«Ου θέλομεν δε υμάς αγνοείν, αδελφοί, περί των κεκοιμημένων, ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα: ει γαρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας δια του Ιησού άξει συν αυτώ. τούτο γαρ υμΐν λέγομεν εν λόγω Κυρίου, ότι ημείς οι ζώντες, οι...

Όταν επρόκειτο να πεθάνει ο αββάς Στέφανος ο Κυπριώτης, ο οποίος μαζί μου είχε έλθει στο άγιο όρος του Σινά – και ο οποίος ήταν ειρηνικότατος και με άγιο Πνεύμα μέσα του και με κάθε αρετή στολισμένος – έβγαλε έκζεμα τέτοιο, που πιθανόν κανείς από τους ανθρώπους δεν είδε ως τότε· και αφού πολλές...

Σχόλιο Τ.Ι.:Δεκαεπτά έτη έχουν ήδη παρέλθει από την κοίμηση του χαρισματικού πηδαλιούχου της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος Μακαριστού Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κυρού (†) Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη. Ως ελάχιστο φόρο τιμής, εκτός από μια σύντομη βιογραφία του Μακαριστού,...

Αν χτυπήσει την πόρτα σου κάποιος που πασχίζει να αντιμετωπίσει την ανάγκη του, μη ζυγίσεις τα πράγματα με ανώμαλο τρόπο.

Ο αββάς Στέφανος ο Καππαδόκης [1] μας διηγήθηκε τα εξής: «Πριν από πέντε χρόνια ήμουν στη Ραϊθού και την αγία Μεγάλη Πέμπτη, ενώ στεκόμουν στην εκκλησία και τελούνταν η αγία αναφορά, βλέπω δύο αναχωρητές να μπαίνουν στην εκκλησία. Ήταν γυμνοί [2], αλλά κανένας άλλος από τους πατέρες δεν είδε ότι...

Όταν βλέπω το κακό να μεγαλώνει και να πολλα­πλασιάζεται και πάλι εσάς, ευλαβέστατοι, να έχετε αποκάμει από τις αδιάκοπες επιθέσεις, τότε και η δική μου καρδιά γεμίζει από αθυμία.

Κάποιος μοναχός Στέφανος που κατοικούσε εδώ και ζούσε ερημική και ησυχαστική ζωή και πέρασε αρκετά χρόνια στη μοναδική παλαίστρα, στολισμένος με νηστείες και με πολλά δάκρυα και άλλα αγαθά προτερήματα, είχε το κελλί του εκεί που κατεβαίνουμε από τον άγιο θεόπτη Ηλία [1] σ’ αυτό το άγιο Όρος.

Ἡ ΩΦΕΛΕΙΑ ἀπὸ τὶς ἰατρικὲς συμβουλὲς φαίνεται μετὰ τὴν ἐφαρμογή τους. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὶς πνευματικὲς διδασκαλίες. Ἡ σοφία καὶ ἡ ὠφέλειά τους γιὰ τὴ διόρθωση τῆς ζωῆς καὶ τὴν τελειοποίηση τῶν πιστῶν ἀκροατῶν φαίνεται μετὰ τὴν ἔμπρακτη ἐφαρμογή τους.

Ο άνθρωπος, μπαίνοντας μέσα στη ζωή και στον χρόνο, δεν κινείται οικεί και ως έτυχε, αλλά, σύμφωνα με τον Άγιο Μάξιμο, τον Ομολογητή, μέσα στον σκοπό, που του όρισε ο Δημιουργός του, δηλαδή, εντός του πλαισίου της δημιουργικής και επιστρεπτικής του πορείας προς τον Θεό.

Ήταν στα τελευταία του ο αββάς Στέφανος ο Βυζάντιος, που είχε χρηματίσει αρχειοφύλακας [1] του στρατηγού Μαυριανού [2]. Καθισμένοι πλάι του τον περιμέναμε πια εγώ κι ο αββάς Θεοδόσιος, ο Αφρικανός, επίσκοπος της Βαβυλώνας.

Πολλοί είναι οι τρόποι της διδασκαλίας, που μας υπέδειξεν ο ιεροψάλτης Δαβίδ με την εις αυτόν ενέργειαν του αγίου Πνεύματος.

Χρόνος εἶναι τό διάστημα πού ἐκτείνεται μαζί μέ τόν κόσμο ἀπό τή στιγμή τῆς δημιουργίας, μέ αὐτό τό χρονικό διάστημα μετριέται (συγκρίνεται) κάθε κίνηση εἴτε τῶν ἄστρων εἴτε τῶν ζώων εἴτε ὁποιουδήποτε ἄλλου ἀπό τά κινούμενα κτίσματα, καί μέ βάση αὐτή τή μέτρηση λέμε ὅτι τό ἕνα κινεῖται πιό γρήγορα...

Την Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2021 η Εκκλησία μας τιμά τα Άγια Νήπια (περίπου 14.000) που εσφάγισαν με διαταγή του Ηρώδη.

15 Δεκεμβρίου 2024 - «Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος» Ἰωάννινα

Όταν μόναζε ο Γέροντας στο Στόμιο, το μονοπάτι πού έφτανε ως εκεί ήταν πολύ δύσκολο. Απότομες ανηφόρες και κατηφόρες, στενή διάβαση, επικίνδυνα σημεία και συνεχείς καταπτώσεις. Ο Γέροντας κατέβαινε κατά αραιά διαστήματα στην Κόνιτσα για ν’ αγοράζει τροφές και διάφορα υλικά και κανόνιζε πάντα το...

Ὅλοι αἰσθανόμαστε ὅτι φέρουμε τὰ ἴχνη τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Κύριο χαρακτηριστικό του εἶναι ἡ φιλαυτία, δηλαδὴ ἡ ἀρρωστημένη ἐγωκεντρικὴ «ἀγάπη» τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἡ φιλαυτία δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ἀγαπήσουμε ἀληθινὰ καὶ ἀνιδιοτελῶς τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο.

Στην περιοχή του Αρσελάου [1] κοντά στη μονή του Σινά, κατοίκησε ο αββάς Μιχαήλ ο Ίβηρας [2]. Είχε κι ένα μαθητή που τον έλεγαν Ευστάθιο.

Ένα χαρακτηριστικό του Αγίου Πορφυρίου – διηγείται ο π. Γεώργιος Καλαντζής, Εφημέριος Αγίου Γερασίμου Ιλισίων – ήταν οι θεραπείες ασθενειών, κυρίως δια της προσευχής, αλλ’ ακόμα και με δήθεν μάλωμα, ακόμα και με δήθεν ξυλοδαρμό.

Ο αββάς Μαρτύριος, ο οποίος έκανε μοναχό τον όσιο ηγούμενο μας [1], έμεινε μερικά χρόνια στον κόλπο του αγίου αββά Αντωνίου [2] πέρα από την Ερυθρά Θάλασσα.

… αφού υπέμεινε αμέτρητα βάσανα για τον Χριστό, νίκησε τελείως τον διεστραμμένο δράκοντα (δηλαδή τον Διάβολο) και διατήρησε άσβεστη τη λαμπάδα της πίστης, εκεί όπου τώρα μαζί με τους αγγέλους ευφραίνεται.