρο, επανερχόμαστε σήμερα με ένα αφιέρωμα στον μεγάλο Αθηναίο στρατιωτικό και πολιτικό Κίμωνα. Γιος του Μιλτιάδη, του επικεφαλής των Αθηναίων στη μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.) και της...

Στα μέσα του καλοκαιριού του 415 π.Χ. 136 πολεμικά πλοία και πολλά μεταγωγικά που μετέφεραν 2.100 Αθηναίους οπλίτες, 500 Αργείους οπλίτες, 250 Αρκάδες οπλίτες και άλλοι 2.150 σύμμαχοι, υποτελείς ή μισθοφόροι οπλίτες, 480 ψιλούς τοξότες και ακοντιστές,

Το 207 π.Χ. η Ελλάδα σπαρασσόταν και πάλι από τις εμφύλιες διαμάχες. Στην Πελοπόννησο η σύγκρουση Αχαϊκής Συμπολιτείας και Σπάρτης βρισκόταν στο απόγειό της. Η Σπάρτη, υπό τον τύραννο Μαχανίδα είχε συγκροτήσει έναν ισχυρό στρατό και διεκδικούσε την πελοποννησιακή ηγεμονία μέσω ενός δικτύου...

Το οπλοστάσιο του Μυκηναίου πολεμιστή συμπλήρωνε ο βαρύς θώρακας. Οι επίλεκτοι πολεμιστές έφεραν, αρχικά, βαρύτατους θώρακες, τύπου Δενδρών – από την τοποθεσία όπου ανακαλύφθηκε σε μυκηναϊκό τάφο, στα Δενδρά της Αργολίδας.

Παρακολουθῆστε τήν Κυριακή 15 Νοεμβρίου στίς 6μ.μ. τήν διαδικτυακή ἐκπομπή – ἀφιέρωμα τοῦ διαδικτυακοῦ καναλιοῦ Λόγος Παρακλήσεως στόν Μέγα Ἀλέξανδρο.

Η επιλογή του σημείου της σύγκρουσης με τους Πέρσες στη Σαλαμίνα ήταν άριστα μελετημένη από τους αρχαίους Έλληνες και καθόλου τυχαία, καθώς βασιζόταν στη γνώση των τοπικών κλιματολογικών συνθηκών. Αυτό δείχνει μία νέα μελέτη από το Κέντρο Ερεύνης Φυσικής της Ατμόσφαιρας και Κλιματολογίας της...

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που εμφανίζονται κάποιοι άνθρωποι, ίδιοι διάττοντες αστέρες, ενεργούν, αφήνοντας έντονο το σημάδι τους σε αυτή και κατόπιν χάνονται στη λήθη της, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. 

Ο πρώιμος Μυκηναϊκός στρατός ήταν ένας από τους ισχυρότερους της εποχής του στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Βασική πηγή ισχύος του αποτελούσε το εκπαιδευμένο να μάχεται σε πυκνό σχηματισμό με μακρά δόρατα πεζικό του και τα ελαφρά άρματα κρούσης του.

Η ήττα στη Σαλαμίνα καταθορύβησε τον Ξέρξη. Ο Μαρδόνιος, ο ιθύνων νους πίσω από την περσική εισβολή στην Ελλάδα ικέτευε τον Ξέρξη να αποχωρήσει. Ο ίδιος θα παρέμενε με 300.000 εκλεκτούς στρατιώτες πίσω και θα κατακτούσε την Ελλάδα, το επόμενο καλοκαίρι.

Μυρμιδόνες ονομάζονταν στην Ομηρική εποχή οι κάτοικοι της Φθίας. Πήραν το όνομά τους από τον Μυρμιδόνα, υιό του Δία και της Ευρυμέδουσας, σύμφωνα με τον μύθο. Ο ίδιος μύθος αναφέρει ότι ο Δίας για να ζευγαρώσει με την εν λόγω πριγκίπισσα μεταμορφώθηκε σε μυρμήγκι από όπου και η ονομασία των...

Μετά την νίκη τους επί της Τροίας, τα ελληνικά αχαϊκά βασίλεια άρχισαν σταδιακά να καταρρέουν. Είχαν ξοδέψει και την τελευταία ικμάδα της δυνάμεως τους για να επικρατήσουν των Τρώων Ελλήνων αντιπάλων τους. Αν αυτό φαίνεται παράξενο σε κάποιους, τους αντιπαραθέτουμε το παράδειγμα του...

Θα ήταν ιεροσυλία, πράγματι, να πει κανείς κάτι για τις στρατηγικές και τακτικές ικανότητες του μεγάλου των Ελλήνων στρατηλάτη Αλεξάνδρου. Η εκστρατεία του κατά των Ιλλυριών είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των ικανοτήτων και της επινοητικότητάς τους.

Η μάχη της Τεγύρας, το 375 π.Χ. παρά το μικρό μέγεθος των δυνάμεων που ενεπλάκησαν σε αυτή, αποτελεί μια από τις σημαντικότερες της αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Στη μάχη αυτή ο Πελοπίδας με τον θηβαϊκό Ιερό Λόχο και μερικούς ιππείς νίκησε μια ισχυρότερη δύναμη Σπαρτιατών καταρρίπτοντας τον μύθο της...

Το 480 π.Χ. η ύπαρξη καθαυτή της μητροπολιτικής Ελλάδας απειλείτο από την εισβολή της τεράστιας στρατιάς του Ξέρξη. Στην Μεγάλη Ελλάδα (Κάτω Ιταλία – Σικελία), η ύπαρξη του Ελληνισμού βρισκόταν στη κόψη του ξυραφιού από την επίθεση μιας τεράστιας καρχηδονιακής στρατιάς υπό τον Αμίλκα.

Η μάχη της Θύμβρης μια από τις σημαντικότερες αλλά και τις λιγότερο γνωστές του αρχαίου κόσμου. Οι νικητές κέρδισαν τη Μικρά Ασία με ένα χτύπημα. Η μάχη κερδήθηκε δε χάρη σε ένα έξυπνο σχέδιο σε συνδυασμό με «νέα» όπλα.