Η Σμύρνη είναι μία από τις σημαντικότερες Ελληνικές πόλεις, της αρχαίας και της Ελληνιστικής εποχής της Μικράς Ασίας, από την ίδρυσή της ως και τα νεώτερα χρόνια. Η ανάπτυξή της σε όλες τις εποχές οφείλεται στη γεωγραφική της θέση, την ενδοχώρα και το λιμάνι της, παράγοντες που την ευνόησαν.

Σαν σήμερα πριν από 101 χρόνια ένας άγιος του ελληνισμού μαρτύρησε για την πίστη και το ποίμνιό του. Το τραγικό σκηνικό του μαρτυρίου ήταν η Σμύρνη στις φλόγες. «...Φωτιά! Βάλαν φωτιά στη Σμύρνη! Κοκκινόμαυρες φλόγες τινάζονται στον ουρανό. Είναι η Αρμενογειτονιά... Η φωτιά απλωνόταν παντού....

Το απόγευμα της 27ης Αυγούστου του 1922, ενώ ο Τουρκικός Στρατός ήλεγχει πλέον πλήρως την Σμύρνη, ένας Ιταλός καθολικός ιερέας ενημέρωσε τους Γάλλους σχετικά με τον θανάσιμο κίνδυνο που δι έτρεχε ο Χρυσόστομος. Πολύ σύντομα μια γαλλική περίπολος, αποτελούμενη από 20 ναύτες, κατέφθασε στην...

Τέτοιες ώρες, πριν από 89 χρόνια, πήγαινε στο πιεστήριο η ύλη του Ριζοσπάστη της 12ης Ιουλίου 1935. Στο φύλλο αυτό, υπήρχε μεταξύ των άλλων, ένα άρθρο του τότε γ.γ. του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη, υπό τον τίτλο "Μια Επιφύλαξη".

Ο Λοχαγός του Τουρκικού στρατού Αχμέτ Μπαχατίν, έπιασε με τα δυο του χέρια το πηδάλιο του αεροσκάφους του. Το τράβηξε προς το μέρος του και το έστρεψε στα αριστερά, αυξάνοντας ταυτόχρονα το γκάζι στον κινητήρα.

Μετά τη μεγάλη νίκη του Ελληνικού Στρατού στο Εσκί Σεχήρ, το Β’ Σώμα Στρατού (Β’ ΣΣ) διατάχθηκε να προελάσει προς το Σεϊντί Γαζή. Έτσι το Β’ ΣΣ διέταξε, με την σειρά του τη ΧΙΙΙ Μεραρχία Πεζικού (ΜΠ) να καταδιώξει τους Τούρκους.

Το χωριό Φούλατζικ («Φωλίτσα») της Βιθυνίας ήταν μια ακμάζουσα Ελληνορθόδοξη, πλην τουρκόφωνη, κοινότητα στο μέσο της αποστάσεως μεταξύ της παραθαλάσσιας πολίχνης Καραμουσάλ (που είναι κτισμένη στη νότια ακτή του Αστακηνού Κόλπου, στη θέση της αρχαίας Ελληνικής πόλεως Πραίνετον) και της Νίκαιας.

Ο υπουργός επί των Εξωτερικών Γεώργιος Μπαλτατζής ενημερώνει την Γ΄ Συντακτική Συνέλευση των Ελλήνων «περί των σφαγών και μαρτυρίων των χριστιανικών πληθυσμών της Μ. Ασίας εκ μέρους των Κεμαλικών».

Συμπληρώνονται εφέτος 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή και μεταξύ άλλων διαστάσεων της ιστορικής αυτής περιόδου, το κοινό απασχολεί κατά καιρούς το «σκοτεινό» πρόσωπο του Αριστείδη Στεργιάδη.

Μετά το τέλος του μεγάλου πολέμου ο ανταγωνισμός των μυστικών υπηρεσιών μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη η οποία είχε τεθεί υπό Διεθνή Αρμοστεία.

Ο Μητροπολίτης Κυδωνιών Γρηγόριος. Το κοσμικό του όνομα ήταν 'Αναστάσιος 'Αντωνιάδης ή Σαατσόγλου και, κατά μεταγλώττιση δική του, Ωρολογάς. Γεννήθηκε το 1864 στη Μαγνησία της Μ. Ασίας και ήταν απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Διετέλεσε δε και καθηγητής, Ιεροκήρυκας και...

Ένα μήνα πριν τα τραγικά γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής τον Αύγουστο του 1922, δημοσιεύθηκε στο υπ’ αριθ. 119 Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως ο Νόμος 2870

14 Αυγούστου 1922: Ο Συνταγματάρχης Νικόλαος Πλαστήρας, ενεργούμενο του Ελευθερίου Βενιζέλου, ανοίγει την κερκόπορτα στον Μουσταφά Κεμάλ – Κατάρρευση του Μετώπου Μικράς Ασίας

Η Μεγάλη Φωτιά της Σμύρνης, με αυτό τον τρόπο αποκαλείται η φωτιά που κατέστρεψε την Σμύρνη, από τις 13 έως τις 17 Σεπτεμβρίου 1922. Με τρόπο συστηματικό και οργανωμένο, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έκαψαν την πόλη και δολοφόνησαν Έλληνες και Αρμένιους κατοίκους. Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει...

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, εξυπηρετώντας τους Γάλλους, αποστέλλει χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες στη μεσημβρινή Ρωσία (σημερινή Ουκρανία) στις αρχές του 1919, για να καταπνίξουν την επανάσταση των Μπολσεβίκων.

Βίντεο ποῦ προβλήθηκε σέ ἐκδήλωση τοῦ Πολιτιστικοῦ Συλλόγου Μικρασιατῶν Νέας Κρήνης "Η Αγία Παρασκευή" πού ἔγινε στίς 30 Αὐγούστου 2008 στήν παραλία τῆς Νέας Κρήνης Θεσσαλονίκης.

Η Αττάλεια είναι αρχαία Ελληνική πόλη της επαρχίας Παμφυλίας[1] (Μικράς Ασίας) που ιδρύθηκε το 158 π. Χ. από τον Άτταλο τον Φιλάδελφο[2], βασιλιά της Περγάμου[3]. Στα αρχαία και ρωμαϊκά χρόνια ήταν σπουδαίο λιμάνι από εμπορική και στρατιωτική άποψη.

Στις 25 Αυγούστου αρχίζει ο ρόγχος της ετοιμοθάνατης Σμύρνης. Αργά τη νύχτα κουρασμένοι οι Έλληνες αποσύρονται από την προκυμαία στα σπίτια τους απελπισμένοι. Τα επίτακτα πλοία δεν δέχονται να τους παραλάβουν. Είχε δώσει αυστηρές εντολές ο Στεργιάδης να μην παραλαμβάνουν πολίτες. Κι όμως...

«Ο Έλλην στρατιώτης επολέμησεν. Η μομφή ήν του προσάπτουν τινές, ότι απορρίψας τον οπλισμόν του, άμα τη ενάρξει της Τουρκικής επιθέσεως, ετράπη εις φυγήν, δεν είναι αληθής. …. Με τη ποσότητα ηθικού ήν ενέκλειεν έτι η ψυχή του ημύνθη γενναίως των οχυρωμένων του θέσεων. Εάν εκάμφθη προ πενταπλασίου...